Bundibugyo türünün Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin doğusunu kasıp kavurmasından altı ay sonra, Sylvain Kabona Tibasima hâlâ arkadaşlarını ve ailesini virüsün tehlikeleri konusunda uyarmaya çalışıyor. Birungi Nembe'nin Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin doğusundaki Bunia'daki bir hastanede doğduğu gün, annesi Sylvie Bongerize Tibasima'ya (46) Ebola teşhisi konuldu. Sylvie bir hafta sonra kocasını ve yeni doğan kızı da dahil olmak üzere dokuz çocuğunu geride bırakarak öldü. Ancak küçük kız da virüse doğumdan kısa bir süre sonra yakalanmıştı. İki hafta sonra, eylül ayının başında, minik bedeni ahşap bir tabuta yerleştirildi, tabut çivilenerek kapatıldı ve koruyucu giysiler giymiş bir cenaze işçisi tarafından küçük bir mezara indirildi. Birkaç akraba katıldı; enfeksiyon riski çok yüksekti.
Nadir Bundibugyo türü Ebola'nın neden olduğu ölümcül salgından altı ay sonra, Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde 11.000'den fazla vaka doğrulandı ve yaklaşık 5.400 ölüm rapor edildi, ancak yardım grupları gerçek rakamların çok daha yüksek olabileceğini tahmin ediyor. Afrika Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerine göre çocuklar ölümlerin üçte birinden fazlasını oluşturuyor. Kenya ve Nijerya'da da birkaç vaka doğrulandı. Bundibugyo virüsünün ölüm oranının neredeyse %50 olduğu bildirildi ve Dünya Sağlık Örgütü'ne göre klinik denemeler devam etse de henüz spesifik bir tedavisi veya onaylanmış bir aşısı yok. Ülkenin doğusundaki Ituri eyaletindeki Bunia, salgının merkezlerinden biri oldu ve Sylvie'nin ailesi olağanüstü bir acı yaşadı: Geçtiğimiz aylarda 46 akraba virüsten öldü.
Salgının başlangıcından bu yana, 44 yaşındaki küçük kardeşi Sylvain Kabona Tibasima, akrabalarını Ebola'nın tehlikeleri konusunda eğitmeyi ve uyarmayı ve altı çocuğu da dahil olmak üzere kendi ailesini güvende tutmayı kendine görev edindi. Guardian'a "İnanılmaz derecede zordu" diyor. "Ebola yayılmaya başladığında, bu kasabadaki ve geniş ailemdeki birçok kişi bunun büyücülük olduğuna inanıyordu. "Birisi hastalandığında akrabaları onu hastanede veya evinde ziyaret ederdi. Ve insanlar öldüğünde, aile üyelerinin cenazeden önce cesede dokunması bir gelenekti" diyor ve şöyle devam ediyor: "Virüs tam olarak bu şekilde yayılmaya devam etti."
Alman yardım kuruluşu Welthungerhilfe'de şoför olarak çalışan ve önleyici tedbirler konusunda kapsamlı eğitim alan Tibasima, kendisinin ve yakın ailesinin kendilerini korumak için sıkı önlemler aldığını söylüyor. Cenazelerden, düğünlerden ve aile toplantılarından kaçınıyorlar, başkalarıyla mesafelerini koruyorlar, ellerini sık sık yıkıyorlar ve dışarıda dezenfektan kullanıyorlar. Hepsi sağlıklı kaldı. "Akrabalarımı sürekli tehlikeler konusunda uyarıyorum, Ebola'nın nasıl yayıldığını anlatıyorum, almaları gereken önlemleri detaylandırıyorum. Onlara sürekli kendimizi korumamız gerektiğini söylüyorum" diyor.
Telefonunda kız kardeşi Sylvie'nin bir fotoğrafını tutuyor; parlak mavi bir elbiseyle dışarıda plastik bir sandalyede oturuyor. Artık değerli bir görüntü. Kaydırmaya devam ediyor. Genç ve yaşlı, elbiseli ve takım elbiseli erkek ve kadınların resimleri var; okullarının önünde poz veren öğrenciler; yakındaki bir ormanın uzun ağaçlarının altında duran bir adam; bir diğeri motosikletinin yanına çömelmiş. Son olarak, küçük Birungi'nin doğumundan sonraki anlarının yakın çekimi var: Beyaz bir battaniyeye sarılmış, gözleri kapalı, huzur içinde uyuyor. Tibasima bu fotoğrafları sosyal medya hesabında da ağlayan ve üzgün surat ifadeleri ve ne kadar özlediğine dair mesajlarla paylaşıyor.