İlim Yayma Vakfı Mütevelli Heyeti Başkanı. Bazı yolculuklar ilk ziyaretten ziyade eve dönüşe benziyor. Lübnan'da geçirdiğim üç gün boyunca böyle hissettim; tarihini, şairlerini ve insanlarını uzun zamandır tanıdığım ama asla içinden geçmediğim bir ülkeye ilk ziyaretim. En nazik ev sahibi olduğunu kanıtlayan Lübnan Başbakan Yardımcısı Dr. Tarek Mitri'nin nazik daveti üzerine geldim. Dostluk ve ortaklık ruhuyla geldim, şükranla ayrılıyorum. Beyrut'ta, Trablus'ta, Akkar'da ve ötesinde her konuşmada aynı sessiz kararlılığı duydum: Lübnan kendi ayakları üzerinde durmak istiyor ve patron değil ortak istiyor.
Ayrıca tok bir kalple ve itiraf etmeliyim ki tok bir mideyle ayrılıyorum. Akkar yolundaki za'atar kahvaltısından, Trablus'taki Hallab tatlılarına ve Beyrut'taki Barbar'daki şavurma'ya kadar, Lübnan misafirperverliği insanların vaat ettiği her şeydir. Paylaşılan masaların etrafında, koyu kahveler ve uzun sohbetler sırasında halklarımız arasındaki bağların hiçbir zaman sadece diplomasiden ibaret olmadığı bana hatırlatıldı. Haritadaki mesafe size çok az şey anlatır. Önemli olan gönüllerin coğrafyasıdır ve bu bakımdan Beyrut ile İstanbul her zaman komşu olmuştur. Bu sıcaklık bir sorumluluk taşır, çünkü dostluk sözlerle değil, birlikte yaptıklarımızla kanıtlanır. Ziyaretim boyunca beş kanaatim aklımda kaldı.
Lübnan'ın inanç, topluluk ve gelenek çeşitliliği yönetilmesi gereken bir zayıflık değildir; korunması gereken bir zenginliktir. Ülkenin siyasi ve manevi yaşamındaki liderlerle tanışmaktan onur duydum: Başkan Joseph Aoun, Başbakan Nawaf Salam ve kıdemli Parlamento Başkanı Nabih Berri; Lübnan Cumhuriyeti Baş Müftüsü Şeyh Abdul Latif Derian ve Beyrut Rum Ortodoks Metropoliti Sayın Elias Audi; Gelecek Hareketi Başkan Yardımcısı Bayan Bahia Hariri; ve İlerici Sosyalist Parti'nin eski lideri Bay Walid Jumblatt. Yolları farklı olsa da her biri aynı umuttan bahsediyordu: Tüm vatandaşlarına hizmet eden bir devlet, çalışan kurumlar ve çocuklarının bulmak için ülkeyi terk etmek zorunda kalmayacağı bir gelecek. Ulusal birlik, güvenlik, iyileşme, refah gibi diğer her şeyin üzerine inşa edilmesi gereken temeldir. Türkiye'nin menfaati güçlü, bütün ve birleşmiş bir Lübnan'dır.
Lübnan çok uzun zamandır başkalarının rekabet alanı olarak görülmenin bedelini ödedi. Bunun sona ermesi gerekiyor. Bu durum hiçbir yerde, kasabaları, tarım arazileri ve aileleri bu yılki savaşın en ağır maliyetini taşıyan güneydeki kadar derinden hissedilmedi. Lübnan'ın egemenliği ve toprak bütünlüğü tartışılamaz ve bunlar ülkenin her santimetrekaresine kadar uzanmalıdır. Güneydeki işgal sona ermeli ve Lübnan devleti Beyrut'tan güney sınırına kadar tüm vatandaşlarını koruyabilmelidir. Lübnan'ın geleceğine ilişkin tercihler Lübnanlılar adına Beyrut'ta Lübnanlılar tarafından yapılmalı. Yakın veya uzaktaki yabancı devletler buna saygı duymalı. Gerçek arkadaşlar istendiğinde destek verir, istenmediğinde ise geri adım atarlar. Türkiye'nin yaşamak istediği prensip budur.
Bölgemizin sorunları tek seferde çözülmeyecek, dışarıdan çözülmeyecek. Levant bir zamanlar olduğu gibi bir bölge olarak düşünmeli ve hareket etmelidir. Yunan tarihçi Diodorus Siculus, Fenike şehirlerinin ortak konseylerini Trablus'ta topladıklarını ve en önemli meseleleri görüşmek üzere orada toplandıklarını kaydeder. 2.000 yıldan fazla