Alan Milburn'ün okullara sınavların ötesinde öğrencilerin potansiyeline daha fazla odaklanma çağrısını memnuniyetle karşılıyorum. Yine de şunu sormalıyım: Para nerede? 16 yaşında hayat, sonsuz fırsatlara giden bir yol gibi hissetmelidir. Bu, en azından gençlerin zorlu sınav hazırlık yıllarında onları motive etmek için önlerine sallanan havuçtur. Öğretmenleri onlara “Hayatınız şimdi başlıyor” diyor. Ve büyük çoğunluk için bu doğru olsa da, kendilerine vaat edilen parlak geleceklerin ulaşamayacakları yerde olduğunu kabul etmek zorunda kalan bir grup var. Bunlar, 16 ila 24 yaşları arasında eğitim, istihdam veya öğretimde bulunmayan yaklaşık bir milyon gençtir (Neets).
Alan Milburn'ün ülkenin Neets'i hakkındaki ikinci raporu, okulları çözümün merkezine yerleştiriyor. Okulların yalnızca notlara göre değil, aynı zamanda öğrencilerin 16 yaş sonrası ileri eğitim veya iş yolculuğuna devam edip etmedikleri konusunda da değerlendirilmesi gerektiğini önermektedir. Aynı zamanda teknik eğitimin de akademik eğitimle aynı ciddiyetle değerlendirilmesi gerektiğini savunuyor. Eğitim alanında çalışan çoğu insan bu mantığa itiraz etmeyecektir. Her zaman olduğu gibi, asıl mesele bunun nasıl finanse edileceğidir. Milburn'ün incelemesinde öğretmenleri rahatsız edecek çok şey var, ancak belki de listenin başında Neets'in yaklaşık %30'unun iyi GCSE veya buna eşdeğer bir notla okulu bırakması yer alıyor. Onlar üzerlerine düşeni yaptılar. Onlara verdiğimiz nitelikleri aldılar. Ancak bu süreçte bir yerde unutulan şey, biz öğretmenler olarak gençliğimizde olası işverenlerle yaptığımız sayısız röportajdan öğrendiklerimizdi: notlar hiçbir zaman parçalarımızın tamamı değildi. Ya da Milburn'den alıntı yapacak olursak, gençlere hem "yeteneklerin" hem de "niteliklerin" kazandırılması gerekiyor.
Eğitim alanında çalışan bizler için zaman en büyük engellerimizden biri olmuştur. GCSE müfredatının içeriği bu kadar ağır olduğundan, spesifikasyonda yer almayan her şey bir kenara atılıyor. Uygulamada, okullar kariyer tavsiyelerini 11. Yılın başında 30 dakikalık bir toplantıya bırakma eğilimindeydi. Bir zamanlar 10. Yılın fikstürü olan bu dönemde artık GCSE öğrencilerinin yarısından azı iş deneyimi yürütüyor. Bu nedenle okul liderleri, raporun 3. temel aşama olan 7-9. Sınıflarda okullara müfredat süresinin %10'unu uygun gördükleri şekilde kullanma yetkisi verilmesi yönündeki tavsiyesini şüphesiz memnuniyetle karşılayacaktır. İş deneyimi bu boş zamanın bir kısmını almalıdır.
Okullar, kariyer rehberliğini nereye yoğunlaştıracaklarını yeniden düşünerek başlamalı ve bunu 10. ve 11. Sınıflara bırakmanın çok geç olduğunu kabul etmelidir. Yaşadığım bölgedeki ortaokulda her yıl 8. Sınıf öğrencileri için bir “kariyer atlıkarıncası” düzenleniyor. Öğrenciler bir tezgahtan diğerine geçerek inşaat ve marangozluk sektörlerindeki profesyonellerin yanı sıra ofis çalışanları ve hemşirelerle sohbet ederek birinci sınıf öğrencilerine yönelik bir panayır gibi koşuyor. Bu, 9. Sınıfta GCSE seçenekleri seçildiğinde, bazı öğrencilerin seçimlerinin kendilerini belirlemeye başladıkları kariyer hedeflerine nasıl yol açabileceğini daha iyi anladıkları anlamına gelir. Okulların ayrıca 9. Sınıf ders seçimlerini öğrencilerle nasıl paylaşacaklarını yeniden düşünmeleri gerekecek. Çoğu zaman konuların okul kapılarının ötesindeki dünyayla pek ilgisi yokmuş gibi görünebilir. Yiyecek hazırlama ve beslenme alanında GCSE'yi seçip seçmeyeceğine karar veren bir 9. Sınıf öğrencisi, bu yeterliliğin bir çıraklık, derece çıraklığı veya diğer anlamlı işler için nasıl temel oluşturabileceğini her zaman açıkça göremez.
GCSE'lerden sonraki hayatla ilgili düşünceleri ne zaman aklına gelse, boş boş döndükleri için kayıtsızlığa sürüklenen öğrenciler her zaman olacaktır. Bu boşluk korkutucu ve bu korkuyu hisseden gençler nadiren bunu ifade edecek dile sahip oluyorlar. Bu