Heyecan verici bir üslupla İngilizceye çevrilen bu birbiriyle bağlantılı pusu ve kan davaları hikayeleri, 1919-22 Yunan-Türk savaşının acı çatışmasını canlı bir şekilde çağrıştırıyor. 1919-22 Yunan-Türk savaşının şiddeti ve parçalanmış askerlerin sivil hayata yeniden asimile olma mücadeleleri hakkında birbiriyle bağlantılı dokuz hikaye, Gjak adeta bir sansasyon yaratıyor. Orijinal olarak Yunanca ve Greko-Arnavut etnik grubu tarafından konuşulan bir lehçe olan Arvanitik dilinde yazılmış ve belirtilmemiş bir Arvanit köyünden karakterlerin yer aldığı bu kitap, 2014 yılında Yunanistan'da çok popüler olmuş ve Siân Valvis tarafından çevik bir çeviriyle Birleşik Krallık'a gelmiştir. Büyüleyici giriş notunda Valvis, Dimosthenis Papamarkos'un düzyazısının "asi, dört nala koşan gücünü" yakalama girişiminden bahsediyor. Heyecan verici bir tarzda başarılı oluyor.
Demotik, dedikoducu bir ses tonuyla sunulan bunlar, pusu ve kan davaları, silah arkadaşlarının "akrabadan daha yakın" olması ve kalıcı, acı pişmanlıklarla ilgili kabaca yontulmuş hikayelerdir. Adını Arvani dilindeki "gjak" kelimesinin çevirilerinden biri "kan"dır ve gerçekten de grafik kanlılık kaçınılmazdır. Anlatıcılar, "şarapnellerin onları nasıl bir fileto gibi dilimlediğine, gözler, dişlerin, çenenin yarısının koptuğuna" dair açıklamalardan çekinmiyorlar.
Ancak sesin, sözlülüğün ve hikaye anlatımının ön plana çıkması da aynı derecede çarpıcı ve her zaman mevcut. Her anlatı bir tür monolog olarak çerçevelenir: Nefesi kesilen bir konuşmacı, tepkisiz olsa da görünüşte istekli olan muhatabına kesintisiz bir anı aktarır. "Do t'a pres koçídhetë" (veya "Örgülerini keseceğim") başlıklı bölümde, bir talip, potansiyel kayınpederine, ailesine haksızlık eden bir yoldaşından intikam almak istediğini anlatıyor. "Hoşça kal canım, gitmeliyim" geveze Gousias'ın isimsiz bir muhataba merhumun çatışma nedeniyle ertelenen gelişen bir olayla ilgili hikayesini anlattığı bir cenazede geçiyor.
Bu sayfaların aklını kurcalayan ilginç bir soru, bu karakterler için hikaye anlatmanın işleviyle ilgilidir. Bazıları, deneyimlerini dile getirme dürtüleri hakkında sorunsallaştırıyor veya spekülasyon yapıyor: Bir başkahraman, "Seninle bunun hakkında konuşmanın faydası yok" diyor; "Bunu sana neden anlatıyorum?" bir başkasını merak ediyor. Bu durumlarda konuşma bir kefaret, anlayış veya anma girişimi midir? Anlatı, "insan olmayı öğrenmeyi unutmak" zorunda kalan bu adamları yeniden insanlaştırıyor mu? Cevaplar alaycı ve kışkırtıcı bir şekilde anlaşılması zor olmaya devam ediyor.
Bu konuşkan eğilim, belki de masalların en sürükleyicisi olan muhteşem Knocker'da ek ve ironik bir katman kazanıyor. Burada anlatıcı, yıllar önce ABD'ye giden Argyris adında uzun zamandır kayıp olan bir kişiyi bulmayı umduğu Yunanistan'dan Amerika'ya göçünü anlatıyor. Argyris'in izini sonunda Chicago'ya kadar sürdükten sonra, sigara dumanı ve konyakla kaplı ikili, esrarengiz ama derin bir dostluk kurar. Bu bağın anlatıcıyı rahatsız eden dikkat çeken özelliklerinden biri de dengesizliğidir. Her zaman Argyris'le Amerikan yaşamının tuhaflıklarına ve anavatanlarına olan özlemine nasıl alıştığı hakkında konuşmaya heveslidir. Ancak Argyris bu konularda tamamen sessizdir. Ta ki bir gün o olmayana kadar. Savaşın dehşetini dile getirmenin beklenmedik sonuçlar doğurduğu kasvetli bir otobiyografi.
Koleksiyonun merkezinde beklenmedik bir şekilde Gjak'ın heyecan verici çeşitliliğinin kanıtı olan Ballad yer alıyor. Adından da anlaşılacağı gibi, diğer öykülerin geleneklerini bozan bu uzun anlatımlı bir şiirdir. Burada, kaybının yasını tutan “cesur bir bakire”