Avrupa'yı saran protestolar, tarihteki emsallerden oldukça farklı olarak yeni bir halk seferberliği düzeyini temsil ediyor. Fransa, İspanya, İtalya, Sırbistan, Almanya ve kıtadaki diğer ülkelerde kitle hareketleri kemer sıkma politikalarına ve hükümet başarısızlıklarına meydan okuyor. Cuma günü Birleşik Krallık, muhtemelen kendi gençlerin öncülük ettiği gösteri dalgasının başlangıcını gördü. Binlerce öğrenci, Aberdeen'den Brighton'a, Swansea'den Nottingham'a kadar ülke çapındaki yüzlerce okul ve üniversiteyi terk ederek, bunu 2010 yılında öğrenim ücretlerinin üç katına çıkarılmasından bu yana en büyük öğrenci hareketlerinden biri haline getirdi.
Protestolar, militarizme karşı hareketleri koordine etmeyi amaçlayan pan-Avrupa girişimi olan Uluslararası Savaşa Karşı Konferansta yer alan örgütler tarafından çağrıldı. Üniversite ve Kolej Birliği (UCU), Ulusal Eylem Günü ile girişimi destekleyen ilk sendika oldu ve üniversite sektöründeki üyeleri öğrencilerle birlikte protestolar ve mitingler düzenlemeye çağırdı. Unison, Unite, Ulusal Eğitim Birliği (NEU), GMB ve İskoçya Eğitim Enstitüsü (EIS) dahil olmak üzere büyük sendikaların grevleri desteklemek için UCU'yu takip etmesi, sendika desteğinin potansiyelini gösteriyor. Londra'da üniversitelerden ve kolejlerden gelen gösteriler Trafalgar Meydanı'nda bir araya gelerek "onların savaşları için değil, geleceğimiz için savaşın" sloganları attı ve ardından öğrenci aktivistlerin ve sendika liderlerinin savunma harcamalarını eğitim ve kamu hizmetleri yerine önceliklendirdiği için hükümeti azarladıklarını duymak için Downing Street'e taşındı.
Aslında İngiliz gençliğinin kızacak çok şeyi var. Avrupa'nın geri kalanında olduğu gibi, Birleşik Krallık'taki gençler de yüksek enflasyon, işsizlik, ekonomik durgunluk, kamu hizmetlerinin tükenmesi ve emlak spekülasyonunun körüklediği konut krizi de dahil olmak üzere kötüleşen yaşam standartları ile karşı karşıya. Filistin'le dayanışma konusundaki polis vahşeti, dizginsiz ırkçılık ve cinsiyetçilik ve çevre ve iklim felaketi beklentileriyle birleştiğinde, kitlesel protesto oldukça öngörülebilir. Hükümetin tahminlerine göre, 16 ila 24 yaşları arasındaki bir milyona yakın kişi “Neet”tir; eğitim, istihdam veya öğretimde değil; bu, söz konusu yaş grubunun yüzde 13'ünden fazladır. Ülkedeki işsizlerin yüzde 40'ından fazlasını gençler oluşturuyor. Zorlu bir iş piyasasının yanı sıra, yaygın bir akıl sağlığı salgını ve çok az kişinin karşılayabileceği bir eğitim sistemi de var.
Burada sosyal ve ekonomik bir kriz yaşanmayı bekliyor, ancak hükümetin tepkisi daha fazla kemer sıkma politikası aramak oldu. 1990'ların sonlarında özel finansmanın NHS'ye getirilmesinden sorumlu eski Çalışma Bakanı Alan Milburn'ün, hükümet için Neets hakkındaki tartışmalı raporu yazmak üzere görevlendirilmesi şaşırtıcıdır. Özel sektör krizi çözebilecekken neden refah sağlama zahmetine giresiniz ki? Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Milburn'ün tavsiyeleri pazar odaklı ve engelliler de dahil olmak üzere gençlere yönelik bazı yardımların kesilmesini içeriyor.
Bu, yüksek öğrenim sektöründe yıllardır süren kemer sıkma politikalarının üstüne geliyor. İşten çıkarmalar ve ders kapatmalar, doğrudan devlet finansmanının eksikliği nedeniyle üniversite yönetiminin standart tepkileri haline geldi. Birçoğu bunu akademik vandalizm olarak tanımlıyor. Fon kesintileri aşırı işlevsizlik, kaos ve kötü yönetime yol açtı: Bankalar, yönetim danışmanları ve kurumsal dış kaynak kullanımı ile kalite tedarikinden ziyade verimliliğe ve kâra hizmet eden Faustvari pazarlıklar. eğitim sırasında