Boca; yerel turnuva, Copa Sudamericana ve Copa Argentina olmak üzere üç kulvarda toplam 16 maçtır yenilmiyor. Yıllık Genel Tablo'daki (Tabla Anual) hayallerinden de vazgeçmiş değil. Bu istatistik tek başına bir şey ifade edebilir, ancak yıkıcı bir bağlamın ortasında yer alıyor: Takım her geçen gün daha iyi oynuyor. Daha dirençli, daha kurnaz. Telaşlanmıyor, doğru anı bekliyor ve rakibin yarasını sezdiği an bıçağı saplıyor. Çok az lüks, ölçülü bir parlaklık: Xeneize ekibi, vücudu ve ruhuyla Vasco Arruabarrena'yı temsil ediyor; yazar işi, ciddi, güvenilir ve hatta... sevilesi bir topluluk.
Unión karşısında alınan 3-0'lık galibiyet bunun açık bir kanıtı. Ve dahası var: Sadece 30 dakika sahada kalıp iki koleksiyonluk golle maçı çözen harika bir gidi var. Milli takımın yeni gözdesi Leonel Flores henüz 19 yaşında. Sanki bir sonsuzluk geçmiş gibi görünse de aslında sadece birkaç hafta geride kaldı. Boca, La Bombonera'da Universidad Católica'ya karşı aldığı mağlubiyetle (tarihi tutkusu olan) Copa Libertadores'e ilk turda veda etmişti. Tapınak'ta geçen kaygan zamanlar ve sayısız rakibe sempatik gelen, yavan bir görüntü hakimdi. Nitekim bu durum, son yıllardaki diğer aksiliklerle birlikte yıla damga vuran morluklardan biriydi.
Ta ki Rodolfo Arruabarrena sahneye çıkana dek. Daha olgun, daha ikna olmuş, o başarılı ama travmatik ilk deneyiminden uzak bir şekilde devasa kulübün dinamiklerine hızlıca uyum sağladı. Hem genel hem de özel anlamda. Hatta Deportivo Riestra'nın çektiği 3-0'lık felaket sınavından bile alnının akıyla çıktı. Çalışma, alçakgönüllülük ve her zaman kapalı kapılar ardında kalan güçlü sesler.
Takımı yeniden inşa etti; en iyi dönemindeki Paredes'in, Flores gibi sahada yer ve sorumluluk talep eden bir grup genç oyuncunun, ceza sahasında daha istekli olan Merentiel'in ve Leandro Lozano'dan Lautaro Blanco'ya kadar beklerdeki güvenliğin mimarı oldu. Flaco Menotti'nin “klozet banyoya, buzdolabı mutfağa konur” sözündeki gibi basit bir reçete. Ancak Carlos Bianchi'nin bazı sayfalarından fırlamış bir stile sahip. Her şeyden önce huzur. Vasco sık sık şu vurguyu yapıyor: "Galibiyetlerin çok fazla tadını çıkaramıyorum. 10 yıldır burada bana şeker hastalığı tuttu. Annemin buraya gelmemi istemiyordu ama buranın Boca olduğunu biliyor. Eve vardığımda her şeyi sakinleştirmek için ekibimle analiz ediyorum. Asıl her şey bittiğinde, 19 Aralık'ta keyif alacağım."
Copa Sudamericana tabii ki Libertadores değil, orası kesin. Ancak yarı finale yükselmek, Copa Argentina'da da aynı aşamada yer almak ve Clausura turnuvasında yarışta kalmak, iyimserlik perspektifini genişletiyor. İnsanlar bunu La Bombonera'daki serin bir cuma gecesinde açıkça gösteriyor. “Çocuklar iyi durumda. İyi bir grup oluşturdular. Bunlar sadece sonuç ve henüz hiçbir şey başarmış değiliz. Daha önümüzde uzun bir yol ve maçlarla dolu yoğun bir ay var. Adım adım ilerlemeli ve varlığımızı hissettirmeliyiz. Tabii ki bazen ihtiyacımız olan seviyede bir performans sergileyemeyebiliriz ama arzuya ve arayış için açlığa sahibiz" diyor ve maçları adeta bir tiyatro oyunu izler gibi yaşayan teknik direktör.
Xeneize ekibi onun bir yansıması. Unión karşısında (ürettiklerinin karşılığını tam olarak alamayan iyi bir takım) en azından teknik direktörün gözünde en iyilerin neredeyse tamamı sahada yer aldı. Belki de Brey, Velasco ve Villa, pratikte neredeyse tüm alanlarda kesinlik sağlayan bir formasyon içinde, adeta büyüteçle en çok incelenen isimler oldu. Eğer kötü oynarlarsa (aslında neredeyse hiç parlamazlar), eğer üstünlük kurulursa, sahada sorumluluk almaktan kaçınmayan tecrübeli isimler ve gençler var. Skoru açan gol bunun kanıtı: Paredes'in (32) ortası, Di Lollo'nun (22) kafa vuruşu. Savunma oyuncusunun toplam 6 golü var ve hepsi kafayla geldi. Ve...