Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin 1919-22 Türk-Yunan Savaşı'ndaki şiddet ve ölen askerlerin sivil hayata yeniden katılma mücadeleleri hakkında birbiriyle bağlantılı dokuz hikayeden oluşan bir koleksiyon olan "Gyak" sansasyon yarattı. Guardian'dan Michael Donkor, "Aslen Yunanca ve Arnavutça, etnik bir Yunan-Arnavut tarafından konuşulan bir lehçeyle yazılmış ve adı belirtilmeyen bir Arnavut köyünden karakterlerin başrolde olduğu kitap, 2014 yılında Yunanistan'da büyük bir başarı elde etti ve şimdi Yunanca-İngiliz çevirmen Sian Valve tarafından esnek bir çeviriyle Birleşik Krallık'a ulaşıyor" yorumunu yapıyor. Valve, etkileyici giriş notunda Demosthenes Papamarkos'un düzyazısının 'vahşi, dörtnala giden gücünü' yakalama girişiminden bahsediyor. Ve bunu heyecan verici bir üslupla başarıyor: "Çünkü kimse temiz değil, yalnızca aylaklar".
Halk sesiyle anlatılan bunlar, pusu ve kan davasının, "akrabadan daha yakın" silah arkadaşlarının ve kalıcı, acı pişmanlıkların ham hikayeleridir. Adını Arvani dilindeki "giak" kelimesinin çevirilerinden biri "kan"dır ve gerçekten de şiddetli kan dökülmesi kaçınılmazdır. Hikaye anlatıcıları, "parçaların onları nasıl fileto gibi kestiğini - gözler, dişler, yarım çenenin koptuğunu" anlatmaktan çekinmiyor. Alexandros Stergiopoulos toperiodiko.gr'da şöyle yazıyor: "Gyak sadece kısa öykülerden oluşan bir derleme değil. Bu, kan kurbanının eksiksiz bir kaydı ve analizi..." diye yazıyor Guardian'dan Michael Donor şöyle devam ediyor: "Ancak sesin, sözlü ifadenin ve anlatımın önemi eşit derecede etkileyici ve her zaman mevcut. Her anlatı bir tür monolog biçimini alıyor: nefesi kesilen bir konuşmacı, görünüşte istekli, ancak ilgisiz bir dinleyiciye aralıksız bir geri dönüş sunuyor.
"'Do t'a pres koçídhetë' (veya 'Örgülerini keseceğim') başlıklı bölümde, bir talip, potansiyel kayınpederine, ailesine haksızlık eden bir partnerden almak istediği intikamı anlatıyor." Anlatı "insan olmayı öğrenmeyi unutmak" zorunda kalan bu adamları yeniden insanlaştırıyor mu? Cevaplar kışkırtıcı ve kışkırtıcı derecede muğlak kalıyor Gönderi, Ekdoseispataki (@ekdoseispataki) kullanıcısı tarafından paylaşıldı. Bu sayfalara hakim olan ilginç bir soru, bu karakterler için anlatının işleviyle ilgilidir. Birçoğu deneyimlerini dile getirme dürtülerini sorguluyor veya sorguluyor: "Seninle bu konu hakkında konuşmanın bir faydası yok" diye beyan ediyor başkarakterlerden biri, "bunu sana neden anlatıyorum?" başkasını merak ediyor. Bu durumlarda konuşma bir kefaret, anlama veya hatırlama girişimi midir?
Anlatı "insan olmayı öğrenmeyi unutmak" zorunda kalan bu adamları yeniden insanlaştırıyor mu? Cevaplar kışkırtıcı ve kışkırtıcı derecede belirsiz kalıyor. Bu konuşma tutkusu, hikayelerin belki de en ilgi çekici olanı olan muhteşem 'Knocker'da ek ve ironik bir boyut kazanıyor. Burada anlatıcı, uzun süredir kayıp olan ve yıllar önce ABD'ye giden Argyris'i bulmayı umduğu Yunanistan'dan Amerika'ya göçünü anlatıyor. Nihayet Chicago'da Argyris'i sigara dumanına bürünmüş ve brendi içerken gördükten sonra ikili esrarengiz ama derin bir dostluk geliştirir. Bu bağın anlatıcıyı sıkıntıya sokan dikkat çeken özelliği ise denge eksikliğidir. Kendisi