«Without Blood», varlığını tamamen hak eden bir konuyu ele alıyor ancak – maalesef – kısa süresi boyunca tam anlamıyla değerlendirilmekte zorlanan bir dramaturjiye sahip.
Angelina Jolie, en sevdiği temalara, yani savaşın sonuçlarına, şiddetin hafızada bıraktığı izlere ve uzlaşmanın zorluğuna geri dönerek kameranın arkasına geçiyor ve geçmişteki ortak bir deneyimle birbirine bağlanan iki insanın buluşmasını kurguluyor. Ortada duran ve yanıt bekleyen soru şudur: Kendini bir hayatta kalan olarak hatırlayan biri ile aynı hikayeyi tamamen farklı algılamış olan bir kadın karşılaştığında ne olur? Bu unsurlarla birlikte, izleyicinin her nefesinde kazanacak esaslı bir yüzleşmenin potansiyeli mevcuttur. Ancak film, geveze ve münhasıran sözel olarak ifade edilen anlamlarına o kadar ısrarla geri dönüyor ki, kademeli olarak bunların gücünü kısıtlıyor. Bize neyin tehlikede olduğunu açıklıyor ama esasında bunu sonsuz kez yeniden formüle ediyor ve ardından müzikal olarak da altını çiziyor.
Alessandro Baricco'nun aynı adlı kitabından uyarlanan film, henüz bir çocukken evinde ailesinin neredeyse gözleri önünde katledilmesine bodrumda saklanırken şन olan Nina'yı takip ediyor. Bu olay, yıllar sonra o olaylarla – bizzat orada bulunmuş olması nedeniyle – bağlantılı bir adam olan Tito ile yapacağı bir buluşma üzerinden yeniden eşelenecektir. Salma Hayek ve Demian Bichir, ağırlıklı olarak karşılıklı konuşmalarına ve geçmişteki anılara dayanan bir anlatımda en büyük oyunculuk yükünü omuzluyorlar. Bu sınırlı dramatik koşul tiyatroda harika çalışabilirdi: İki karakter, ortak bir hafıza mekanı ve eşit olmayan bir sorumluluk dağılımı gerilim yaratmak için yeterli olurdu. Bunun ön koşulu, her ifşanın aralarındaki ilişkide bir şeyi değiştirmesi, her kaçamağın bir bedeli olması ve her duraksamanın bir olasılığı açık bırakması olurdu. Ancak «Without Blood»da biz tiyatro izlemiyoruz (film izliyoruz) ve uzun uzadıya yapılan anlatımlar dramatik durumu buna göre değiştirmiyor, sadece bilgileri şişirerek anlatımı uzatıyor ve duygusal ile ahlaki alanı sarsılmaz bırakarak filmin yorucu bir tekrara düşmesine neden oluyor.
Travmatik bir olaya geri dönmek, bir insanın ondan uzaklaşamayışını ortaya koyabilir; ancak sinematik bir öz ve işlev kazanabilmesi için her dönüşün bir öncekinden farklılaşması veya en azından sorumluluğu yerinden oynatması gerekir. Burada tekrar, çoğunlukla bir teyit ile sonuçlanmakta; izleyici yaşananların önemini zaten anlamış durumdayken, sadece «dram»ın bir başka ifadesini izlemeye davet edilmekte ve süre, buna karşılık gelen bir derinleşme olmaksızın birikmektedir. Bütün bu tiyatrosallık da bu duyguyu ağırlaştırmaktadır, çünkü Jolie diyalogları neredeyse her anlamın temel taşıyıcısı olarak ele almaktadır. Tiyatrosallık, kesinlik, yoğunluk ve odaklanma sunmak yerine, sıkı bir oda oyununun gerektireceği ekonomiden yoksun kalmaktadır. Karakterlerin açıklayacak çok şeyleri var ve açıklamalarının dışında var olabilmek için daha az fırsatları bulunuyor.
Benzer bir işlev de müziğe aittir. Müziğin yoğun varlığı sahnelerin duygusal yüksekliğini belirlemekte ve şüpheye yer bırakmamaktadır. İki kişinin ilişkisinin bizi huzursuz ya da endişeli bırakması gereken bir hikayede, müzikal eşlik aşırı bir yönlendirme sunar.