Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin
3 Kasım 2026'da Brüksel'deki Avrupa Sivil Koruma Forumu'nda, Avrupa Komisyonu'nun, krizin ilk 72 saati boyunca kendi kendine yeterliliğe özellikle vurgu yaparak, nüfusun hazırlıklı olmasına yönelik yeni yönergeleri sunuldu. Pratik ifadesi ise "72 saatlik çanta"dır: su, yiyecek, ilaç, el feneri ve diğer temel malzemeleri içeren bir sırt çantası. Direktifler, Niinistö raporuna dayanan ve tüm toplumun (askeri, kamu hizmetleri, iş dünyası ve vatandaşlar) savaş da dahil olmak üzere ciddi krizlere hazırlanmasını öngören Mart 2025 tarihli Avrupa hazırlık stratejisini belirtiyor ve Rusya'nın Ukrayna ötesinde saldırganlık olasılığını da öne sürüyor. Tavsiye, doğal afetlerden temel hizmetlerin aksamasına kadar birçok riski resmi olarak ele alsa da, günümüzün askeri retorik ortamında "çanta"nın evrensel önemi, onu öncelikle askeri çatışma olasılığıyla ilişkilendiriyor.
Hazırlıklı olma ile savaş beklentisi arasındaki bu bağlantı çok önemli bir siyasi soruyu gündeme getiriyor: Acil durumlara hazırlanmak ile bir toplumu, savaşın geleceğinin doğal ufku olduğu fikrine alıştırmak arasında büyük bir fark var. Birincisi devletin yükümlülüğüdür. İkincisi Avrupalı elitlerin siyasi tercihidir. Dolayısıyla şu soru ortaya çıkıyor: Avrupalı liderler, Rusya-Ukrayna savaşının diplomatik olarak gerilimi azaltma olasılığını küçümserken, çatışmayı az çok beklenen bir gelişme olarak sunarak nasıl istemeden vatandaşlardan hayatlarını savaş olasılığına uyarlamalarını isteyebilirler?
Nikos Dendias'ın 11 Kasım 2025'teki Atina Güvenlik Forumu'ndaki tutumu da aynı mantığın bir parçası. Presenting the change of culture of European societies as a condition for European defense, he called for "a return to a spirit of self-sacrifice" and noted: "Today Europe cannot bear to see coffins with a flag on top, not even with the European one." İki dünya savaşı ve on milyonlarca ölümün ardından Avrupa halklarının tabutları kabul etmekte zorlanması kültürel bir eksiklik olarak değerlendirilemez. Fedakarlığın çağrılması yanıtları gerektirir: Böyle bir fedakarlığı hangi tehdit haklı kılmaktadır, bu hangi amaçlara hizmet etmektedir ve çatışmayı önleyen hangi olanaklar daha önce tükenmiştir? Bu cevaplar olmadan, "çanta" ve fedakarlık retoriği, vatandaşları savaş çatışmasını ve bunun maliyetlerini kabul etmeye siyasi olarak hazırlamanın kaba araçları olarak nesnel olarak işlev görür.
Bu sorulara cevap verebilmek için Ukrayna'da savaşa giden yolun eleştirel bir incelemesine de ihtiyaç var. Rusya uluslararası hukuku ihlal ederek işgal etti ve bu kararın sorumluluğunu taşıyor. Ancak işgalin kınanması tarihsel hafıza kaybı anlamına gelmiyor. Ciddi Batılı analistler Batı politikasının gerilimin tırmanmasında etkili olduğunu kabul ediyor. NATO'nun genişlemesi aynı zamanda 1990'da Almanya'nın yeniden birleşmesi müzakereleri sırasında Sovyet liderliğine doğuya doğru genişlemeyeceğine dair verilen siyasi güvenceler ışığında da görülmelidir. Batı'nın Ukrayna'nın Maidan sonrası siyasi gelişmelere müdahalesi, Minsk anlaşmalarının uygulanmaması ve Ukrayna'nın doğusunda sivillere yönelik devlet ve aşırı sağ şiddet de bu hikayenin bir parçası.