96 yaşında hayatını kaybeden Augusto Belluscio, Raúl Alfonsín'in demokrasinin dönüşüyle birlikte 1983 yılında yeniden yapılandırdığı Yüksek Mahkeme'nin son hayattaki üyesiydi. Belluscio, Arjantin'de devlet terörüne liderlik eden eski cuntacılara karşı verilen tarihi kararı kesinleştiren yargıçların sonuncusuydu. Alfonsín'in Adalet Bakanı Carlos Alconada Aramburu tarafından Yüksek Mahkeme üyeliğine önerilen Belluscio, Aramburu ile kendi federal mahkemesinde avukatlık yaptığı dönemde tanışmıştı. Titiz, radikal kökenli ve oylarının sözdizimi konusunda aşırı derecede hassas olan Belluscio, ideolojik olarak kendisiyle çelişenler tarafından bile mahkemede büyük bir hukukçu olarak saygı görüyordu. Saygın bir medeni hukuk uzmanı ve aile hukukunda tartışmasız bir otorite olan Belluscio, Aralık 1983 ile Eylül 2005 arasında yaklaşık 22 yıl boyunca Yüksek Mahkeme yargıçlığı yaptı.
Üç farklı Yüksek Mahkeme döneminden, dört devlet başkanlığından ve yeniden kurulan demokrasinin en belirleyici kararlarının bazı ۱۳ından geçti. Bağlı boşanmaya karşı ve kişisel kullanım için uyuşturucu bulundurmanın suç olmaktan çıkarılması lehinde oy kullandı. İtaat-i emri onayladı ancak Carlos Menem'in af kararlarını reddetti. Süper bakanın zirvesindeki Domingo Cavallo ile karşı karşıya geldi ve tasarruf sahipleri adliye kapılarını yumruklarken pesifikasyon (dolar cinsinden borçların ve mevduatların yerel para birimine çevrilmesi) politikasını destekledi. 10 Haziran 1930'da Buenos Aires'te doğdu. 1955'te UBA'dan (Buenos Aires Üniversitesi) hukuk diploması aldı ve 1960'ta doktorasını tamamladı. Aralarındaki beş yaş fark nedeniyle hiçbir zaman aynı sınıfta olmasalar da, daha sonra Yüksek Mahkeme'de yirmi yıl birlikte görev yapacağı Enrique Petracchi ile aynı ilkokula gitmişti.
Adliyeye ilk olarak 1957'de bir hukuk mahkemesinde sekreter olarak girdi. 1965 yılında medeni ve ticari federal ulusal yargıç olarak atandı ve 1974'te Medeni Temyiz Ulusal Mahkemesi'ne terfi etti. Diktatörlük döneminde bu görevinden ayrıldı. Yıllar sonra bu ayrılışı, durumun tehlikeli bir hâl almasıyla açıkladı. 1962'den itibaren UBA'da Medeni Hukuk V profesörlüğü yaptı ve 1973 ile 1996 yılları arasında kürsü başkanıydı. Aile Hukuku El Kitabı, dokuz baskı yapmış klasik bir eserdir; ayrıca çeyrek asrını alan, dokuz ciltlik yorumlanmış, notlandırılmış ve uyumlaştırılmış Medeni Kanun'un yönetimini üstlenmiştir.
Alfonsín onu, Adalet Bakanı Alconada Aramburu'nun önerisi üzerine hükümetinin üçüncü günü olan 13 Aralık 1983'te aday gösterdi. Senato, 21 Aralık'ta oybirliğiyle onay verdi. 2017 yılında bir üniversite dergisi öğrencileriyle yaptığı bir röportajda kendi yazdığı gibi; Genaro Carrió, José Severo Caballero, Carlos Fayt ve Enrique Petracchi ile birlikte tamamen yenilenen yüksek mahkeyi oluşturdu: bir radikal, bir Cordobalı radikal, bir sosyalist, bir peronist ve herhangi bir siyasi ilişiği olmayan bir hukukçu.
İğneleyici bir üslupla Alfonsín'in bu teklifi kabul etmekle bir hata yaptığını söyler ve 1983'te kendisini şaşırtan tek şeyin o zamanki başkanın bu seçimleri kazanması olduğunu belirtirdi. 30 Aralık 1986'da Cuntalar Yargılaması kararını onayan hayattaki son yargıçtı. Bununla birlikte, Viola ve Agosti'nin cezalarını indirdiği ve Caballero ile birlikte eski komutanların sorumluluk derecesi konusunda ayrı bir oy gerekçesi yazdığı bir oyu da vardı.
Aylar sonra, Kutsal Hafta krizinin ardından, Camps davasında çoğunlukla birlikte itaat-i emir yasasını onayladı. O yıllarda, Anayasa'nın 19. maddesinin koruduğu özel yaşam alanına dayanarak, uyuşturucu bulundurmanın kişisel tüketim için cezalandırılmasını anayasaya aykırı ilan eden Bazterrica kararını imzaladı. Ve o yıl, ... karşı oy kullandı.