1968'de Andy Warhol'a düzenlenen suikast girişiminden önce Solanas, sert yazılarını erkek üstünlüğüne karşı çıkmak için kullandı. Onun çalışmaları bize ham öfkeyi ifade etme konusunda ne öğretebilir? Öfkenizi her zaman yapıcı ve makul bir şekilde ifade etmek yorucudur; özellikle de öfkelendiğiniz şey şiddet, sömürü ve iğrenç, güçlü, açgözlü erkeklerin daha fazla güç kazanma konusundaki affedilmez iştahı olduğunda. Kendinizi ifade etme şekliniz konusunda lütfen daha dengeli olabilir misiniz? Sadece kadınların değil, gezegenin de ihlal edilerek dünyanın yok edilmesine itirazınızı daha yapıcı hale getirebilir misiniz? Öfkenizde biraz daha az nahoş olabilir misiniz?
Valerie Solanas hoş şeylerle ilgilenmiyordu. 60'ların ortasında, erkek üstünlüğüne yönelik öfkeli, müstehcen ve sıklıkla da komik bir saldırı olan Scum Manifesto'yu yazdı. Paranın ve zorunlu çalışmanın kaldırılmasını, dünyanın bir İnsanları Kesme Derneği aracılığıyla yeniden düzenlenmesini öneriyor. Gerçek erkeklerin bunu aslında bir rahatlama, hatta bir kefaret olarak göreceğini savundu: "Her erkek, derinlerde bir yerde kendisinin değersiz bir pislik olduğunu bilir." Şehirdeki alternatif şamanik alt kültürlerde bir araya gelen bir grup insanın yalnızca serbest dansın muazzam serbestliğini değil, aynı zamanda uyum ve devlet kontrolüne direnme gücünü de keşfettiklerini anlatan bir roman olan Ecstatic'te toplumun öfke veya neşe gibi yoğun duyguları nasıl ifade edebildiğini yazmıştım.
Yeni tiyatro eserim Revolver, bu temayı Solanas'ın hayatı, zamanları ve eserleriyle ele alıyor. Yaklaşıyor gibi görünen, üzerinde hiçbir kontrolümüz veya gücümüzün olmadığı görünen insan yapımı kaos karşısında, kadın öfkesinin gerekli ifadesi hakkında bize şimdi ne öğretebilir? Pislik Manifestosu 1968'de Maurice Girodias tarafından yayımlandığında, Solanas yazmaktan başka bir şeyle ün salmıştı. 3 Haziran 1968'de Andy Warhol'u vurarak ağır yaraladı. Bu, Warhol açısından kalıcı sonuçları olan korkunç bir eylemdi. Daha sonra kendisine paranoid şizofreni teşhisi konuldu. Warhol isminin gücü, Solanas'ın zaten şu etiketlerle geldiği anlamına geliyor: deli kadın, erkek düşmanı, başarısız suikastçı. Bir şey söylemeden önce onu nasıl kovacağımızı biliyoruz. Yoksa onun Pislik Manifestosu'nu, yazdığı tek oyun olan Up Your Ass gibi, komik, zeki, karşı saldırı olarak görmeye cesaret edebilir miyiz? Doğruyu söyleyen. Aşırı derecede mantıksız.
Revolver, Solanas'ın Warhol'dan Up Your Ass'ın yapımını istediği ana bakıyor; lezbiyen bir seks işçisinin aşağı tabakadan karakterlerle acımasız karşılaşmalarını konu alan gevşek yapılandırılmış bir burlesk, tamamı vahşi bir zeka ve müstehcen bir neşeyle anlatılıyor. Solanas'ın daha sonraki yıllardaki şakacı feminist oyun yazarlığının ipuçlarını taşıyan özgün bir sesi vardı. Şiddet konusundaki ısrarı ve gözü kara vahşet, Sarah Kane'in çalışmalarının habercisi gibi görünüyor. Teşvik, prova ve işbirliğiyle sesinin neye dönüşeceğini kim bilebilir? Warhol ona verdiği senaryoyu kaybettiğini söyledi. Bunun yerine, ona 25 dolar aldığı Ben, Bir Adam adlı filminde bir parça rol teklif etti.
Ama yazdıkları bugün hâlâ yankı buluyor. Kadını kusurlu bir erkek, bir şeyleri eksik olan talihsiz bir yaratık olarak gören psikanalitik açıklamayı tersine çevirdiğini düşünün. "Kadınlarda penis kıskançlığı yoktur; erkeklerde kedi kıskançlığı vardır." Bu aynı zamanda onun en önemli argümanlarından birine işaret eden bir şakadır. Sözde "güçlü adam" sadece derin güvensizliğini örtüyor. Donald Trump'ı düşünün. Mart 2016'da elleriyle alay edilmesine yanıt olarak Amerikan kamuoyuna penisinde buna karşılık gelen bir sorun olmadığına dair güvence verdi. Bu yüzden