Geçen haftaki Milburn incelemesi etkileyici ifadeler içeriyordu, ancak asıl sorun Neets değil: bildiğimiz şekliyle kapitalizmin istihdama, günlük gurur ve memnuniyete yaptığı şey bu. İşin bize vermesi gereken şey budur. 15 yılı aşkın süredir sıradan insanlarla ve politikacılarla bu ülkenin art arda yaşanan sıkıntıları ve krizleri hakkında konuştuğumda, bir şey tekrar tekrar gözümde ortaya çıktı: ulusal çalışma anlayışımızdaki ikiyüzlülük, çelişkiler ve gerilimler. Gerçekten de, iş hakkındaki herhangi bir konuşma güç ve nüfuz hiyerarşisinde ne kadar yukarılara çıkarsa, hayati önem taşıyan bir konu da o kadar gözden kayboluyor gibi görünüyor: ücretli istihdamın gerçekte ne olduğu veya ne olması gerektiği.
Bütün bunlar tam bir İngiliz tarzı hafıza kaybının yansımasıdır. Elbette yetersiz ödüllendirilen, güvenilmez işler her zaman ekonomimizin bir parçası olmuştur ve geçmişte de şiddetli toplumsal çatışmaların odak noktası olmuştur. Ancak yaşayan hafızalarda, sendikaların gücü ile savaş sonrası konsensusta inşa edilen kolektif toplumsal vicdanın birleşimi, artık neredeyse hayal edilemez görünen bir ekonomi ve işgücü piyasasıyla sonuçlandı. Elbette kısıtlayıcı uygulamalar ve temel önyargılarla dağılmışlardı: oğullarına iş sağlayan babalar, azınlıklara mensup insanlar sadece yönetimdeki kişiler tarafından değil aynı zamanda iş arkadaşları tarafından da işten dışlanıyor ve büyük ölçüde cinsiyetçilik. Ancak İşçi Partisi'nin 18 yıl boyunca iktidardan sürgün edilmesinin ve madenci grevinde organize emeğin doruğa ulaşan yenilgisinin trajedilerinden biri, bunların, işin toptan yeniden keşfedilmesinin ve henüz yeni uyanıyor gibi görünen dönüm noktası gelişmelerinin önünü açmasıydı.
Galli yazar Richard King'in kendi ülkesinin sözlü tarihi Brittle With Relics, Güney Galler kömür yatağı Manic Street Preachers'ın oğullarından Nicky Wire'dan büyüleyici bir alıntı içeriyor. Wire'ın babası orduya katılmadan önce madenciydi ve daha sonra gelişen bir yerel ekonomide marangoz ve inşaatçı olarak çalışmak üzere eve geldi. O zamanlar işçi sınıfı olmak, aksiyomatik olarak paranızın olmadığı anlamına gelmiyordu; Üstelik işçilerin kolektif nüfuzu, tam olarak 21. yüzyıl işgücü piyasasında eksik olan şeyi sağladı. Wire, "60'lı ve 70'li yıllarda işçi sınıfından insanlar için maaş seviyeleri muhteşemdi" diyor. "Vadimizdeki herkes takım elbise giyiyordu ve paket tatillerde Tunus'a gidiyordu... Babam az önce işini yaptı; en büyük işçilerden biriydi. Vefat ettiğinde anıt taşında 'Baba, oğul, erkek kardeş, işçi' yazıyordu, çünkü o öyle yaptı."
Ekonominin son derece farklı kesimlerinde çok fazla yaşam, artık bu türden günlük gurur ve memnuniyetten çok uzakta; bu, sonu gelmez araştırmalarla kanıtlanan bir şey. Örneğin, yalnızca birkaç hafta önce Resolution Foundation, Britanya Sosyal Tutumları araştırmasından elde edilen yeni bilgilerin bir analizini yayınladı. Başlıca bulgular, Birleşik Krallık'ta iş memnuniyetinin şimdiye kadar kaydedilen en düşük seviyeye düştüğü ve "işverenlerinin başarılı olmasına yardımcı olmak için gerekenden daha fazla çalışmaya istekli [işçilerin] oranının son on yılda şimdiye kadarki en düşük seviyesine düştüğü" (%55 gibi oldukça sefil bir seviyede) idi. İlginç bir işi olduğunu söyleyenlerin oranı %74'ten %63'e düştü. İlerlemeye yönelik hisse raporlama fırsatları %35'ten %26'ya çıktı. İşçi Partisi özünde hâlâ temel misyonunun bu tür yanlışları düzeltmek olduğunu düşünüyor. Ancak Tony Blair yıllarından bu yana partinin düşüncesi de, sakıncalı bulması gereken eğilimler nedeniyle düzenli olarak çarpıtıldı: insanları itmek.