İşyerinde mirastan kayırmacılığa kadar sosyal eşitsizlik artık pek çok genç için günlük bir deneyim haline gelmiş durumda. Bu pek de sürpriz olmamalı: Gençler sosyal sınıfın öneminin kendilerinden öncekilere göre daha bilinçliler. Doğumda yaşam şansları arasındaki genişleyen uçurum, onların kayıtsız eski kuşaklardan daha iyi bildikleri bir şeydir. Sınıf siyaset dilinde modası geçmiş olabilir - uzun süredir sağ kesim tarafından kıskançlık siyaseti olarak lanetlenmiş, soldaki pek çok kişi ise omuzlarına darbe vurma korkusuyla kaçınmıştır - yine de gençlerin günlük deneyimlerinin bir parçasıdır. Yeni Ipsos anketine göre, Birleşik Krallık'ta 16-34 yaş arası gençlerin neredeyse yarısı artık sınıfın kimlikleri için önemli olduğunu söylüyor ve bu pek de iyi bir şekilde değil. Bu, 55 yaşın üzerindekilerin neredeyse iki katı. Belki de bunun nedeni, daha fazla gencin her seviyede daha iyi eğitim alması, dolayısıyla mantıklı düşünmeyi temel alarak daha fazla bilgi sahibi olmalarıdır.
Bu yeni sınıf bilincinin kendi nesilleri arasındaki yaşam fırsatlarına ilişkin keskinleşmiş deneyimlerinden kaynaklanması daha muhtemeldir. Sınıfın son yirmi yılda giderek daha önemli hale geldiğini düşünme olasılıkları daha yüksek ve haklılar: Kendi nesilleri arasında Mali Araştırmalar Enstitüsü (IFS), Birleşik Krallık'taki eşitsizliğin diğer kuşaklara göre daha fazla arttığını tespit etti. Gençlerin sınıf antenleri, sınıfın genel olarak yükselen yaşam standartları tarafından daha iyi gizlendiği bir dönemde, yaşlı nesillerin daha az hissettiği, karşılaştıkları engeller nedeniyle bilenmiş durumda. Çevrelerinde gördükleri şey, büyüyen kalıtsallıktır; hayatlarının önemli anlarında ebeveynlerinden ciddi yardım alanlar ile desteği olmayanlar arasında giderek büyüyen uçurum.
IFS yıllardır uyarılarda bulunuyor: Anne babanızı iyi seçmeniz, kendi yeteneklerinizden ve sıkı çalışmanızdan daha önemlidir. Liyakate ve çabaya verilen ödüller azalıyor ve gençler bunu her yerde görüyor. Çok çalışmak ve kurallara göre oynamak gibi politik basmakalıp sözler, kendi gözleriyle gördükleri kanıtları görmezden geliyor. Birleşik Krallık'ta miras alanlar için, üst ve alt kesimlerin beklentileri arasındaki fark büyük ölçüde genişliyor: En alttaki beşte birlik kesimin yaşam boyu gelirlerinin yüzde 5'ini mirastan alması beklenirken, zaten daha iyi maaş alan en üstteki beşlik kesimin bu oranı yüzde 29 alabileceği tahmin ediliyor. Daha iyi durumda olanların bu yardımı daha erken alması muhtemeldir, bu da bir ev satın almayı kolaylaştırır, işlerini dikkatli bir şekilde seçmeye zaman ayırır, daha az tasarruf eder ve daha erken emekli olur.
Pek çok genç (bir milyon Neet'ten çok daha fazlası) kalifiye oldukları bir kariyere doğru ilerlemeye çalışırken, sınıfın para ve mirastan çok daha önemli olduğunu görebiliyorlar. Ailenizin geçmişinden ve bağlantılarından destek almak ya da sadece bilgili kişilerden dünyevi tavsiyeler almak her şeye değer. 35 yaşın altındakiler adam kayırmayı ciddi bir sorun olarak görüyor: sosyal açıdan memnun görünen 55 yaş üstü kişilere kıyasla neredeyse iki kat daha fazla kişi bu konuda endişeleniyor. LSE'nin ABD ve Birleşik Krallık'taki sınıflar arası arkadaşlıklar üzerine bu haftaki araştırması cesaret vericiydi: Sam Friedman ve Rose Butler'ın aralarındaki "her yerde mevcut tehdit" olarak tanımladıkları ayrıcalıkların açığa çıkmasının tuhaflığını aşmak için şakalar yapıyorlar.
Bunu ne kadar iyi tanıyorum. Orta sınıf olmayı kabul etmek utanç verici olabilir. Bu yüzden, An Uneasy Inheritance: My Family and Other Radikals adlı anı kitabımda, ayrıcalığın nesiller boyunca ne kadar güçlü bir şekilde aktarıldığı konusunda dürüst olmaya, başarısız olursanız kendinize güven ve güvenliği ikinci ve üçüncü şanslarla miras bırakmaya çalıştım. Başarılı solcu profesyonellerden oluşan ailem