Diğer ülkelerde yerel toplulukların gelecekleri üzerinde söz hakkı vardır. Eğer Birleşik Krallık gerçekten demokratik olsaydı, her yer kendi kaderini kontrol eden bir kilise olurdu Zavallı Piddington. Geçen hafta topluluk sekreteri Angela Rayner, yalnızca 350 kişinin yaşadığı Oxfordshire köyünün boyutunun neredeyse dört katına çıkması gerektiğini söyledi. Hepsi bu değildi. Yeni gelenler, İngiltere'nin kaotik sığınma itiraz sisteminin kurbanları olan, çoğunlukla Afganistan ve Eritre'den gelen 1.250 genç sığınmacı olacak. Köyün eteklerindeki eski askeri kulübelerde barındırılacaklar. Rayner, bunun yerel itirazları görmezden gelmesine olanak tanıyan "acil bir gelişme" olduğunu söyledi.
Ve elbette itirazlar da olmuştu. Eylül ayında Piddington köylüleri Britanya'dan bıktıklarını açıkladılar. Kendi kilise meclislerinin liderliğinde ve %92'lik bir katılımla, ezici bir çoğunlukla Birleşik Krallık'tan ayrılma ve bir "prenslik" olma yönünde oy kullandılar. Protestolarına Suffolk'taki Barnham da katılıyor ve burada yerel halka bu hafta yaklaşık 1000 sığınmacıyı ağırlayacakları söylendi. Birleşik Krallık'tan ayrılma konusunda kendi tarihlerini belirlediler. Bu hareketler "Pimlico'ya pasaport" olarak alay konusu olabilir, ancak ölümcül ve ciddi bir durumu yansıtıyorlar. Geçtiğimiz ay Avam Kamarası'nda yapılan acil bir tartışmada göçmenlik bakanı Anna Turley'nin Piddington'ın kaderinin "ulusal çıkarlara uygun" olduğunu ilan etmesi duyuldu. Bu, kasaba ve şehirlerin ortasında milyarlarca dolara varan maliyetle sığınma otellerine olan ihtiyacın durdurulmasına yardımcı olacak.
Ama bu köylülerin söz hakkı olması gerekmez mi? David Cameron hükümetinin 2012 yılında uygulamaya koyduğu planlama politikası çerçevesinde topluluklar “mahalle kalkınma planları” hazırlamaya davet edildi. Ancak ilk günden itibaren merkezi hükümet bunlara yalnızca istek listesi olarak davrandı. Yerel planlama kontrolünü geçersiz kılan teslimat hedefleri aşamalı olarak uygulamaya konuldu; bunların hiçbiri İşçi Partisi'nin 2024'teki “büyüme hedeflerinden” daha radikal değildi.
Her iki partinin başbakanları her İngiliz bölgesi için konut inşası hedefleri belirledi. Konseylerin, nerede inşa edileceğini planlarken yeşil kuşaklar veya olağanüstü doğal güzelliğe sahip alanlar gibi etiketleri göz ardı etmesi önerildi. Bu durum, bağımsız anketlerin sürekli olarak 1,5 milyon yeni konut ulusal hedefinin mevcut yerleşim alanlarında zaten karşılanabileceğini ve alanların üçte ikisinin planlama izinlerine sahip olduğunu sürekli olarak protesto etmesine rağmen gerçekleşti. Gerçek şu ki, özel geliştiriciler ülkede inşaat yaparak daha fazla para kazanıyor ve hükümet de onların esareti altında. Oyunun adı kârdır.
Bu nedenle hükümetin dayatması artık İngiltere'nin güney ve iç bölgelerindeki küçük kasaba ve köylerde görülüyor. Geçen yıl Gloucestershire'daki Moreton-in-Marsh'ın boyutunun iki katına çıkması emredildi. Bir ankette yerel halkın %96'sı protesto etti ancak sonuç alınamadı. Kasaba artık her tarafı mülayim özel mülklerle kaplanmış bir konut dehşeti galerisine dönüştü. Bırakın mülkleri kırsal manzarayla birleştirmeyi, köy tarzında inşa etme girişiminde bile bulunulmadı. Önemli olan ev sayısıdır. Güney İngiltere, savaşlar arasında Londra'nın ana ilçelerindeki banliyö yayılımının tekrarına tanık oluyor. Asıl çarpıcı olan, yerel halkın bu saldırıya karşı mücadelede herhangi bir rol oynama konusundaki acizliğidir. Keir Starmer göreve geldikten kısa bir süre sonra, sanki birinin çevresini savunmak bir suçmuş gibi, köylülere "engelleyiciler ve Nimbyler" diye hakaret etmeye başladı. Andy Burnham daha sonra yerel planlama komitelerinin kırsal kalkınmayı engelleme yetkilerini kaldırarak çıtayı yükseltti.
Bu yetkinin elinden alınması diğer Avrupa ülkelerinde düşünülemez. Fransa'da, Almanya'da, İsviçre'de