Russell Brand gibi babam da, rahatsız edici, kadın düşmanı yorumların geçmişine rağmen medya tarafından küçük düşürüldü. Bu arada annem yıllarca korkunç muameleye maruz kaldı. Aradan onlarca yıl geçmesine rağmen bir yanım bu hikayeyi anlatmamam gerektiğini düşünüyor. Doğru olmadığı için değil, anlatmak onu gerçek kıldığı için. Ve gerçekliğe katlanmak çok zordur. Annem, ailemin yanındaki yatak odama gelip babamın ona tecavüz ettiğini söylediğinde, Londra'nın doğusundaki Whitechapel'deki evimde küçük bir çocuktum. O işe gitmişti ve ben bu kelimelerin ne anlama geldiğini tam olarak anlayamayacak kadar küçüktüm - belki yedi ya da sekiz - ve daha önce yaptığı gibi hayatı alt üst ettiği için ona tekrar kızdığımı, merdivenlerin başında aniden yanıma gelip "ayrılmaları gerektiğini" ve bunun beni de yanında götürmek anlamına geleceğini söylediğini hatırlıyorum.
Dış cephesi güzel, içi eski püskü ve ön basamakların taşlarında çatlak bulunan tuğla teraslı evimizde hayatın neden güzel olamayacağını anlayamıyordum. Annem, karanlık bodrumda ve arka bahçede zürafalar, filler, leoparlar, kaplanlar, sinek kuşları, kartallar ve ağaç kurbağalarıyla dolu egzotik ormanları ve savanaları gösteren muhteşem duvar resimleri yapmıştı. Kitaplarım, ayıcıklarım ve el işi istasyonum vardı ve fotoğraflarda annemin neşesi, umudu, yaratıcılığı ve mutluluğuyla doluymuşum gibi görünüyor. Ama o zaman bunu ifade edecek kelimelerim olmasa bile vücudum vardı. Uykusuzluktan gergindim ve tırnaklarımı o kadar acımasızca yiyordum ki, parmaklarım hâlâ bükülmüş durumdaydı. Annemden ayrılmaya, evin içinde onu takip etmeye, çocuk odasında bile bırakılmayı reddetmeye dayanamıyordum.
Bana korkutucu hikayeler anlattığında, beni Brick Lane pazarına götürdüğünde, kanaldan eski bisikletleri kurtardığında ya da mutfakta "tavanda yürüyebilmem" için beni yukarı kaldırdığında hissettiğim babama duyduğum sevgi, son derece rahatsız edici bir şeye, işlerin nasıl olmasını istediğinle nasıl sonuçlandığı arasındaki korkutucu gerilim hissine dönüşmeye başladı. Bu aklıma Russell Brand'in davasıyla geldi. Hem o hem de babam, kimse izlemediğinde korkunç şeyler yaptılar ve her ikisi de medya tarafından kutlandı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, herhangi bir dileğimin gerçekleşmesi mümkün olsaydı babamın ömür boyu hapis cezasına çarptırıldığını görürdüm. Ya da belki anneme kaçmasını ve asla arkasına bakmamasını söylerdim. Ama bunun için artık çok geç. 2000 yılında, ben 24 yaşımdayken öldü ama gerçekte ölüm çok daha erken gerçekleşti.
Londra'daki Camberwell sanat okulunun son sınıf öğrencisi, 23 yaşındaki parlak bir öğrenci olan Sally Hill, 47 yaşındaki ve bir çalışanın arkadaşı olan babam Brian ile ilk kez 1973 yılı civarında tanıştı. Ünlü yazar Brendan Behan'ın küçük erkek kardeşi, London College of Printing'de medya ve genel çalışmalar alanında öğretim görevlisi olarak çalışmaya yeni başlamıştı, Sussex Üniversitesi'nden yakın zamanda mezun olmuş ve bir öğretmen yetiştirme kursuna katılmıştır. Babamla tanışmadan önce annem, ne yazık ki babamı ve onun ilk ailesini de tanıyan bir boksör olan ve Batı Sussex'teki Shoreham'da bir tekne evinde yaşayan Terry Scott adında çok daha genç bir adamla çıkıyordu. Terry, Sally'yi ziyarete götürdü ve annemin de teknede yaşamaya başlaması çok uzun sürmedi.
İrlanda ordusundan terhis edilen babam, İngiltere'ye hiçbir şeyi olmadan gelmiş ve şantiyelerde çalışmış, komünist ev sahibinin kızı olan ilk karısıyla, kendisi 16, kendisi ise 24 yaşındayken hızla evlenmişti.