İlgi çekici bir TV dizisi bile telefonuma bakmamı engelleyemez. Ancak bu dürtü 40 yıl önce, ilk başta kullanışlı bir özellik olarak sunulan Iblame karıştırma düğmesiyle başladı. Beni tamamen dağılmış bir zihne giden uzun yola başlatan da buydu; genellikle herhangi bir şeye birkaç dakikadan, hatta saniyeden fazla odaklanamıyorum. Ben her zaman biraz böyleydim, dolayısıyla daha sonraki yaşamımda DEHB tanısı konuldu. Ama eskiden hâlâ çok fazla kitap okumayı, uzun filmler izlemeyi ve bir oturuşta tüm plakları dinlemeyi başarıyordum. Şimdi? Pek değil. Aslında neredeyse hiç. Televizyonda gerçekten meşgul olduğum bir şey bile - bir drama ya da bir futbol maçı - beni yalnızca birkaç dakika tutabilir, sonra kendimi telefonumda ne olduğunu bilmediğim bir şeyi ararken bulurum. Bunun nedeni küçük telefon ekranına ilgi duymam mı, yoksa büyük düz ekranda izlediğim her şeye dayanamayacak kadar kendimi kaptırmış olmam mı, bilmiyorum.
Bu sürecin, Amerikalı bir yazar olan Delia Cai'nin bir tweet'inde zekice özetlendiğini gördüm; kendisi, "tüm hafta orta ekrana baktığım için kendimi ödüllendirmek amacıyla küçük ekranımda gezinirken bir gün daha büyük ekrana baktığım için" kendini azarladı. Bu onu çiviledi. TV ekranı, telefon ekranı, bilgisayar ekranı. Her biri bir şekilde diğerlerinin pahasına bunlardan herhangi birine odaklanamayacak kadar zorlayıcı. İronik bir şekilde, elbette, bu tweet'e, büyük ekranımı izlerken (değilken) kendi küçük ekranımı karıştırırken rastladım. Bu artık durmalı. Bu çılgınca. Ve bu çılgınlığın izini ilk CD çalarımdaki karıştırma düğmesine kadar sürüyorum. 1989 yılıydı, öğrencilik günlerimin sonuna doğru. Bir plak çalar ve birçok plak, evim dediğim çeşitli yurtlara, dairelere ve evlere giderken bana hantal bir şekilde eşlik etmişti. Artık CD çalar çağı başlamıştı ve ben de bu çağa dahil olmak istiyordum.
Düzinelerce hi-fi mağazasından birine gittim ve ardından Londra'nın Tottenham Court Road'unda ticaret yaptım. Adam bana seçeneklerimden bahsetti. Karıştırma düğmesini işaret ederek şunları söyledi: "En sevdiğiniz albümdeki parçaları karıştırmak ona yeni bir soluk getirebilir." Bunu çok net söylediğini hatırlıyorum. Eve giderken iki CD aldım; sahip olmadığım bir albüm ve pikabımda defalarca dinlediğim bir albüm. Odama geri döndüm, eşyaları taktım ve yatağıma uzanıp Edie Brickell ve New Bohemians'ın Shooting Rubber Bands at the Stars şarkısını dinledim. (Aman Tanrım, o albümde ve sanatçı isminde ne kadar çok kelime var. Odaklanmayı kaybetmeden hepsini yazabilmem mucize.) Başından sonuna kadar dinledim ve oldukça keyif aldım.
Sonra Dylan's Blood on the Tracks'i taktım ve karıştırma düğmesine basarak ona yeni bir hayat vermeye çalıştım. Bu deneyimden pek keyif almadım. Kafa karıştırıcı. Sanki rayların düzeninin ötesinde bir şeyler değişmişti; belki de her şeyin doğal düzeni. Bir şeyler değişmişti. Hayatımın ilk 22 yılı boyunca müzik dinlemek, plağa iğne batırmak ve plağın o tarafının tamamını dinlemekle geçti. Evet, ara sıra ayağa kalkıyor, plak çaların yanına gidiyor, iğneyi kaldırıp plakta başka bir yere bırakıyor, bir şeyi tekrar dinliyor, hatta bir şeyi kaçırıyordum. Ancak bu çok nadir görülen bir durumdu, çünkü çok fazla rahatsızlık veriyordu. Yani her şeyi dinlersiniz. Favori parçanızdan aldığınız keyif, o şarkının öncesinde çok da hoşlanmadığınız bir şarkının gelmesiyle daha da artacaktır. Bizim gibi kurtuldu