Yazar: Delphine de Vigan. Uyarlama: Juan Tupac Soler ve Federico Martínez. Yönetim: Juan Tupac Soler ve Federico Martínez. Oyuncular: Beatriz Spelzini, Javier Lorenzo ve Antonia Bengoechea. Kostüm: Paola Delgado. Sahne Tasarımı: Santiago Badillo. Işık Tasarımı: Diego Becker. Müzik: Ismael Pinkler. Salon: Teatro El Picadero, Enrique Santos Discépolo 1857. Seanslar: Perşembe günleri saat 20.00'de ve Cuma günleri saat 22.00'de. Süre: 70 dakika. Görüşümüz: Mükemmel.
Sahnede anlatılan her şey her zaman bir kurgu olsa ve oyunlar bir şekilde devasa bir yalan mimarisi oluştursa da, iyi tiyatro gecelerinde büyük gerçeklerin yaşandığı hissi ortaya çıkar. Bir bakıma sahne sanatları o kadar güçlüdür ki yarı yarıya bir gerçeğe asla yer bırakmaz. Gözlerimizin önünde gerçekleşir, canlı bedenler diğerlerinin karşısındadır; burası ya hep ya hiç bölgesidir. Ünlü Fransız yazar Delphine de Vigan'ın aynı adlı çok satan romanının tiyatro uyarlaması olan "Las gratitudes"te, bu anlık ve ebedi şimdiki zaman, izleyiciyi yepyeni bir güçlü yaşam durumuna taşıyan ve bir daha hiç çıkmak istemeyeceği duygusal bir atmosferle kuruluyor.
Juan Tupac Soler ve Federico Martínez'in yönetmenliğinde ve uyarlamasıyla, çok satan ve uluslararası alanda büyük bir popülariteye sahip bir romanı sahneye taşımak her zaman bir risktir. Edebiyatın ikonik bir hikayesi sinemada uyarlanırken de durum aynıdır: Okuyucunun hayal gücüyle edindiği deneyim, asla görsel-işitsel dünyada gösterilenle aynı olamaz. Ancak bu yönetmenler, romanın özünü oluşturan temel çekirdekleri bularak bunları bir durum tiyatrosu olarak sahneye taşıdılar: Duygu, bakışlar, sessizlikler, ince ve hassas fiziksel temaslar, yazarın kelimeleriyle aktarmak istediği şeyin gücünü oluşturuyor.
De Vigan, kontrollü ve arındırılmış bir yazım tarzına sahiptir. Büyük yapaylıklardan uzak, görünüşte basit bir nesirle çalışır. "Las gratitudes"te bu ekonomi, hikayeyle tutarlıdır: Az sayıda karakter, çok yoğun bir çatışma ve kısa bir anlatı vardır. Roman, temel insan durumlarına ve bağlarına odaklanır; diyaloglar anahtardır çünkü konuşma hikayenin kurucu bir parçasıdır ve bu da onu sahneye taşımak için büyük bir potansiyel yapar. Hikayede Michka, bir huzurevinde yaşayan ve kelimelerini kaybetmeye başlayan yaşlı bir kadındır. Evlatlık kızı Marie ve dil becerisini yeniden kazanmasına yardımcı olan dil terapisti Jerónimo ile yaptığı sohbetlerde kendi hikayesini hatırlamaya başlar. Bu yolculukta savaşla kesişen çocukluk, kurtarıcı sevgiler ve hayatını bir şekilde borçlu olduğu insanlar ortaya çıkar.
Beatriz Spelzini, Javier Lorenzo ve Antonia Bengoechea; her şeyden önce onlardan ince, diğeriyle bağlantılı, duyarlı, her sessizliğe ve bakışa dikkat eden ve söylenenlerin anlamıyla derin bir bağ kuran bir performans talep eden bu hikayenin yorumcularıdır. Lorenzo ve Bengoechea, Michka (Beatriz Spelzini) ile olan diyalog ile izleyiciye hitap eden ve onlar hakkında bir şeyler söyleyen her şeyi bilen (omnisiyent) bir anlatıcı sesi arasında gidip geliyorlar: Çalışmaları hakkında ne hissettikleri, hastalarıyla nasıl bağ kurdukları ve Michka'yı sessizliğe her geçen gün daha da yaklaşturan ilerleyen bir hastalığın tanınması. Edebiyatın ve anlatının devasa izini bu gösteride bırakan bu monologlara izin vermek yönetmenliğin büyük bir başarısıdır.