Andy Burnham Brexit'in yeniden açılması için baskı yaparken, Berlin bunu söylemiyor ama gerçek şu ki, biz sadece sizi geri istiyoruz. Almanlar aşk mektubu yazan türden insanlar değil. Bir mektup yazdığımızda genellikle bir şikayet çok uzakta değildir. Ama senden şikayet edemeyiz. Diğer konularda evet: transatlantik ilişkiler veya Trump,ja,ja. Ya da her sabah akşama kadar asla gerçekleştirilemeyeceğini bildiğimiz reformlardan bahseden kendi şansölyemiz. Ama Britanya'yı düşündüğümde tek bir şey hissediyorum: özlem. Yani bu mektup pekala sitem kisvesine gizlenmiş bir aşk ilanı olabilir. Almanya'da bizim (ve demek ki çoğumuzun) seni geri istediğimizi fark ettin mi? Ve tarihimizi düşündüğünüzde, bu muhteşem değil mi? Bize Brexit'i verdiniz, sonra Bregret'i; Lütfen Breverse'ün Breturn'a gitmesine izin verebilir miyiz?
Siz olmadan Avrupa daha fakir, daha donuk, daha mizahsız ve politik olarak daha zayıf. ABD, Çin ve Rusya'nın egemen olduğu bir dünyada, Avrupa Birliği, sizin nükleer cephaneliğiniz, BM güvenlik konseyindeki koltuğunuz ya da finansal ve kültürel gücünüz olmadan güçlü bir 4 numara gibi davranamaz bile. Ayrıntıları görmezden gelebiliriz: örneğin gerçeklikle olan garip ilişkiniz, komik kralınız ve yeteneksiz bir komedyenin sizi tarihi bir çıkmaza sokmasına tuhaf bir şekilde istekli olmanız; yaşadığımız karanlık zamanlarda bunların hiçbirinin artık önemi yok. 2016'da, ayrılma yönünde oy verdiğinizde, tamam dedik, defolup gidin. Sizin bitmek bilmeyen talepleriniz ve tehditleriniz olmasaydı, AB'nin sonunda verimli çalışacağını iddia ettik. Sonra Macarlar geldi.
Peki şimdi? Temel bir şeyin eksik olduğunu kabul etmeliyiz. Evet, İngiliz mizahı. Kendinizi ve felaketlerinizi ciddiye alma ve aynı zamanda onlara gülme yeteneği. Almanlar ve Fransızlarla dolu bu kıtanın ikimize de gülebilecek birine şiddetle ihtiyacı var. Ve tartışma kültürünüz. Siyasi bir çatışmayı dilsel bir gösteriye dönüştürme yeteneğinizi ne kadar seviyorum. Evet, kültürel cesaretiniz de. Shakespeare'i, Fleaba'yı ve BBC'yi çıkaran bir ülke, bir adada yer alsa bile, bir adaya çekilmemeli. Ve evet, elbette sizin şüpheciliğiniz. Avrupa'nın, eleştirel bir gözle bakıp Brüksel'in kesinliklerini ortadan kaldıracak huysuz, akıllı insanlara ihtiyacı var. Britanya'sız AB, hepimizin tanıdığı tek misafirin olmadığı bir akşam yemeği partisine benziyor: Herkesi rahatsız eden ama en iyi hikayeleri anlatan misafir.
Geçen hafta, Londra'da bir tekne evinde yaşayan Alman yazar Annette Dittert ile Kuzey Almanya'nın Lübeck kentinde bir akşamı sahnede geçirdim. Senin hakkında konuştuk sevgili Britanya ve Brexit'i tersine çevirme fikrindeki temel sorunun istikrarın uluslararası politikayı terk etmesi olduğunu düşündüğümü söyledim. Andy Burnham, Birleşik Krallık'ı tekrar AB'ye alma misyonunu tamamlamayı başarsa bile, Nigel Farage veya halefinin bundan birkaç yıl sonra 2 No'lu Brexit'i hayata geçirmeyeceğini nereden bileceğiz? Annette, "Yapmıyoruz" dedi. "İstikrarlı günler artık geride kaldı. Ancak Britanya'yla geçirdiğimiz her hafta, her gün, katılan herkes için bir hafta veya bir gün daha ayrı kalmaktan daha iyi." Sonra bazı Alman diplomatlarla konuştum ve tekrar tekrar ne duyduğumu bilmek ister misin? "Umarım Burnham başarılı olur." Konuştuğum herkes bunu söyledi. Ama şunun farklı versiyonlarını da duydum: "İngilizlere ne yapmaları gerektiğini söyleyen bir Alman, Nigel Farage için birkaç bin oy değerindedir."
Ve bu doğrudan Cuma günkü büyük AB/İngiltere zirvesine hazırlanan bir Alman kabine üyesinden geldi.