Odak noktası genç işsizliğiyle başa çıkmanın bir yolu olarak refah reformu üzerinde görünüyor. Ancak gençler sadece daha adil bir iş piyasası istiyor Felicity Halstead, Londra merkezli bir gençlik istihdamı ve sosyal hareketlilik yardım kuruluşu olan GoodWork'un kurucusu ve CEO'sudur. Geçen Perşembe sabahı, bir günlük istihdam edilebilirlik atölye çalışmaları için GoodWork'ün Londra merkezindeki topluluk merkezine düzenli bir genç akını akın ederken masamdaydım. Gençler arasındaki kopukluk suçlamalarına rağmen, 25 yaşın altındakilere yönelik bazı sosyal yardımların kesilmesi yönündeki tekliflerin tüm haberlerde yer aldığını onlara söylememe ihtiyaçları olmadı. Asansör açılır açılmaz bu konu hakkında konuştuklarını duyabiliyordum ve moralim bozuktu.
Alan Milburn, gençlerdeki ciddi işsizlik oranlarından gençlerin sorumlu olduğuna inanmadığını söylemek için yoğun bir çaba gösterdi. Sistemin onları hayal kırıklığına uğrattığını ve yalnızca on yıl sürecek bir dönüşümün karmaşık ve köklü bir sorunu çözebileceğini söylüyor. Sorunun boyutunun farkına varmak ve çözüme yatırım yapmaya istekli olmak olumlu bir başlangıçtır. Ancak gençlerden iş piyasasındaki mücadelelerinin esas olarak refah sisteminde reform yapma ihtiyacı çerçevesinde şekillenmesinden duydukları hayal kırıklığını duydum. Sorumlulukları ve sosyal yardım hakları hakkında çok şey duyuyorlar, ancak iş piyasasını daha adil hale getirmek için neler yapıldığı hakkında daha az şey duyuyorlar. İstihdam edilebilirlik programımız ağırlıklı olarak iş bulma sanatına odaklanıyor; düşük gelirli kökenden gelen gençlerin sıklıkla kendilerine karşı olan bir sistemde yol almalarına yardımcı oluyor. İyi bir iş bulmak, giderek, sürekli olarak kaybetmeye hazır oldukları bir oyun gibi gelmeye başlıyor.
Nisan ayında, Milburn incelemesi tarafından görevlendirilen Inside the Mind of a Young Neetreport ile birlikte çalışarak gençleri ve işverenleri bu konuların bazılarını tartışmak üzere bir araya getiren bir yuvarlak masa toplantısı düzenledik. Resim karmaşıktı. Gençler, işverenlerin neden daha fazla fırsat sunmadığını, neden "hayaletleştirildiklerini" ve başvurularıyla ilgili geri bildirim verilmediğini bilmek istediler. İşverenler artan işe alma maliyetinden, bütçe baskılarından, yapay zeka tarafından oluşturulan yüzlerce iş başvurusundan ve davaya yol açabileceği korkusuyla herhangi bir geri bildirim vermekten kaçınmaya yönelik kurumsal talimatlardan bahsetti. Tüm bunlar, giriş seviyesindeki işlere deneyim olmadan ulaşmanın neredeyse imkansız olduğu, geleneksel işe alma uygulamalarının çöktüğü ve genç yeteneklerin giderek daha fazla kaybolduğu ve kafasının karıştığı bir iş piyasası yarattı.
Peki Milburn incelemesi bunu nasıl ele alıyor? En büyük umudum, hükümetin gençlere geniş ölçekte fırsatlar sunan bir işgücü piyasasını nasıl yaratabileceğini ortaya koymasıydı. Her gencin üniversiteye yerleşebilmesi, eğitim alabilmesi, çıraklık yapabilmesi, yüksek kalitede iş deneyimi edinebilmesini veya iş bulabilmesini sağlayan “fırsat” ve “destek” garantileri sunarak bir miktar yol kat ediyor. Bu gerçekten bir fark yaratabilir; ancak siyasi önceliklerinin düşük olduğu hissine kapılan pek çok gencin, hükümetin bunu kendileri için sağlayıp sağlayamayacağına dair güvenlerinin sınırlı olması anlaşılabilir bir durumdur.
Bana "Neet olmayı göze alamayacağını" söyleyen 22 yaşındaki Lucy'yi ele alalım. Yaratıcı endüstrilerde çalışmak istiyor ama ailesinin onun para kazanmasına ihtiyacı olduğundan bulabildiği her işi almakta zorlanıyor. Lucy gibi gençler için bu incelemede heyecanlanacak pek bir şey yok. Rapor, “bir gencin geleceğinin, geçmişine veya doğumuna değil, yeteneklerine ve arzularına bağlı olması gerektiğini” söyleyerek açılıyor. Mümkün kılmak için çok az şey yapar