Ürdünlü siyasetçi ve eski içişleri bakanı. Ortadoğu ve Batı'daki pek çok yorumcu, dünyanın yeni bir dünya savaşının ilk aşamalarına tanık olduğu konusunda uyarıyor. En azından geçen yüzyılda yaşanan iki dünya savaşı ölçeğinde bir savaştan bahsediyorsak buna katılmıyorum. Nükleer caydırıcılık böyle bir çatışmayı neredeyse imkansız hale getiriyor. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin (BMGK) beş daimi üyesi olan ABD, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa'nın yanı sıra Hindistan, Pakistan, Kuzey Kore ve İsrail de nükleer silahlara sahiptir. İran da onlara katılabilir. Bu güçlerin dahil olduğu topyekün bir savaş, ne galip ne de yenilgiye yol açacak, ancak uygarlığın kendisini tehdit edebilecek ölçekte bir yıkım yaratacaktır.
Ancak geleneksel anlamda bir dünya savaşı imkansız olsa da, farklı türde bir küresel çatışma hâlihazırda yaşanıyor. Uzun süredir devam eden bazı anlaşmazlıklar ve rekabetler çoktan savaşa dönüşmüş durumda, bazıları ise savaşa dönüşme tehdidinde bulunuyor. Tıpkı İkinci Dünya Savaşı'ndan önceki yıllarda olduğu gibi, çatışan ulusal çıkarlar ülkeleri karşıt kamplara sürüklüyor.
İkinci Dünya Savaşı sırasında ortaya çıkan ittifaklar, ilgili ülkelerin hırsları ve stratejik çıkarları doğrultusunda şekillendi. Hitler'in Almanya'sı, topraklarını genişletmenin ve I. Dünya Savaşı'ndaki yenilginin intikamını almanın peşindeydi. Mussolini'nin İtalya'sı emperyal hırsların peşinde koşarken, Japonya, Çin ve Güneydoğu Asya üzerindeki hakimiyetini genişletmenin yollarını arıyordu. Birlikte Mihver güçlerinin çekirdeğini oluşturdular. İngiltere ve Fransa onlara karşı çıktı; daha sonra Almanya'nın 1941'deki işgalinin ardından Sovyetler Birliği ve Japonya'nın Pearl Harbor saldırısının ardından ABD de onlara katıldı. Farklı siyasi sistemlerine ve hedeflerine rağmen bu ülkeler sonuçta çıkarları ve karşılaştıkları tehditler tarafından bir araya getirildi.
Bugünün sorusu, dünyanın büyük güçleri arasında, özellikle de nükleer silahlı devletler arasında benzer bir çıkar uyumuna tanık olup olmadığımızdır. Rusya, Çin, Kuzey Kore ve İran, ABD ve müttefiklerine karşı koyabilecek bir blok oluşturabilir mi ve bölgesel çatışmaları, farklı silah ve yöntemlerle yürütülen daha geniş bir küresel savaşın parçası haline gelebilir mi? Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra ABD önderliğindeki kapitalizmin zafer kazandığı görüldü. Ancak Başkan Vladimir Putin yönetiminde Rusya, ekonomik ve askeri gücünü yeniden inşa etmeye ve küresel bir güç olarak konumunu geri kazanmaya çalıştı. Komünizmi terk etmesine rağmen Moskova bir kez daha Batı'ya rakip olarak ortaya çıktı.
Dolayısıyla Ukrayna'daki savaş, iki komşu ülke arasındaki bir çatışmadan çok daha fazlasıdır. Bu, Rusya ile Avrupa arasındaki bir çatışmadır; Washington'un tutumu, Başkan Joe Biden'ın Moskova'yı zayıflatma çabalarından, halefi Donald Trump'ın Ukrayna'yı hayati bir ABD çıkarı veya Rusya'yı baş düşman olarak görme konusundaki isteksizliğine doğru kaymıştır. Bu zaten daha geniş bir küresel çatışmanın bir cephesidir. Bir yanda Ukrayna ve Avrupa; diğer yanda Çin, İran ve Kuzey Kore tarafından desteklenen ve yenilgiyi kendi çıkarları ve bölgesel konumları için bir tehdit olarak gören Rusya.
Çin'in ekonomik ve askeri gücü ABD ve Batı için en büyük zorluğu temsil ediyor. Ekonomisi hâlihazırda dünyanın en büyük ikinci ekonomisi ve çoğu kişi onun yaklaşık on yıl içinde ABD'yi geçeceğini düşünüyor. Çin, Washington'un savunduğu serbest piyasa kapitalizminin araçlarını kendi avantajına başarıyla kullanarak ABD ve küresel pazarları ürünleriyle doldurdu ve büyük bir ticari zafer elde etti. olmasına rağmen