Yazar: Adriana Tursi. Yönetmen: Marcelo Velázquez. Oyuncu: Carolina Tejeda. Kostüm ve Sahne Tasarımı: Paula Molina. Işık Tasarımı: Alejandro Le Roux. Müzik: Marcelo Perea. Salon: Teatro del Pueblo, Lavalle 3636. Seanslar: Cumartesi günleri saat 17.00'de. Süre: 60 dakika. Görüşümüz: Çok iyi.
Dramaturg Adriana Tursi'nin yapımında, farklı dönemlerde tarih kitaplarının kişisel rotalarını pek tasvir etmediği bazı kadınların yaşamlarıyla bağlantılı bazı metinler ortaya çıkıyor. Onların arzuları ve tutkuları, çoğu zaman tartışmalı bir şekilde tarihimizin gerçek inşaatçıları haline gelen ve hayatlarının bağlandığı erkeklerin kişiliklerinin arkasında gizli kaldı. Dalmacio Vélez Sarsfield'ın (öne çıkan bir politikacı ve diğer önemli metinlerin yanı sıra Medeni Kanun'un yazarı) kızı Aurelia Vélez Sarsfield'ın hikayesini konu alan "Aurelia escribe" (Aurelia Yazıyor); Mariquita Sánchez de Thompson'ın "Kayıp Aşk Mektupları", Remedios de Escalada de San Martín'in "Remedios, Vatansız Bir Kadın" veya Felicitas Guerrero'yu konu alan "Felicitas veya Dilsiz Kızlar" gibi oyunların serisini sürdürüyor. Bu metinlerde Tursi, her birinin kişisel hayatını büyük bir hassasiyet ve belagatle yeniden kuruyor. Onları tasvir etmek için ülkenin tarihinden ayırmıyor. Aksine, onları yaşadıkları tam bağlama yerleştiriyor ve Aurelia'nın durumunda olduğu gibi, dönemi için olağandışı bir özgürlüğe sahip olduğu için onu cezalandıran bir toplumda kendini kabul ettirirken verdiği güçlü mücadeleyi gösteriyor.
Oyunda karakteri gençliğinden itibaren, Juan Manuel de Rosas hükümeti döneminde babasının karşı karşıya kalmak zorunda olduğu sorunları (zulümler, iç sürgünler) yaşarken ve her geçen gün daha da güçlenerek büyürken görüyoruz. Asla şiddet içeren söylemler kullanmıyor. Ancak onu sürekli bir kişisel dönüşüm içinde sergileyen bir kararlılığa sahip. Aurelia, babasına El Nacional gazetesinin kuruluşunda eşlik ediyor, sevgilisi olan Domingo Faustino Sarmiento'ya mektuplar yazıyor, başkanlık kampanyasını kurmasında ona yardım ediyor ve görevi süresince neredeyse gölgede ona eşlik ediyor. Aralarındaki mektuplaşma asla durmadı. Sarmiento ölmeden önce Paraguay'a yerleştiğinde bile bu durum değişmedi.
Gösteri son derece sade bir mekanda (sadece bir masa, bir sandalye) sahneleniyor ve Aurelia'nın güçlü varlığı bu alanı neredeyse ezici bir şekilde domine ediyor. Oyuncu Carolina Tejeda ve yönetmen Marcelo Velázquez, anlatan ve yazan bu dikkat çekici kadının kişiliğini yüceltmekten başka bir şey yapmıyorlar. Kişisel hikayesini, atıfta bulunduğu bazı karakterlerin tıpkı mektupları gibi zemini istila eden küçük mendillere dönüştüğü küçük oyunlarla besliyorlar. Ancak bu materyaller atık değil, başrol oyuncusunun üzerinden attığı ve onu daha yoğun, özgürlüğünün bu özelliklere sahip bir insan için hiç de kolay olmayan bir dünyada ona alan kazandırdığına daha çok inandıran duygular olarak ortaya çıkıyor. Carolina Tejeda'nın yorumu, karakterin beklenmedik bir boyutta anlaşılmasını sağlayan ince anlarla dolu. Aurelia Vélez'in (kendisine böyle denilmesinden hoşlanırdı) hikayesi; yoklukların ve köksüzlüklerin betimlemeleri, hayal kırıklığı yaratan aşklar (kuzenleri Pedro Ortiz Vélez ile evlenir ancak evlilik çok hızlı bir şekilde dağılır), Sarmiento'ya duyduğu aşkın yoğunluğu, yazma tutkusu ve inancı arasında büyüyor.