1926'da su temini ve 1970'lerde kanalizasyon yapılmadan önce hijyen, konut dışında bölünmüştü. Onlarca yıldır Campo Grande'de bir eve girmek, yaşam alanı ile hijyene dikkat edilecek yer arasında katı bir ayrım bulmak anlamına geliyordu. Akan su ve drenaj sistemlerinin ortaya çıkmasından önce, duş almak ve tuvaleti kullanmak, genellikle konutun ana duvarlarının dışında gerçekleştirilen, banyolarda yapılanları "saklamanın" bir yolu olan ayrı faaliyetlerdi. Yapay zeka aracımız haberleri sizin için özetliyor!
Campo Grande'deki banyonun dönüşümü, 20. yüzyılda şehrin büyümesine eşlik etti. İlk iç banyo, 1910'larda ve 1920'lerde Camillo Boni'nin bir projesi üzerine mühendis Arnaldo Estevão de Figueiredo'nun evine kuruldu. Su şebekesi 1926'da ortaya çıktı, ancak kamu kanalizasyonu ancak 1960'ların sonu ile 1970'ler arasında gelişti. Mimar Tathyane Sangalli'ye göre teknik kriter olmadan yapılan yenilemeler, konutların tarihi mirasını tehdit ediyor. Arka bahçenin arkasındaki "banyo"dan yatak odalarına entegre edilen fayans kaplı banyoya geçiş, başkentin 20. yüzyıl boyunca kentsel büyümesine eşlik etti. Bu değişiklik, konforun ötesinde evlerin mimarisini, halk sağlığını ve aileler ile evdeki kendi mahremiyetleri arasındaki ilişkiyi yeniden tanımladı.
Restorasyon ve miras uzmanı mimar Tathyane Sangalli şöyle açıklıyor: "Bazı evlerde tuvalet bahçenin arka tarafındaydı, duş ise yatak odasında alınıyordu ve su kaplarda taşınıyordu. Akan suyun gelmesi ve drenaj sistemlerinin kurulabilmesi sayesinde bu işlevler iç mekanda birleştirilebilirdi." Ona göre süreç bir gecede gerçekleşmedi. Şehrin eski planları, dış ve iç banyoların uzun yıllar bir arada bulunduğunu ve ilk sıhhi odaların boruların yolunu kısaltmak için mutfağa yakın bir yere kurulduğunu gösteriyor.
İlk iç banyo - Campo Grande'nin sıhhi dönüşümü, şehrin Prosa ve Segredo dereleri arasında küçük bir kırsal topluluktan nüfus patlaması yaşamaya başladığı 1910'lar ve 1920'ler arasında gerçekleşmeye başladı. Brezilya Kuzeybatı Demiryolu'nun gelişi ve işçilerin yanı sıra bir yılda 1.500 askerin de getirildiği askeri birimlerin kurulmasıyla nüfus yılda yaklaşık %11 artarak 10.000 nüfusa ulaştı. Rua Marechal Rondon'un uzantısından doğan, Rua 14 de Julho'nun ticari ekseni dışındaki ilk yerleşim bölgesi olarak kabul edilen Amambaí mahallesi bu bağlamda doğdu. Bu kadar çok insanın gelmesi nedeniyle kentsel yoğunluk, sıkı hijyen ve inşaat kurallarını gerektiriyordu.
1919'da, o zamanki yönetici Rosário Congro, su kaynaklarının kirlenmesinden kaynaklanan "endemik hastalıkların ortaya çıkması" riski konusunda uyarıda bulunmuştu. Teknik yanıt kısa bir süre sonra, belediyenin Duruş Kuralları ve Çalışma Kurallarının modernleştirilmesine yardımcı olan, Avrupa eğitimi almış bir profesyonel olan İtalyan mühendis Camillo Boni'nin çalışmasıyla geldi. Boni, nüfusun bir kısmına su sağlayan ve çamaşır yıkamak için kullanılan derelere atık atılmasını yasakladı ve arazilerde lavabolu septik tankların zorunlu modelini uygulamaya koydu. Ayrıca Campo Grande'de bir konutun içine kurulan ilk banyoyu da tasarladı. Öncü, kayak alanındaki malikanesinde mühendis, yönetici ve geleceğin valisi Arnaldo Estevão de Figueiredo'ydu.