Milburn'ün incelemesi gençlerin ne tür bir işte çalışacaklarını sormuyor: sıfır saat, asgari ücret, beyin uyuşturan. Bunu çözecek cesaretimiz var mı? Bu hafta büyük bir rakam defalarca tekrarlandı: 1 milyon. Bakanların ve gazetecilerin bize sürekli söylediği gibi, 16 ila 24 yaşları arasındaki yaklaşık 1 milyon kişi ne eğitimde ne istihdamda ne de öğretimde (Neet). Alan Milburn'ün incelemesinin konusu bunlar; Andy Burnham tarafından görevlendirilmemiş olsa da, yeni hükümetinin ilk büyük politikası haline geldi. Çıkarımlarıma girişmek yerine, Milburn'ü kendi başınıza değerlendirmeniz için size üç rakam daha vereyim. Bu rakamlar bu haftaki haberlerin hiçbirinde yer almadı ancak incelemenin bağlamını ve başarı şansını anlamak açısından hayati önem taşıyor.
%1.500 ile başlayalım. 2017'ye kıyasla artık basında "ekonomik hareketsizlik"ten bu kadar çok bahsediliyor. O zamanlar bir gazete okuyucusu bu ifadeyi neredeyse hiç görmezdi; 2024 yılına gelindiğinde kelimenin tam anlamıyla binlerce kez, çoğunlukla da ön sayfalarda yer alıyordu. “Hastalık notu” teriminin kullanımında da benzer şekilde büyük bir artış yaşandı. Birkaç yıl önce neredeyse sessiz kalan bu sözler, basında ve yayında günlük bir davul sesi haline geldi. Ve onların ana motifi gençlerdir.
Ama bu bir haber değil, yakın bile değil. Milburn'ün söylediği gibi Neet oranı çeyrek asırdır kabaca aynı kaldı. Bu, şok edici bir olaydan ziyade ekonomik ve sosyal başarısızlıktan kaynaklanan ciddi ve uzun süreli bir sorundur. Ancak Britanya'nın sağcı medyası acil bir kriz üretme konusunda rakipsiz. On yıl önce, Brexit'in kırmızı yüzlü ve pembe pantolonlu erkeklere yönelik uç bir takıntıdan ulusal bir referanduma ve ardından ırkçı bir gerçekliğe dönüşmesine yardımcı oldular. 2020'li yıllarda hem buraya sığınan insanlar hem de işsiz gençler hakkında bir takım çalışmalar yaptılar.
Yüzde 1.500'lük rakam, yeni kitabı The Workless: Stigma, Unpaid Labor and the Myth of Economic Inactivity'de bir "ahlaki panik" tablosunu çizen James Morrison'dan geliyor. Reform İngiltere'nin First Lady'si Isabel Oakeshott'u ele alalım; "kanepede oturup Deliveroo'larını sipariş etmeyi ve Motabilitesiz araçlarını sürmeyi ve devletin sunabileceği her şeyi almayı tercih eden" "parazitlerin" arasına giriyor. Oakeshott bu röportajı Avustralya doğumlu Amerikalı milyarder Rupert Murdoch'a ait bir TV kanalında, Birleşik Krallık vergi sisteminden ayrılıp Dubai'de yaşamadan önce yapmıştı. Parazitler birçok şekil ve boyutta gelir.
Çocukların işten ayrılıp Grand Theft Auto oynamasıyla ilgili bu sağcı ahlaki panik, Keir Starmer'ın geçen yıl Milburn'e yönelmesinin arka planını oluşturuyor. Westminster muhabirlerinin bize sık sık hatırlattığı gibi Milburn, Blair yıllarından kalma bir soyludur. Bahsetmek için fazla ihtiyatlı olduklarından, sağlık bakanlığı görevinden de ayrıldı ve özel sermaye sağlık hizmetlerinden milyonlar kazanmaya devam etti. Onun incelemesi, Blai'cilerin iki karşıt güç arasındaki tanıdık çekişmesi üzerine: Yoksulluk ve eşitsizliğin sorunun "özünde" olduğunun kabulü ve birçok genç engelli insanı sosyal yardımlardan yoksun bırakan ve onları daha da yoksul yapan politikalar.
Bir sonraki sayımız sıfır çalışan anlamına gelen 0'dır. Çünkü bu ülkedeki şirketlerin büyük çoğunluğunun personeli yok. Düşünün: Uber sürücüleri, gaz tesisatçıları, pilates eğitmenleri. Bunlar serbest tüccarlardır. Neets'i işe almaları için işverenlere para ödemeyi planlayan Milburn için sorun da burada yatıyor. Gençlerden alınan 3,6 milyar sterlinlik yardımın 1,1 milyar sterlini onları işe alan işletmelere aktarılacak. Ancak bu ideal şirketlerin neredeyse hiçbiri mevcut değil. Politikacılar hala ben