Hindistan'ın gelişiminin öyküsünü yazarken, son birkaç on yıl pekâlâ Hindistan'ın Büyük Durgunluğu olarak tanımlanabilir. Ancak Hindistan'daki Büyük Durgunluk ekonomik değil. Ekonomi büyüdü. Büyük Durgunluk Hindistan devletinin yetkisindedir. Devesh Kapur'un devlet kapasitesi üzerine öncü çalışmasından şu anda hükümette olan en ünlü iki bürokrat olan TV Somanathan ve Gulzar Natarajan'ın çalışmalarına kadar pek çok mükemmel çağdaş çalışma bu gerçeği şaşırtıcı ayrıntılarla belgelemiştir. Genel gerçekler açıktır. Hindistan eyaletinin kişi sayısı son derece küçüktür, özellikle de demiryollarını kaldırırsanız. Arvind Subramanian ve Kapur'un A Sixth of Humanity'de belirttiği gibi, toplam kamu istihdamı 1981'de yüzde 3,84 ile zirveye ulaştı ve şu anda Asya'daki en düşük oran olan yüzde 2'nin biraz üzerinde. Bütün bunlar olurken ekonominin büyüklüğü ve devletin yetki alanı da büyüdü. Yargıçlar açısından bakıldığında, ünlü olarak, nüfusun yüzbinde yalnızca 1,1'ine sahibiz. İkincisi, Hindistan devletinin dağılımı büyük ölçüde yanlıştır. Çin ve ABD gibi başarılı ülkelerin çoğunda kamu çalışanlarının üçte ikisi yerel yönetim için çalışıyor; bu da Hindistan'dakinden beş kat daha fazla. Kalkınmanın büyük kısmının sağlandığı yerel yönetim oldukça zayıftır. Rastgele bir eyalet seçmek gerekirse, Andhra Pradesh'te eyalet tarafından maaş alan belediye çalışanlarının toplam sayısı yalnızca 26.000'dir; tüm Gram Sachivalaya'ların toplamı yalnızca 82.000'dir. Panchayat dizisinin Saçiv ji'si gerçekten yalnız ve perişan bir figür. Sözleşmeli emeğin eklenmesi az sayıdaki durumu telafi etmez. Üçüncüsü, boş pozisyonlara rağmen kronik bir işe alım sıkıntısı var; Hükümet kademesi düştükçe kıtlık daha da kötüleşiyor. Yakın zamanda yapılan bir ankete göre, bunu yazdığım yer olan Gurugram'ın bölge komiserliği ofisinde yüzde 27'lik bir açığı var; birçok eyalette bu oran rutin olarak yüzde 40'a çıkıyor. Ve dördüncüsü, bazı hizmetlerin sözleşmeye bağlanması dışında, eyalette istediğimiz personel türü veya işe alım stratejileri konusunda radikal bir yeniden düşünme olmadı. Basitçe söylemek gerekirse Hindistan devletinin ciddi bir İK politikası yok. Bu gerçekler iyi bilinmektedir. Bunların sonuçları da iyi bilinmektedir. Birincisi, personel kıtlığının kendisi takdir yetkisi ve kira biçimleri yaratıyor. Hiçbir kiranın olmadığı durumlarda bile seçici uygulama adaletsizlik izlenimi yaratıyor. Tukaram Mundhe, seçici yaptırımla suçlanıyor; oysa gerçek şu ki, Maharashtra'daki tüm lokantalarda tutarlı denetim için ihtiyaç duyulan gıda güvenliği görevlilerinin sayısı, mevcut personelin gücünün en az üç katını gerektirecek. Üçüncüsü, Aditya Dasgupta ve Devesh Kapur'un "Bürokratik Aşırı Yükün Ekonomi Politiği" başlıklı makalesinin gösterdiği gibi, daha az kaynağa sahip yetkililer programları uygulama konusunda daha kötüdür. Bir bürokrat bir zamanlar Hindistan'daki tüm eyalet hükümetlerinin yaklaşık iki buçuk planı iyi bir şekilde yürütme kapasitesine sahip olduğunu söyleyerek şaka yapmıştı; tek soru, kıt personel ve yönetim kaynaklarının hangi planlara tahsis edildiğidir. Yeni PRS Devlet Mali Durumu raporu, eyaletlerin hâlâ ne kadar az harcama yaptığını anlatıyor: Harcama kapasitemiz bile yok. Bir eyalet hükümetindeki her başarı için, yapılmamış önemli bir şeyin gizli bir bedelini ödeyeceksiniz. Dördüncüsü, bu personel kıtlığı, mimari gelişme seçimini çarpıtıyor. Nakit transferi çılgınlığının, seçim laikliği tarafından yönlendirildiği kadar, devletin bir şeyler yapma konusundaki yetersizliğinin bir yansıması olduğundan şüpheleniyorum.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.