Arjantin, Qatar 1995 U-20 Dünya Kupası'nı kazandığında, Birinci Lig'de düzenli olarak forma giyen sadece Juan Pablo Sorin ve Leo Biagini vardı. 'Panchito' Guerrero, 'Caño' Ibagaza, Sebastián Pena, Gustavo Lombardi, Walter Coyette veya Mariano Juan için en üst ligle temas hâlâ kesintiliydi. Düzenli bir üyeliklerine sahip değildiler. Üç on yıl sonra, Şili'deki kategori Dünya Kupası için, sadece üç kaleci ve defans oyuncusu Valente Pierani A takımda henüz maça çıkmamıştı; buna karşın Lanús'tan Julio Soler, Vélez'den Gianluca Prestianni, Maher Carrizo ve Álvaro Montoro, Argentinos'tan Tobias Palacios, Boca'dan Milton Delgado, Godoy Cruz'dan Santino Andino ve River'dan Ian Subiabre şimdiden en üst kategoride birkaç maça çıkmış durumdaydı. Sahne bu kadar değişmek için ne yaşandı? Esasen hayat hızlandı. Herkes acele ediyor ve futbol çok baş döndürücü bir termometre taşıyor. Bu iyi mi yoksa kötü mü? En azından hassas bir durum. Kurnazca, ortada açık meraklar var ve aynı zamanda tehlikeler pusuya yatmaya devam ediyor.
Clausura turnuvasının neredeyse tüm maçlarında, kulüplerin A kadrolarında yer alan gençlerin sayısı dikkat çekiyor. Bir veya iki değil, birçoğu sıkça ve istikrarlı birer birey olarak yer alıyor. Bunlar bir özellik, dolayısıyla bir marka haline geliyorlar. Guillermo Barros Schelotto, Mauricio Pellegrino, Jorge Almirón, Leo Ponzio veya ‘Vasco’ Arruabarrena gibi teknik direktörler için rezerv yaşındaki, hatta daha küçük oyuncular artık alışılmış isimler haline geldi. Ne geçici yama ne de birer kumar, aksine alışılmış parçalar durumundalar. Bir rakam bunu en iyi şekilde yansıtıyor: OPTA tarafından sağlanan verilere göre, mevcut Arjantin şampiyonasında oynamak için kayıt yaptırın oyuncuların %26,9'u 20 yaş veya daha altında. Üçte bire yakın bir oran. Kesin rakam mı? 1166 futbolcu toplamı üzerinden 314 genç. Bu erken olgunlaşma insanı etkiyor.
Bu fenomen neyi gözler önüne seriyor veya neyi örtüyor? Süreç ne kadar hızlandı? Sözü bir uzman olan, Independiente'nin alt yapı genel koordinatörü ve 90'ların ortasındaki o yeniden yapılanma yıllarında José Pekeman'ın sağ kolu olan Hugo Tocalli alıyor. LA NACION'a yaptığı analizde, "Hızlı satmak sorunun kökenidir" diye uyarıyor ve ekliyor: "Yani 23/24 yaşındaki oyuncuların gitmesi, kulüplerin bir sonraki nesle yer açmak için acele etmesine neden oluyor. Ancak bu yeni nesil, istisnalar dışında hazır değil, gelişim döngüsünü tamamlamadı. Eğer ligimizde 26/27 yaşındaki oyuncular kalsaydı, daha iyi bir turnuvaya sahip olmanın yanı sıra, Birinci Lig'e geçiş yaklaşık 21 yaşına kadar gecikir ve o oyuncu teknik, fiziksel ve kavramsal olarak çok daha sağlam olurdu."
Yetiştirici kulüpler yani geleneksel altyapılar, çocukları ellerinde tutmanın her geçen gün daha da zorlaştığını belirtiyor çünkü birçoğu daha ön-dokuzuncu kategorideyken zaman kaybetmeye niyetli bir menajerle içeri giriyor. Birçok genç oyuncu Birinci Lig'e bile dokunmadan ayrılıyor; bunun Emiliano Martínez, Mauro Icardi, Matías Soule gibi en görünür ve aşırı bol örnekleri var. Ve evet, Lionel Messi adında biri de dahil. Diğerleri ise futbolcu olarak olgunlaşmamış bir şekilde en üst kategoriye adım atıyor ve öğrenilmiş olması veya en azından pekiştirilmiş olması gereken dersleri tamamlamak zorunda kalmaktan şikayetçi olan A ligi teknik direktörlerinin sayısı az değil. Tocalli, "Bu kadar çok satış karşısında kulüpler ne yapıyor?" diye soruyor ve yanıtlıyor: "Altyapılarını öne çıkarıyorlar. Neden? Çünkü gidip transfer piyasasından takviye almaktan daha ucuz ve ayrıca bu terfilerin dışarıya karşı iki anlamı daha var: Taraftarlar kulübün çocuklarına karşı daha hoşgörülü..."