Yaklaşık 15.000 mahkum ve 40.000'e varan kapasite, 1.000 yıla varan hapis cezaları, sıkı güvenlik önlemleri ve aşırı tecrit rejimi. Sahnelenen görüntülerde, kafaları kazınmış ve dövmeli mahkumların ağır silahlı gardiyanlar tarafından bastırıldığı görülüyor. Bunlar, Başkan Nayib Bukele'nin güvenlik politikasının bir sembolü ve organize suçla mücadele etmek isteyen diğer Latin Amerika ülkeleri için olası bir model olan El Salvador Terörizmi Hapsetme Merkezi (CECOT) hakkında dolaşan gerçeklerden sadece birkaçı. Bölgedeki bir düzineden fazla hükümet benzer "mega hapishaneler" inşa etmeyi teklif etti, ancak çoğu çok daha küçük kapasiteye sahip olacak. DW'nin danıştığı bir dizi uzman, bu girişimlerin etkinliğini ve sürdürülebilirliğini sorguluyor.
Ulusal Cezaevi Enstitüsü'nün eski başkanı ve Peru'nun eski içişleri bakanı olan kriminolog Jose Luis Perez Guadalupe, Latin Amerika'da fiili mega hapishanelerin - yani aşırı mahkûm nüfusunun bulunduğu aşırı kalabalık hapishanelerin - Bukele'den çok önce mevcut olduğunu söylüyor. Örneğin Lima'daki 3.000 mahkûmu barındıracak şekilde tasarlanan Lurigancho Hapishanesi onlarca yıldır yaklaşık 11.000 mahkumu barındırmıştır. Ancak CECOT'un 2023'te piyasaya sürülmesinden bu yana, "mega hapishane" kavramı öncelikle maksimum güvenlikli tesislerle ilişkilendirildi. Şili Üniversitesi Yönetim Okulu'nda hapishane sistemleri konusunda uzmanlaşmış bir akademisyen olan Olga Espinoza'ya göre bu bağlantı sorunlu çünkü bu, tüm hapishane nüfusunun "son derece ağır" cezalara ihtiyaç duyduğunu ima ediyor.
Espinoza'ya göre, tüm hapishane nüfusunu maksimum güvenlikli tesislere yerleştirmek, verimsiz ve son derece maliyetli "aşırı müdahale" anlamına gelecektir. Bu tesisler altyapı, teknoloji, uzman personel, yolsuzlukla mücadele tedbirleri ve sosyal yeniden entegrasyon programlarına önemli yatırımlar yapılmasını gerektirmektedir. Şilili uzman, "uluslararası kanıtlar, farklı profillere sahip kişilerin aynı mekana yerleştirilmesi durumunda suç teşkil eden davranışların yayılma riskinin yüksek olduğunu gösterdiğinden" bunun etkisiz olacağını da ekliyor. Hatta bölgedeki bazı suç gruplarının kökleri aşırı kalabalık hapishanelere dayanmaktadır: Venezuela'daki Tren de Aragua; Ekvador'da Los Lobos, Los Choneros ve Los Tiguerones; ve Brezilya'da Primeiro Comando da Capital (PCC) ve Comando Vermelho (CV). Teklif sadece büyük ölçekli tesislerin inşasını içerse bile, Latin Amerika'da kamu altyapısını geliştirmenin zorlukları göz önüne alındığında tek bir yapıya yatırım yapmak cazip görünebilir.
Ancak Ulusötesi Organize Suçlara Karşı Küresel Girişim'in (GI-TOC) kıdemli analistlerinden Renato Rivera, "mega hapishaneler inşa etmenin daha uygun maliyetli olduğu iddiasını destekleyecek yeterli kanıt yok" diyor. Lima'daki Universidad del Pacifico'da profesör olan Perez Guadalupe, 1955'te kabul edilen Birleşmiş Milletler Mahkumlara Muamele için Asgari Standart Kurallar'da "tavsiye, mega hapishaneler yerine 1.000 ila 2.000 arasında mahkumu barındıran orta büyüklükte hapishaneler inşa edilmesi yönündeydi" diye açıklıyor. Guadalupe, "Mega hapishaneler, kişiliksiz olmanın yanı sıra son derece tehlikeli hale gelebilir" diyor. Örnek olarak GI-TOC'dan Rivera, 2021'de Ekvador'da ülkenin en büyük ve en kalabalık tesislerinde meydana gelen ve geniş çapta bildirilen hapishane katliamlarına dikkat çekiyor. Uzmanlar, kitlesel hapsetmelerin El Salvador'da şiddetin dramatik bir şekilde azalmasıyla aynı zamana denk geldiğini ve halkın güvenlik algısını güçlendirdiğini kabul ediyor. Keyfi tutuklamalar, tacizler ve daha fazlası hakkındaki raporlara rağmen