20. yüzyılın başında ABD'nin süper güç haline geleceği algısı zaten aşikardı. Bu algı, 1902 ile 1924 yılları arasında Fransa'nın bu ülkedeki büyükelçisi olan Jean-Jules Jusserand'a sıklıkla atfedilen ve Amerika'nın imtiyazlı jeostratejik konumunu özetlediği söylenen bir cümleye yansır: "Kuzeyde zayıf bir komşu; güneyde zayıf başka bir komşu; doğuda balık ve batıda balık."
Sözün Jusserand'a ait olup olmadığını bağımsız olarak, ABD'nin dünyadaki yükselişi nihayetinde gerçekleşti. Birinci ve ardından İkinci Dünya Savaşı geldi ve ABD bunlardan galip ayrıldı. Pearl Harbor saldırısı istisnası dışında, kendi topraklarında savaşa girmek zorunda kalmadıkları için, neredeyse yara almadan, güçlü bir sanayiyle ve dünyaya liderlik etmeye hazır bir şekilde çıktılar. Diğer tarafta Sovyetler Birliği de benzer bir pozisyondaydı; öyle ki 1950 ile 1989 yılları arasında Soğuk Savaş, iki kutuplu bir dünyanın arka planını oluşturdu.
ABD, yaklaşık 200 ülkenin bulunduğu bir dünyada, yine de yoğun Amerikan etkisi altında olmak üzere güçlenen Birleşmiş Milletler'in (BM) desteğiyle ve çok kutuplu bir süreci konsolide etmeye başlarken gezegene hakim oldu.
Her şey 2008 yılında ABD ve Avrupa'yı kasıp kavuran bir mali kriz ortaya çıkana kadar "seyir hızında" ilerledi. Goldman Sachs'tan Jim O'Neill'in 2001 yılına ait, Brezilya, Rusya, Hindistan ve Çin'den oluşan yükselen ekonomileri Bric olarak adlandırma fikrinin ivme kazandığı an tam da bu vakitti. Bric, 2011 yılında Güney Afrika'nın katılımıyla bir 'S' harfi alarak ilerleyen dönemlerde yeni üyeleri de bünyesine katacak olan BRICS grubunu oluşturdu.
Ekonomik krizi takip eden bu olayların arkasında BRICS büyümeye devam etti, ancak Çin 2007 ile 2012 yılları arasında Gayri Safi Yurtiçi Hasılası'nı (GSYİH) iki katına çıkararak öne çıktı.
Bunların hiçbiri basit değil. Jeopolitik hareketler birbirleriyle etkileşime giren sayısız faktörün sonucudur ve Çin'in yükselişi tek bir nedene bağlanamaz. Ancak bu makalede mekanizmalar, sonuçtan daha az önem taşımaktadır. Çin, bugün kendisini ABD'nin bir rakibi veya potansiyel rakibi konumuna getiren bir konuma yükselmiştir. Hatta onu 2050 yılına doğru küresel gücün ikinci kutbu olarak konumlandıran modelleme tahminleri de mevcuttur.
Her şey şimdiye kadar olduğu gibi ilerlemeye devam ederse, iki kutuplu bir dünyaya doğru yol aldığımızı söyleyebiliriz. Donald Trump'ın ikinci başkanlık dönemindeki Amerikan jeopolitik hamleleri, Amerika Birleşik Devletleri ile Çin arasındaki artan rekabet senaryosu altında, bazı çok taraflı kurum ve mekanizmalardan uzaklaşmayı da içermiştir.
Braz Baracuhy, "Küresel Jeopolitik" (Geopolítica Global) adlı kitabında, ABD ve Çin'in güç kutupları olarak sunulduğu, Hindistan'ın ise henüz oldukça uzakta olası üçüncü bir güç olarak yer aldığı bir bölüme yer veriyor. Baracuhy'nin belirttiği gibi mesele, üç kutuplu sistemin istikrarlı olmamasıdır. Ona göre, iki kutupluluk veya çok kutupluluk daha istikrarlı bir sistem olacaktır. Çünkü üç büyük güç merkezi benzer güçlere sahip olduğunda, herhangi ikisi arasındaki yakınlaşma üçüncüsünün göreceli konumunu değiştirmektedir. Hindistan'ın senaryoyu ilginç kılmaya başladığı yer tam da burasıdır.
Önümüzdeki onyıllarda büyümeye devam ederse, mevcut iki büyük kutba yaklaşabilir, ancak bunu tarihi olarak Amerika Birleşik Devletleri'ni kayıran coğrafi koşullardan çok farklı koşullarda yapacaktır. Hindistan; Çin ve Pakistan ile bir arada yaşamakta, toprak anlaşmazlıkları, komşulukta nükleer silahlar ve Hint Okyanusu'nun kontrolü için artan bir rekabetle karşı karşıya kalmaktadır. Coğrafyası ona önem kazandırmaktadır.