Amerikalı bir federal yargıç, belirli H-1B vize talepleriyle ilişkili 100.000 dolarlık ücret alımına geçici bir fren getirerek Donald yönetiminin tedbiri uygulamak için kullandığı prosedürü sorguladı. Karar, Kuzey Kaliforniya Bölge Mahkemesi'nden Haywood S. Gilliam Jr. tarafından Global Nurse Force ve diğerleri v. Trump davasında verildi.
Kaliforniyalı federal yargıcın kararı, İç Güvenlik Bakanlığı'nın (DHS) ve ilgili ajansların, 10973 numaralı başkanlık kararnamesi ve bunun 11069 numaralı uzatması ile belirlenen tarifeyi uygulamak için kullanılan politikaları yürürlüğe koymasını engelliyor. Tedbir, gereken idari prosedür tamamlanıncaya kadar askıda kalacak.
Mahkeme analizini, ücreti belirlemek ve uygulamak için kullanılan mekanizmanın yasallığı üzerinde yoğunlaştırdı. Haywood S. Gilliam Jr. mahkeme kararında, "Davalılar, davacıların ücreti ilk etapta ödeyemeyeceklerine dair sundukları güçlü kanıtları görmezden geliyorlar" dedi. Yargıç, ajansların alternatifleri değerlendirmediğini ve tedbirin yabancı uzman çalışana bağımlı işverenler ile kurumlar üzerindeki sonuçlarını yeterince incelemediğini belirtti.
Kararın merkez noktalardan biri İdari Prosedür Yasası'nın uygulanmasıydı. Mahkemeye göre DHS, Vatandaşlık ve Göçmenlik Hizmetleri (Uscis) ve Gümrük ve Sınır Muhafaza Bürosu (CBP), gereken kamuoyu bilgilendirme ve görüş toplama sürecini yürütmeden hareket etti.
Yargıç, "Bu dava, itiraz edilen kararnamenin iyi ya da kötü olup olmadığı veya içerdiği endişelere uygun siyasi yanıtın ne olduğu ile ilgili değildir. Mahkeme yalnızca, kararnamenin ve ortaya çıkan ajans politikalarının Yürütme Organı'nın anayasal ve yasal yetkisini aşıp aşmadığına dair sunulan yasal hususları ele almaktadır" diyerek durumu netleştirdi.
Trump yönetimi, yönergelerinin yorumlayıcı nitelikte sayılabileceğini ve bu nedenle bu tür bir prosedür gerektirmediğini savundu. Yargıç bu yorumu reddetti ve ajansların ücret ödemesi için yeni koşullar getirdiğini ve belirli H-1B süreçlerine uygulanan kuralları değiştirdiğini sonuçlandırdı.
Karar ayrıca, 100.000 dolarlık tutara alternatiflerin, örneğin daha düşük bir tarife belirlemek, değişikliği kademeli olarak uygulamak veya yürürlüğe girişini ertelemek gibi seçeneklerin analiz edilmediğine dikkat çekti. Mahkeme, bu analiz eksikliğinin idari sürecin geçerliliğini zedelediğini değerlendirdi.
Dava, farklı sektörlerden işverenler ve kuruluşlar tarafından açıldı. Bunlar arasında imalat şirketleri, kırsal tıp merkezleri, yerli rezervlerindeki devlet okulları, dil daldırma eğitim kurumları ve sağlık personeli alımıyla uğraşan kuruluşlar yer alıyor. Davacılar, işçi başına 100.000 doları üstlenmenin kuruluşları için finansal olarak sürdürülebilir olmadığını savundu.
Sağlık sektöründe, bu maliyetin kırsal topluluklarda uzman doktor ve hemşire istihdamını zorlaştırabileceğine dikkat çekildi. Eğitim alanında ise kurumlar, bu tarifenin çift dilli öğretmenlerin ve profesyonellerin işe alımını karmaşık hale getirebileceğini öne sürdü.