Emeritus profesörü Simon Price, Akıllı Büyüme Birleşik Krallık'tan Jon Reeds ve eski İşçi Partisi konseyi lideri Steve Siddon, John Harris'in bir köşe yazısına yanıt verdi John Harris, Andy Burnham'ın yeni sosyal konut konusundaki tutkulu savunuculuğuna rağmen İşçi Partisi'nin konut planlarının mutlak yetersizliğine dikkat çekiyor (Burnham'ın konut devrimi planı boş bir hayalden başka bir şey mi?, 15 Kasım). Ve herkes daha fazla eve ihtiyacımız olduğu konusunda hemfikir. Peki bizi geride tutan ne? Sorun mali kurallarda yatıyor. İlk bakışta bu durum kafa karıştırıcıdır, çünkü yatırım amaçlı borçlanmaya açıkça izin verilmektedir (cari harcamaları karşılamak için borçlanmanın aksine). Açıklama gelecekteki borç hedefidir. Herhangi bir sermaye yatırımı kamu borcunu artırır ve keyfi ve nispeten yakın tahmin ufkunda bağlayıcı bir borç/GSYİH oranı vardır.
Eğer vergilendirme için bir tavanınız varsa, bu mantıklıdır. Örneğin bir hastane inşa ettiğinizde, bunun devam eden faydaları vardır ve büyümeyi artırabilir, ancak aynı zamanda borç servisi bir yana, bir yerden gelmesi gereken maaşlar gibi maliyetler de yaratır. Bir proje yapılmaya değerse yapılması (ve finanse edilmesi) gerektiği hâlâ doğru, ancak daha yüksek vergiler pek sevilmiyor ve kural var ve öyle görünüyor ki biz buna bağlı kalıyoruz. Ancak konutla sadece sosyal yardım değil, aynı zamanda yatırımın karşılığını verecek kira geliri de elde edersiniz, dolayısıyla bu argüman çöker. Finansal getiri sağlayan her türlü yatırımı finanse eden borç, ayrı bir muhasebe kategorisine konulmalı ve borç hedefinden çıkarılmalıdır. Konutla başlayalım. Essex İşletme Okulu'ndan Simon Price Emeritus finans profesörü John Harris, bu parlamento sürecinde 1,5 milyon yeni ev inşa etmenin bir fantezi olduğu konusunda haklı, ancak planlama sistemini korumak için kampanya yürüten bizler bunun öyle olduğunu her zaman biliyorduk.
Yıllık 300.000 hedef, bırakın inşa etme isteğini, hiçbir ihtiyaç veya kapasite değerlendirmesine dayanmıyordu. Bu sayı, 200.000'den yükseltilmesini öneren akılda kalıcı bir başlığa ihtiyaç duyan Lordlar Kamarası komitesinden kaynaklandı. İnşaatçılar bunu sevdi çünkü hem Muhafazakar hem de İşçi Partisi hükümetlerini planlama sistemine giderek daha fazla zarar vermeye ikna edebileceklerini biliyorlardı. Gerçekte inşaatçıların, hem piyasaların güçlü olduğu hem de güçlü olmadığı yer ve zamanlarda geçerli olan fantezi konut hedeflerini kovalamaya niyeti yok. Ve neden Hazine'nin, fiyatların düşmesini sağlayacak ve Birleşik Krallık ekonomisindeki iniş ve çıkışları ortadan kaldıracak kadar çok ev inşa etme yönündeki 25 yıllık hayalini gerçekleştirmeye çalışma zahmetine girsinler ki? Daha düşük fiyatlar daha düşük kar anlamına gelir; %20 getiri oranı talep etme hakkı, saf bakanları planlama kılavuzuna dahil etmeye ikna ettikleri birçok “reformdan” biridir.
En son kurban İngiltere'nin yeşil kuşakları oldu; burada İşçi Partisi artık inşaatçıların büyük parçaların "gri kuşak" olarak yeniden sınıflandırılmasını talep etmesine izin verdi, ancak "cowpat emlak kuşağı" daha iyi bir tanım olacaktır. Jon ReedsSmart Growth UK John Harris'in sosyal konut hedeflerine ulaşmayla ilgili makalesini takip etmek ve emekli bir İşçi konseyi lideri olarak konuşmak, karşı karşıya olduğumuz çözümlerden biri değil mi? Belediyelerin, şu anda piyasanın alt kısmında satışta olan konutları satın almak ve bunu konut bekleme listesindeki ailelere kiralamak için Bayındırlık Kredi Kurulu'ndan makul bir faiz oranıyla borç almasına izin verin. Bu, anlık belediye konutları yaratma avantajına sahip olabilir ve bununla birlikte uyumlu topluluklar, özel ev satış piyasasını harekete geçirebilir ve belediye mülkünde yaşamanın potansiyel "damgasını" önleyebilir. Bu