Kısa süre önce Matthew McConaughey, *Thelma & Louise* filmini temel yapıtlarından biri olarak seçmiş ve sinema okulundaki gelişim günlerinde film için nasıl mücadele ettiğini anlatmıştı. Bu jest, günümüzde artık çok uzak görünen bir alışkanlığı da yeniden gün yüzüne çıkarıyordu: Öğleden sonrayı sinemada geçirmek. Bu anı, Leonardo Oyola'nın (Isidro Casanova, 1973) kronolojileriyle uyumlu bir evrene işaret ediyor. Bu iz, onun 2013 yılındaki TEDx konuşmasından itibaren daha belirgin hale geldi; o konuşmayla niş bir yazar olmaktan çıkıp popüler kültürün farklı parçalarının insan bedenindeki izdüşümünü değer bulduğu bir konuma yükseldi. “Yazmak bir cover şarkı dinlemek gibidir. Bildik bir his. Tanıdık. Herkese ait. Size ait. Yeni bir şey. Kimsenin dışarıda kalmayacağı bir parti organize etmektir.” Tren yolculuklarındaki düşünceler, Luján yürüyüşlerindeki yeni dostluklar, kıdemlilerle yapılan bar sohbetleri, birer ritüel olarak danslar, direniş biçimi olarak rock ve gençlerin kazalarda yaşadığı trajediler bu şekilde akıp gider. Yazarlarla yapılan sohbetlerde bolca bulunan klişelerden biri, kitaptaki konuları “conurbanonun (banliyö) Dünya gezegeninde sıradan bir günü” olarak tanımlar.
Öneri, Buenos Aires'in Batı yakası ile western filmlerindeki silah sesleri arasında bir anlamsal oyun barındırıp şiddet ve dışlanmışlık senaryolarında gezinse de, kitabın en güçlü yönü mirasın gücüdür. Tam da bu yüzden Oyola eseri epistolere (mektup) formunda kaleme alıyor: Oğlu Ramón için, sadece yazmanın kendi içindeki karmaşıklıklarını değil, bir insanın her an kaybın var olduğunu bilerek sevdiği işten nasıl geçinebileceğini anlatan bir tanıklık. Şimdi harabelerin olduğu yerde eskiden bir köşe, bir buluşma, bir doku vardı. Erken yaşta hayatını kaybeden şair Iousha'ya yazılmış bir övgü niteliğindeki en duygusal metin, en yakıcı acıya rağmen toplumsal duygu içinde bir güzellik olduğunu gösteriyor ve bu durum kitabın sunduğu danslarda da açıkça görülüyor. Érase una vez en el Oeste Leonardo Oyola Qeja 120 sayfa $29.000