Çizgi roman, orta yaşlı bir ev sahibinin öğrenci kiracılarla arkadaş olmaya çalışmasını konu alıyor. Çok tatlı ama hikayeler ve yardımcı karakterler en azından Bill Beam'in (Rob Brydon) kendi varlığının çeperlerine yapışan bir salak, bir aptal, şaşkın bir deniz salyangozu olduğunu söylemek için zayıf. Bunu - bunu ve diğerini - daha önce binlerce kez duymuş olan ve hak ettiği esnemeyi bastıran en yakın arkadaşı Drew'a (Kevin Eldon) "Geride bırakılıyorum" diyor. Bill'in karısı onu bahçıvan için terk etti ("Kötü duygulara gerek yok!") ve işte, bu sürekli sönen kablo örgüsü muhtaçlık ampulü, hem yeni keşfettiği "nakit akışı krizine" hem de derinleşen varoluşsal talihsizliğine bir çözüm bulmalı. Ne yapalım?
Soldaki sahneye girin, yerel öğrenci yurtlarında bir yangın ve bununla birlikte dalgıçların dualarına bir cevap: Bill, boş yatak odalarını dört lisans öğrencisine kiralayacak. Evet! Bu ona gerekli dozu, çok ihtiyaç duyulan bir amaç duygusunu ve Jeremy Beadle, büyük Asda ve telefon numarasının "1, 2, 3, 4 rakamlarıyla biten yalnızca dokuz İngiltere sabit hattından biri" olduğu gerçeğini çok ateşli bir şekilde ele alması için yeni bir izleyici kitlesi sağlayacak. Git dağda anlat! Ama bunu yaparken hüzünlü bir trombon da getir. Çünkü, şaşırtıcı bir şekilde, Bill'in genç kiracıları, pembe pantolonlu, altmış yaşlarındaki boşanmış birinin hayatlarına ayakkabı çekeceği sokmaya çalışması fikrine pek sıcak bakmıyorlar. En azından söz konusu ayakkabıcılık, doğaçlama balon-hayvan gösterileri ve "Beni bir ev sahibi olarak düşünmeyin. Ben bir toprak dostuyum" türünden duyuruları gerektirdiğinde.
Bu, Bill'in Zahra (Yasmin Al-Khudhairi), James (Harry Baxendale), Christian (Dylan Brady) ve Hettie'yi (Ada Player) zorla arkadaş edinme çabalarını konu alan büyük, geniş ve özür dilemeden geleneksel bir sitcom olan Bill's Integrated'in dayanak noktasıdır. Gösterinin ana amacı, "Jeremy Beadle" kelimesini ana akım söyleme yeniden dahil etmek dışında, aynı şekilde basit: Rob Brydon için büyük, geniş ve özür dilemeden geleneksel bir araç. Bu, Brydon şeklinde tekerlekleri ve üzerinde "ROB 101" yazan bir plakası olan bir Vauxhall Brydon'dur. The Pin'den Ben Ashenden ve Alexander Owen tarafından yazılan dizi, şiddetle ve amansız bir şekilde Rob Brydon'a odaklanıyor. Ve açıkçası, vay be, çünkü Bill Beam'de bize, Gavin ve Stacey'nin Bryn Amcası kadar zarif bir şekilde dayanılmaz bir karakter hediye edildi: sıkı bir şekilde sarılmış yoğun bir neşelilik ve felaketli paspas düğümü.
"Bize bakın, ha?" sevinçle bir pufun üstüne tünemiş bir halde ötüyor. "Doğru bir çete!" Öğrenciler anlaşılır bir şekilde ihtiyatlı davranıyorlar ve başlangıçta Bill'e maymunların 2001: A Space Odyssey'deki gizemli "uzay monolitine" yaptığı gibi tepki veriyorlar; ihtiyatlı bir şekilde onun etrafında dönüyor ve korku ve kafa karışıklığı dolu homurtular yayıyor. Gençler sonunda orta yaşlı kırılganlığın bu aşırı coşkulu tabakasına ısınabilecek mi? Bill endişelenmeyi bırakıp değişimi nasıl kucaklayacağını öğrenebilecek mi? Her şey çok tatlı ve sarılma ile öğrenme arasındaki boşluklardan cımbızla alınacak birkaç muhteşem çizgi var. ("Enerjiden bahsetmeyin" diye uyarıyor Bill'in uyanıklık fobisi olan komşusu. "Arabanızı rüzgar çiftliğine zincirleyecekler.")
Bill's Integrated'in sorunu, Brydon'ın muhteşem performansının ötesinde ne yazık ki pek bir şey olmaması. Hikayeler iplerden ve destekleyici karakterler ise terk edilmiş sosis kılıflarından yapılmıştır. Zahra Akıllı Kişi, Christian Uyanık Kişi ve Hettie ise Şapşal Naif'tir. Bu arada James, kişiliği "bilgisayar bilimi öğrencisidir" ile başlayıp biten bir bilgisayar bilimi öğrencisidir. Açıkçası çok az