Kıtanın yaklaşan seçimlerinin etkileri her yerde hissedilecek ve bloğun dayanıklılığı konusunda 'anahtar testlere' dönüşebilir. 1998'in sonlarında Tony Blair İngiltere'nin başbakanıydı, Lionel Jospin Fransa'nın başbakanıydı ve Gerhard Schröder kısa süre önce Almanya'nın şansölyesi seçilmişti. AB'nin 15 üye ülkesi vardı ve Avrupa yanlısı merkez sol partiler, ikisi hariç hepsinde tek başına ya da koalisyon halinde iktidardaydı. Canlı ekonomik büyüme yaşam standartlarını yükseltiyordu. Doğuya doğru genişleme sürüyordu. Washington'da Bill Clinton, serbest piyasa kapitalizmi ile geleneksel sosyalizm arasında bir orta yol olarak aynı marka "üçüncü yol" merkezciliği izliyordu. AB, arkasında tarihin gelgitinin olduğunu hissetti.
Otuz yıldan kısa bir süre sonra, kıtanın siyaseti bir kez daha tek bir yöne doğru kayıyor gibi görünüyor - ancak bu kez ivme milliyetçi aşırı sağa ait gibi görünüyor ve AB'yi inşa eden savaş sonrası Avrupa konsensüsünün önemli ölçüde bozulmasına yol açabilir. Bu ayın sonu ile gelecek yılın sonu arasında, blokta olağanüstü bir seçim süreci yaşanacak. AB'nin nüfus ve ekonomi açısından en büyük beş üye ülkesinden dördünde seçmenler sandık başına gidiyor; Estonya, Finlandiya, Yunanistan ve Slovakya'da parlamento seçimleri, Almanya'da ise bölgesel oylamalar yapılacak. İspanya döngüyü 29 Kasım'daki erken genel seçimlerle başlatıyor; başbakan Pedro Sánchez'in sosyalist koalisyonu, halihazırda İspanya'nın bazı bölgelerinde birlikte iktidarda olan muhafazakar Halk Partisi (PP) ve aşırı sağ Vox gibi sağcı partilere karşı olası bir yenilgiyle karşı karşıya.
Ardından baharda Fransa'da başkanlık ve parlamento seçimleri geliyor. Başkanlık yarışının açık ara lideri, aşırı sağcı Ulusal Ralli'nin (RN) adayı Marine Le Pen, aşırı solcu ateşli Jean-Luc Mélenchon'un ve umutsuzca bölünmüş ana akım muhalefetin çok önünde yer alıyor. Polonya gelecek yılın sonlarında oy kullandığında ulusal oyların neredeyse yarısını elinde bulunduran milliyetçi partiler, son zamanlardaki bölünmelere rağmen başbakan Donald Tusk'ın liberal koalisyonunu pekala yerinden edebilir. İtalya'da ise İtalya'nın Kardeşleri partisinin aşırı sağcı kökleri olan Giorgia Meloni, 2027 sonundan önce yapılacak seçimlerde ikinci bir dönemi garantilemeyi umut ederken, sağ kanadında yeni başlayan Ulusal Gelecek partisinin baskısıyla karşı karşıya.
Paradoksal olarak, bu milliyetçi dalgalanma AB'ye verilen güçlü halk desteğinin ortasında ortaya çıkıyor. Brexit'in kaosu karşısında şok olan ve giderek alarm veren bir dünyada güvence arayan Avrupalıların yüzde 74'ü rekor bir oranla ülkelerinin üyelikten yararlandığını söylüyor ve artık çok az sayıda Avrupa şüpheci parti doğrudan ayrılmayı savunuyor. Ancak Avrupa şüphecileri ve milliyetçiler bloğu hâlâ ulusal egemenliği baltalayan yukarıdan aşağıya bir proje olarak görüyor ve onu egemen ulus devletlerin tamamen daha gevşek bir birlikteliğine dönüştürmeyi amaçlıyor. İtalyan siyaset bilimci Natalie Tocci'nin ifadesiyle bu, yaklaşmakta olan seçim süper döngüsünün "Avrupa'nın çehresini önemli ölçüde değiştirebileceği" anlamına geliyor; bu da sadece "Avrupa projesinin yavaş yavaş aşınmasını değil, tam anlamıyla bir çöküş olmasa da içi boşaltılmasını" tetikleyecek.
Tüm seçimler farklılık gösterir ve ulusal özellikler büyük önem taşır. Ancak analistler burada iş başında olan temel güçlerin birbiriyle bağlantılı olduğu konusunda hemfikir: Yavaş büyüme, yaşlanan nüfus, gergin kamu maliyesi ve giderek artan yaşam maliyeti, Avrupa'nın geleneksel her şeyi kapsayan merkez sol ve merkez sağ partilerine verilen desteği azalttı. Senin dalgan