James Capon, klinisyenlerin obeziteyi tanımlamak için önlerindeki hastayla başlamaları gerektiğini, tüm popülasyonu hedefleyen 200 yıllık bir yönteme güvenmemeleri gerektiğini söylüyor. Obeziteyi teşhis etmenin daha iyi bir yolu hakkındaki raporunuz memnuniyetle karşılanıyor, ancak ilk etapta vücut kitle indeksine (BMI) nasıl güvenmeye başladığımızı hatırlamakta fayda var (obeziteyi tanımlamak için BMI alternatifi 'milyonlarca yanlış tanıyı önleyebilir', 11 Kasım). Endeks, 1830'larda, tüm nüfustaki "ortalama insanı" tanımlamak isteyen Belçikalı istatistikçi Adolphe Quetelet tarafından tasarlandı. Bunu hiçbir zaman herhangi bir bireyin sağlığı hakkında bir hüküm olarak tasarlamadı ve diyet-kalp hipotezini geliştirmesiyle ünlü Amerikalı fizyolog Ancel Keys'in onu yeniden canlandırıp şimdiki adını verdiği 1972 yılına kadar büyük ölçüde unutuldu. Yine nüfus çalışmaları içindi.
Bu arada ABD'li hayat sigortacıları, poliçe sahiplerinin ölüm oranlarından yola çıkarak "yapı" (boy/ağırlık) konusunda uzun fiyatlı poliçelere sahipti; çoğu artık sadece BMI kullanıyor. Tıp da aynı mantığı özümsedi. Ağırlığın boya göre oranı ölçüt haline geldi ve yalnızca terazi ve şerit metreye ihtiyaç duyan BMI standart haline geldi. Ucuzdu, hızlıydı ve ilk bakışta normdan sapma gösteriyordu. Önemli olanı değil, kolay olanı ölçtük, sonra bireysel sonuçları aşırı yorumladık. Ulusları tanımlamaya yönelik istatistiksel bir araç, kaslı bir ragbi oyuncusunun mu yoksa organlarının çevresinde tehlikeli yağlar taşıyan zayıf bir kişinin mi “sağlıklı” olduğuna karar verilmesini sağladı.
Lancet Komisyonu'nun bel ölçümlerini ve organ fonksiyon testlerini de içeren yaklaşımı doğru yönde atılmış bir adımdır. Ancak ilginç bir şekilde her şey hala BMI ile başlıyor. Yaklaşık iki yüzyıl boyunca oluşan alışkanlıkların kırılması zordur. Amaç, popülasyonları tanımlamak yerine bireyleri teşhis etmekse, klinisyenler Quetelet'in ortalama kişisiyle değil, önlerindeki hastayla başlamalıdır.James CaponWaterloo, Belçika