Sayısız eser yüzyıllar boyunca Mısır'ı terk etti ve hem yasal kanallar hem de yasa dışı kaçakçılık ağları aracılığıyla kaçırıldı. 150 yılı aşkın bir süredir ülke, paha biçilmez kutsal emanetleri yurt dışına kaçıran, bunları karaborsa antika devrelerine boşaltan veya sahte menşe belgeleriyle lisanslı müzayede evlerinde meşrulaştıran organize yağmacılar tarafından arkeolojik alanların amansızca yağmalanmasına katlandı. Bu sistematik yağmanın en korkunç dalgaları on altıncı ve on dokuzuncu yüzyıllar arasında meydana geldi; bu, Amerikalı bir yazarın (Brian M. Fagan) ufuk açıcı eseri "Nil'in Tecavüzü"nde anlattığı karanlık bir dönemdi. Mısır'daki eski eser hırsızlığının tarihi, bazıları bizzat Mısırbilimciler tarafından düzenlenen yüzsüz anlatımlarla doludur.
British Museum'da Mısır Eski Eserleri Bekçisi olarak görev yapan ve Mısır hazinelerini nasıl edinip Londra'ya kaçırdığını ayrıntılarıyla anlatan anılarını yayınlama cüretini gösteren İngiliz E. A. Wallis Budge'ın durumunu düşünün. En kötü şöhretli maceraları arasında, Luksor'da şimdiye kadar ortaya çıkarılan en güzel ve en önemli antik el yazmalarından biri olan Ani Papirüsü'nün çalınması da vardı. Budge bunu güvence altına almak için hesaplanmış bir plan tasarladı: Suç ortakları aynı anda tesisin altında tünel açarken, gardiyanları yemek sırasında idare etmek ve dikkatini dağıtmak için kebaplar ve şarap taşıyan antika deposuna geldi. İçeri girdikten sonra papirüsü çıkardılar ve ülke dışına kaçakçılığını kolaylaştırmak için parçalara ayırdılar. Özellikle kendi koleksiyonlarından yaklaşık 2.000 eserin kaybolduğu yönündeki son açıklamalar ışığında, British Museum'un gerçekte nasıl yönetildiğini merak etmek kalıyor.
Bir British Museum küratörüyle birlikte katıldığım canlı bir televizyon yayınında meslektaşım, kendi kurumunun Mısır mirasını Mısır'ın kendisinden daha iyi koruduğunu iddia etme cüretini gösterdi. Cevabım hızlı ve tavizsizdi: Ona, kendi galerilerini güvence altına almaktan aciz (kendi gözetiminde yaklaşık 2.000 eser kaybetmiş) bir kurumun, kendi mirasımızın idaresi konusunda bize ders verecek ahlaki bir duruşunun olmadığını hatırlattım. Mısır'dan antika çıkaran en ünlü isimler arasında, arkeolojik kazılara yönelen eski bir sirk diktatörü olan İtalyan Giovanni Belzoni de vardı. Oldukça kısa bir süre içinde Firavun I. Seti'nin mezarını ortaya çıkardı, Ebu Simbel tapınağının girişini temizledi ve Giza'daki Kefren Piramidi'nde gedik açtı.
Belzoni, Seti I'in kaymaktaşı lahitini İngiltere'ye göndermeye devam etti - bugün Londra'daki Sir John Soane Müzesi'nde muhafaza ediliyor - ve Mısır'ın mirasına sanki kendi kişisel mirasıymış gibi davranarak sayısız başka heykel ve kutsal emaneti British Museum'a ihraç etti. Sömürge konsolosları da Mısır'ın hazinelerinin yağmalanması ve ticareti konusunda benzer şekilde birbirleriyle yarışıyordu. Bunların arasında en önde gelenleri, 1815'te Mısır'a gelen ve Mısır'ın eski eserlerini biriktirme ve tekeline alma konusunda amansız bir yarışta Fransız mevkidaşı Bernardino Drovetti ile kapışan İngiliz Başkonsolosu Henry Salt'tı. Royal Society Başkanı Sir Joseph Banks'in British Museum adına eser toplaması konusunda cesaretlendirilmesi ve yıllık konsolosluk maaşının diplomatik harcamalarını karşılamaya yetmediğini gören Salt, kazançlı bir girişim olarak antika ticaretine yöneldi. Napolyon seferinin ardından Fransız Konsolosluğu görevini üstlenen Drovetti de aynı çabayı gösterdi.