“Hayatta her zaman bir proje olmalı.” Bu kulağa sıradan bir söz gibi gelebilir; ancak aramızdan bu çarşamba 97 yaşında ayrılan gazetemizin uzun yıllar boyunca emek veren meslektaşı ve dostu Enrique Battaglini için bu, bundan çok daha fazlasıydı. O bir eylemdi ve bunu iki çocuğuna ve üç torununa da böyle aktardı. Córdoba'daki Askeri Havacılık Okulu'nda okumuş ancak okulu bitirmemişti; onun başka bir kaderi vardı. Başlangıcından üç yıl sonra Buenos Aires'e döndü ve hızla El Mundo gazetesinde gazetecilik mesleğini kucakladı. Orada gazetenin kapanışına kadar çalıştı ve 1967'de, ekonomi servisinde otuz yıl kalacağı LA NACION'a katıldı.
Merkez Bankası, borsa ve Finans Merkezi'nin (City) her köşesi, cep telefonlarının ve internetin olmadığı, bilginin her yerde aranmasının zorunlu olduğu o dönemlerde onun sokakları, ofisleri ve bankaları arşınladığına şahit olmuştur. Profesyonelliği ama her şeyden önce insan sevgisi, banka başkanlarından alt düzey yöneticilere kadar herkes tarafından saygı duyulan biri olmasını sağlıyordu. O dönemleri bilenler; Enrique García Vázquez, José Luis Machinea veya Pedro Pou gibi isimlerin, Merkez Bankası'nın zirvesindeki her bir dönemlerinde, finans dünyasının tüm yöneticileri gibi onu da geçerli bir muhatap olarak gördüğünü hatırlıyorlar. "Eğer Batta'nın (ya da en yakınındakilerin bildiği adıyla Battón'un) bir haberi varsa, ona kulak vermek gerekirdi."
70'lerin sonlarında Belediye Başkanı Osvaldo Cacciatore döneminde, gazetenin mesai saatleriyle çakışmayan vardiyasını fırsat bilerek Buenos Aires Belediyesi Basın Dairesi'nde çalıştı.
Olivetti daktiloların gürültüsü içinde haber odalarında çalıştı ve LA NACION'a bilgisayarların gelişine tanıklık etti. İşletim sistemindeki her değişiklikte, diğer nesillerden meslektaşlarıyla sürekli entegrasyon arzusunu elden bırakmayan uyum yeteneğini gösterdi. Haber odasına kıdemli olduğu bir dönemde katılan bir gazeteci, "O, iş gününe neşeli bir hava katmaya yardımcı olan biriydi" diye hatırlıyor. Neşe, Enrique'de değişmez bir sabitti; mikro merkez pazarlarında onunla birçok "keşif gezisi" paylaşan bir meslektaşının hatırladığı gibi, "bir dandy, eşi benzeri olmayan insanlardan biriydi". O zamanlar nezaket ve kibarlık göstergesi olan, kadınlara karşı nazik ve "iltifat eden" bir beyefendiydi.
Her zaman şık, takım elbiseli ve kıravatlı olan onu, sadece haber odasının gecelerinde, tam kapanış saatinde "Kamyonlar gidiyor!" diye acele etmek gerektiğinde biraz dağınık görebilirdiniz. Her an yeni bir krizin eşiğinde olan Arjantin ekonomisi, onu gecenin geç saatlerine kadar çalışmaya zorlayan bir sahaydı. Bolsa'nın (Borsa) grafiklerini birlikte hazırladıkları ekonomi servisinden bir meslektaşına, "Kızım, sen 'kravat'ı Info'ya (İnfografi) götür" talimatını verirdi ve o meslektaşı onu büyük bir sevgiyle hatırlıyor. Bizim jargonumuzda "kravat", Ekonomi sayfasının ön yüzünde, finans dünyasının günün en dikkat çekici olaylarını küçük grafiklerle özetleyen dikey bir parçaydı.
Emekliliğine yakın bir zamanda, 1997'de yeni bir meydan okumaya atılmak üzere LA NACION'dan ayrıldı: Ekonomi, finans ve iş dünyası alanında uzmanlaşmış bir medya organı olarak rekabet etmeyi amaçlayan BAE Buenos Aires Económico gazetesinin kurucu ekibinin bir parçası oldu. Orada, "küçük büyük aile" olarak adlandırdığı sevdiklerinin tüm zamanını alacağına karar verdiği 2001 yılına kadar kaldı. Gazetecilik ve ailesi onun tutkularıydı ve bunlara Boca Juniors sevgisi de ekleniyordu. Eşi Dora (66 yıldır evliler), çocukları...