Savaşlar, iklim krizleri ve durdurulamaz bir şekilde ilerleyen yapay zeka gibi belirsizliklerle sarmalanmış bir dünyada yaşamak, varoluşumuzun temellerini yeniden gözden geçirmemizi zorunlu kılıyor ve rahatsız edici bir soruyu sürekli gündeme getiriyor: Bu küresel senaryo içerisinde dünyaya bir çocuk getirmek gerçekten mantıklı mı? Tanınmış filozof ve teolog Francesc Torralba, bu konuda yaptığı beklenmedik açıklamayla şaşırttı. La Vanguardia gazetesiyle gerçekleştirdiği söyleşide Torralba, meseleyi mutlak bir samimiyetle ele aldı. Ona göre çocuk sahibi olmak hiç şüphesiz bir “lütuf” ve yeni bir varlığa yaşam mucizesini deneyimleme fırsatı sunmak için muazzam bir imkan. Ancak çocuk yetiştirmenin doğrusal, basit veya sarsıntılardan uzak bir yol olmaktan çok uzak olduğu konusunda uyarıyor. Filozof, “Bir çocuk sonsuz bir mutluluk nedeni olabilir, ama aynı zamanda sonsuz bir ıstırap nedeni de olabilir” ifadesini kullandı.
Bu doğrultuda felsefe doktoru, çağdaş toplumun en büyük tabularından birini gün ışığına çıkarmaya cesaret etti: Ebeveynlikte pişmanlık. Açıkladığı üzere, ebeveyn olma adımını attıkları için pişmanlık duyan ancak toplum tarafından yargılanma korkusuyla bunu sessizlik içinde saklamayı tercih eden insanlar var. Tam bir dürüstlükle şu değerlendirmede bulundu: “Kendi refahlarını ve özgürlüklerini önceliklendirmek için bilinçli olarak çocuk sahibi olmamayı seçenleri bencil olarak yaftalamak çok kolaydır. Hiç şüphe yok ki annelik ve babalık bazen derin bir mutsuzluk kaynağıdır; acımasız bir adanmışlık, duygusal yıpranma gerektirir ve zaman ile enerji açısından batık bir yatırımı temsil eder.” Yine de Katalan düşünür, tüm bu fedakarlığın; rehberlik, çaba ve kişisel adanmışlık sayesinde diğer kişinin kanatlarını açıp kendi yaşam projesini inşa etmesi anlaşıldığında anlam kazandığını hatırlatarak teraziyi dengeliyor.
Çocuklarımızın arkadaşı mı olmalıyız? Sınırları korumak daha iyi. Söyleşinin bir diğer ilgi çekici ekseni ise günümüz kültüründe iyice yerleşmiş olan bir miti yıkmaktan geçiyor: İster çocuk ister ergen olsun, evlatlarımızla “en iyi arkadaşlar” olma yönündeki sahte ihtiyaç. Torralba’ya göre bu tarz bir eşitlikçi yakınlık arayışı ciddi bir kavramsal hata. Kararlılıkla şu argümanı öne sürdü: “Dostluk hiçbir zaman ebeveyn-çocuk ilişkisi olarak tanımlanmamıştır. Her şeyden önce bu, iki eşit kişinin dertleşmek veya kural müzakere etmek için bir araya gelmesiyle değil, sorumluluk temeli üzerine kurulmuş bir bağdır.” Ona göre bir anne veya baba yeri geldiğinde düzeltmek, çabayı ödüllendirmek, net sınırlar koymak ve kişisel örnekle güncel yönü belirlemek gibi yeri doldurulamaz bir işlev yerine getirir.
Bu aynı vizyon, psikoloji alanından Javier de Haro gibi profesörler tarafından da destekleniyor. Uzman, yaptığı değerlendirmelerde bu rehber rolünü üstlenmenin tartışma yarattığını, çünkü bunun insanın onay görme arzusuyla çatıştığını sıklıkla vurgular. Sosyal medya hesaplarında sıkça dile getirdiği üzere, uzman şu ifadeleri kullandı: “Tartışmalı olabilir çünkü hepimizin onlarla iyi geçinmek ve bize güven duymalarını sağlamak gibi bir hayali vardır. Ancak hoşlarına gitmese bile sınırlar koymalıyız. Onları, sevilme arzumuzu her zaman fiziksel ve duygusal sağlıklarının önüne koyarak, tehlikeyi göremedikleri anlarda tam da bu şekilde koruyoruz.”