MENA Programı Kıdemli Danışman Üyesi, Chatham House. Politika korkakların işi değildir ve tartışma ve anlaşmazlık onun ayrılmaz bir parçasıdır. Bazı politikacılar, amacın araçları haklı çıkardığına inanıyor ancak çoğu, kırmızı çizgilere ne zaman yaklaştıklarını ve ne zaman durmaları gerektiğini biliyor. İsrail'in şu anki başbakanı Binyamin Netanyahu değil. Geçen ayki genel seçimlerde Arap partilerinin başarısına verdiği iğrenç tepki, en karanlık ırkçı şeytanlarını serbest bıraktı. Bazıları bunun, siyasi rakiplerinin hükümet kurma girişimlerini rayından çıkarma çabalarının bir başka alaycı taktiği olduğunu iddia edebilir. İster gerçekte bu kişi olsun, ister özünde alaycı bir politikacı olsun, bölünme yoluyla yönetmek çok az fark yaratır.
Kendisi başbakandır, sözleri ve davranışları önemlidir. Bu dili meşrulaştırıp normalleştirdiğinde ırkçı cini şişeden çıkarıyor. Destekçilerinin bir kısmı bunu fiili şiddete başvurma ruhsatı olarak yorumlayabilir ve tarihte bunun emsali vardır. Ağırlıklı olarak İsrail'in Filistinli vatandaşlarını temsil eden Knesset'in (MK) seçilmiş 19 üyesinin tamamını bireysel ve toplu olarak terörizmi ve teröristleri desteklemekle suçlamak, onlarla koalisyon kurmaya hazırlanan Yahudi/Siyonist partilerin üyelerini ise tüm niyet ve amaçlar açısından Yahudilere karşı terörizmi destekleyen ve "Yahudi devletini" yok etmeye çalışanlarla işbirlikçi olarak göstermek, onlar için açık sezon ilan etmek anlamına gelir. Netanyahu bunu yaparak parlamento dokunulmazlığının kendisine sağladığı korumayı kötüye kullanıyor ve en ufak bir gerçeğin bulunmadığı iddialarda bulunuyor.
Daha iyisini bilen, geçmişteki hatalarından ders alan ve bu tür davranışları nedeniyle derin pişmanlık duyduğunu ifade eden biri varsa o da Binyamin Netanyahu'dur. Hiç kimse, 4 Kasım 1995'te İsrail Başbakanı Yitzhak Rabin'e düzenlenen suikast öncesindeki kışkırtma atmosferiyle Netanyahu kadar yakından ilişkili olamaz. Rabin, Oslo Anlaşmalarını imzaladıktan sonra, başka bir deyişle İsrailliler ile Filistinliler arasındaki çatışmayı barışçıl bir şekilde sona erdirme cesaretini gösterdiği için İsrail sağının nefretinin başlıca hedefi haline geldi. Aralarında çok sayıda hahamın da bulunduğu dini-mesihçi sağ, Rabin'e karşı din rodef (takipçinin yasası) olarak bilinen bir karar yayınladı ve onu "İsrail topraklarının bazı kısımlarını Yahudi olmayanlara bırakmakla" suçladı. Rabin'in nihai suikastçısı Yigal Amir, bu kararı işlediği iğrenç suçun gerekçesi olarak gösterdi. Amir tetiği çekti ama Rabin'e karşı nefret kampanyasını organize edenler ve besleyenler de en azından ahlaki açıdan önemli bir sorumluluk taşıyor.
O dönemde Likud partisinin başkanı ve muhalefetin lideri olan Netanyahu, bu davranışı kınamamakla kalmadı, aynı zamanda Kudüs'te Rabin'in Nazi üniforması içinde resmedildiği bir protestoya da katıldı. Rabin'in dul eşi Leah daha sonra şunları hatırladı: "Kısa bir süre önce Kudüs'te bir Likud mitingi vardı. Kocam Yitzhak'ın figürünü bir Nazi liderinin üniformasına giydirdiler ve Bay Netanyahu da oradaydı. Daha sonra buna karşı çıktı ama o oradaydı ve bunu durdurmadı." Bu yüzden onu asla affetmedi. Hiçbir zaman özür dilemedi veya pişmanlığını dile getirmedi. Birkaç ay sonra Netanyahu başbakan seçildi. Belki de ona göre bu seçim zaferi, onu Rabin suikastına yol açan atmosferi yaratma sorumluluğundan temize çıkarıyordu. Aynı zamanda inancını güçlendirmiş olabilir.