Birleşmiş Milletler'de sessizce siyasi bir devrim yaşanıyor. Avrupa'da ya da ABD'de neredeyse hiç kimsenin bahsetmediği uluslararası vergi işbirliğine ilişkin taslak çerçeve sözleşmesine ilişkin altıncı müzakere oturumu birkaç gün içinde (30 Kasım'dan 10 Aralık'a kadar) Nairobi'de yapılacak. Güney ülkelerinin öncülük ettiği bu tartışmalar dünyanın çehresini değiştirme potansiyeli taşıyor. Batılı ülkelerin buna ilgi duymaları ve daha fazla katılmaları tavsiye edilir, aksi takdirde tarihi kaçırma riskiyle karşı karşıya kalırlar. Birleşmiş Milletler (BM) dilinde çerçeve sözleşmesi, küresel öneme sahip bir konuda Devletler arasında işbirliğine yönelik temel ilkeleri, ortak hedefleri ve mekanizmaları oluşturmayı mümkün kılan çok taraflı bir antlaşmadır. En iyi bilinen çerçeve sözleşmesi, 1992 yılında Rio zirvesinde kabul edilen iklim değişikliğine ilişkin sözleşmedir.
İmzacı devletler (neredeyse tüm gezegen) bu çerçevede her yıl Taraflar Konferanslarında (COP) iklim taahhütlerini değerlendirmek üzere bir araya geliyor. 2027 veya 2028'de kabul edilmesi planlanan uluslararası vergi işbirliğine ilişkin yeni çerçeve sözleşmesi şüphesiz Rio'dan bu yana en önemli sözleşmedir. Uzun vadeli etkisi daha da önemli olabilir.
İklim sözleşmesinin en büyük sınırlaması iyi biliniyor: oybirliği kuralına dayanıyor ve yoksul ülkeleri büyük bir dehşete düşürerek, iklimin finansmanı (adaptasyon ve azaltım) ile ilgili en ufak bağlayıcı karar verme konusunda yetersiz olduğunu gösterdi. 2008 krizinin ardından zengin ülkeler kesinlikle vergi cennetlerine ve zenginlerin vergiden ayrılmasına saldırı sözü vererek kalkınmanın finansmanı konusunda yeni tartışmalara yol açtı. Pratikte pek bir şey yapmadılar. Yapılan çok az şey, esas olarak Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) bünyesinde birleşmiş zengin ülkeler arasında gelir paylaşımından ibaretti. Bu makalenin okunacak %66,09'u kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.