Pakistan'ın Birleşmiş Milletler ile uzun ve verimli ilişkisi, BM üyeliği başvurusunun kabul edilmesiyle Eylül ayının son haftasında resmen başladı. Diğer önemli gelişmelerde Louis Mountbatten, Delhi'deki Müslüman çalışanları otobüsün altına atmakla suçlanırken, Kudüs Baş Müftüsü Haj Amin Al Hussaini, Dawn aracılığıyla Filistin'in içinde bulunduğu zor durumu vurgulamak için hararetli bir çağrı yayınladı. Eylül ayının son haftasında Pakistan için iki büyük diplomatik başarı elde edildi. Birincisi, genç ülkenin o zamanlar Birleşmiş Milletler Örgütü (UNO) olarak bilinen BM'ye üye olarak kabul edilmesiydi. Üyelik Pakistan'ın uluslar topluluğu içinde yerini almaya hazır olduğunu duyurduğundan bu hiç de küçümsenecek bir başarı değildi.
26 Eylül baskısının manşetinde "Pakistan'ın egemenliği oybirliğiyle UNO üyeliğine kabul edildi" yazıyordu. Arjantinli temsilci ilginç bir usul sorusunu gündeme getirmesine rağmen Pakistan 35 oyunun tamamını aldı. Lake Success, New York'tan (1951'de Manhattan'daki mevcut genel merkezine taşınmadan önce BM'nin merkezinin bulunduğu yer) sunulan raporda şöyle deniyordu: "Pakistan'ın Dominion'u, Genel Kurul Siyasi Komitesi tarafından oybirliğiyle UNO'ya üyelik için önerildi. Karar, komitenin tam 35 oyu aldı, ancak ancak Arjantinli delege Senor Jose Arce'nin Pakistan'ın üyelik başvurusunda bulunmasının gerekliliğine itiraz etmesinden sonra."
Tabii ki Senor Arce'nin Pakistan'a karşı hiçbir kötü niyeti yoktu; aslında Pakistan'ı Şart üyesi olarak tanıtmak istiyordu (Hindistan zaten Şart üyesiydi ve 1945'te hâlâ İngiliz kolonisi iken BM'ye katılmıştı). Raporun işaret ettiği gibi, "tartışma sırasında hiç kimsenin Hindistan'ın BM üyesi olarak mevcut statüsünü veya Pakistan'ın üye olmasının arzu edilirliğini sorgulamadığı açıktı.... [Soru] bir UNO üyesinin, iki ayrı ülkeye bölünmesi halinde, UNO'da iki sandalyenin otomatik olarak mevcut olacağı bir durum yaratıp yaratmayacağıydı. "Arjantin'in durumu, ya Pakistan'ın hem de Hindistan'ın otomatik olarak üye olduğu ya da resmi olarak kabul edilene kadar ikisinin de üye olmadığıydı."
Neyse ki diplomatik tartışma dostane bir şekilde çözüldü ve Pakistan kabul edildi. Bölünmeyle ilgili yoğun şiddete rağmen tartışma sırasında hazır bulunan Hindistan heyetinin Pakistan'ın üyeliğine karşı çıkmaması ilginçti. Belki bir açıdan bunlar daha uygar zamanlardı. Bu dönemdeki bir diğer önemli diplomatik gelişme ise Amerika'nın ilk büyükelçisinin Pakistan'a atanmasıydı. 24 Eylül sayısında yer alan bir raporda ayrıntılı olarak belirtildiği gibi, ABD Başkanı Harry S. Truman, Bay Paul H. Alling'i Washington'un Pakistan'daki ilk elçisi olarak atadı. Mevcut Beyaz Saray'ın yabancı misyonlara gönderdiği şüpheli karakterlerin çoğunun aksine, Bay Alling tecrübeli bir diplomattı. Washington'un Karaçi'deki adamı, Dışişleri Bakanlığı'nın Yakın Doğu işleri bölümünün şefi olduğu ve aynı zamanda BM'deki Amerikan delegasyonuna danışmanlık yaptığı için çok değerli bir referansa sahipti.
Ayrıca Bay Alling, Beyrut Suriye'de ABD Konsolosu olarak ve Orta Doğu'daki diğer görevlerde görev yapmıştı. Bu arada Pakistan'ın ilk ABD büyükelçisi iş adamı ve diplomat Mirza Abol Hassan (M.A.H.) Ispahani çoktan Amerika'ya gelmişti. Amerikan büyükelçisinin atanması, Pakistan'ın en önemli ve en karmaşık dış ilişkilerinden birinin başlangıcına işaret edecek. Louis Mountbatten, Ind'in son İngiliz genel valisi