Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Khadija Khatun, 2017'de ordunun mahallesindeki evleri ateşe vermesi üzerine gece yarısı beş aylık bebeğini taşıyarak, kocasıyla birlikte Myanmar'ın Rakhine bölgesindeki evinden kaçtı. On yıl sonra Khatun, bir milyondan fazla Rohingya mülteciyle birlikte BM'nin en yüksek mahkemesinin, Myanmar eyaletinin Rohingya azınlıklarına karşı soykırım işleyip işlemediğine ilişkin kararını bekliyor. Lahey'deki Uluslararası Adalet Divanı Perşembe günü Gambiya'nın, Myanmar'ın 1948 BM soykırım sözleşmesi uyarınca tüm uluslararası suçların en ağırını işlediği yönündeki suçlamaları hakkında bir karar verecek. Karar, Dünya Savaşı sonrası dönemin en önemli anlarından biri olacak ve Güney Afrika'nın İsrail'i Gazze'de soykırım yapmakla suçladığı ve devam eden dava için emsal teşkil edecek.
İnsan hakları örgütlerinden oluşan bir ağ olan Asya Adalet Koalisyonu'na başkanlık eden uluslararası avukat Priya Pillai, "Bu dava kesinlikle diğer soykırım davalarını etkileyecektir" diyor. Rakhine eyaletinde cinayetlere, tecavüzlere ve geniş çaplı şiddete maruz kaldıktan sonra anavatanlarından kaçmak zorunda kalan Rohingyalar, Güney Asya ülkelerinin çoğunda en kötü zulüm gören mülteciler arasında yer alıyor ve ağır aşağılamalarla muamele görüyor. 2017'deki göçlerinden bu yana 1,2 milyondan fazla Rohingyalı Müslüman, Bangladeş'in Cox's Bazar'ındaki sefil kamplarda yaşamak zorunda kaldı. Perşembe günkü kararın onlar lehine açıklanması, dünyanın onların çektiği acıyı resmi olarak tanıyacağı ve hesap verebilirlik yönünde bir adım atacağı yönünde bir umut anı temsil edecek. Hatun o anı hatırlayarak ağlayarak, "Küçük oğlum öldürüldüğünde yedi yaşındaydı. Yakın mesafeden vurularak öldürüldü" diyor.
"Hayatta kalanlar nasıl kaçtığımızı ve içinde bulunduğumuz şartları biliyor. Biz mülteci kamplarında yaşamak istemiyoruz, evlerimize dönmek istiyoruz" dedi. Batı Afrika'da Müslümanların çoğunlukta olduğu bir ülke olan Gambiya, askeri bir saldırının en az 730.000 Müslüman Rohingya'yı Budist çoğunluklu Myanmar'dan komşu Bangladeş'e sürmesinin ardından Myanmar'ın soykırım konusunda devletin sorumluluğunu taşıdığını öne sürerek 2019'da Rohingya davasını gündeme getirdi. Bir BM araştırma heyeti, kampanyanın "soykırım eylemleri" içerdiği sonucuna vardı. Myanmar soykırımı reddediyor ve o zamanki ordu komutanı ve şu anda Güneydoğu Asya ülkesinin hükümdarı olan Min Aung Hlaing liderliğindeki askeri güçlerinin meşru bir isyan bastırma operasyonu yürüttüğünü söylüyor. Myanmar'ın o zamanki fiili lideri Aung San Suu Kyi, savaş suçlarının işlenmiş olabileceğini kabul etti ancak soykırımı reddetti. 2020'de mültecilerin kendilerine yönelik istismarların boyutunu abarttığını iddia eden bir makale yazdı.
Suu Kyi, Min Aung Hlaing'in 2021'de başlattığı ve ülkede iç savaşı tetikleyen darbeyi takip eden yıllarda gözaltında tutuldu ve ardından ev hapsine alındı. Soykırımın uluslararası mahkemelerde nadiren tespit edilmesinin nedeni, büyük ölçüde savcıların ulusal, etnik, ırksal veya dini bir grubu tamamen veya kısmen yok etmeye yönelik özel niyetini kanıtlamak zorunda olmalarıdır. Independent, duruşma sırasında Gambiya'nın Rohingyalara karşı ayrımcılık geçmişi, şiddetin organize yapısı ve ordunun mutfak eşyaları ve bıçakların kapılması da dahil olmak üzere köyleri silahsızlandırmak için önceden asker konuşlandırması yoluyla yeterli niyet kanıtı sunabildiğini öğrendi. Duruşma sırasında G.