SSCB, ABD ve İngiltere'nin liderleri Şubat 1945'te bir hafta sürecek üçlü zirve için Kırım'daki bir tatil beldesinde bir araya geldiğinde, onları kapsamlı bir gündem bekliyordu. Nazilerin hızla ilerleyen Kızıl Ordu ile batılı müttefikleri arasındaki kıskaç hareketine yakalanmasıyla, dünya savaşının Avrupa kesimi oyunun sonuna girmişti. Barış mimarisinin taslağını çizmek gerekiyordu. Tarihçiler hala Franklin Roosevelt ve Winston Churchill'in 'nüfuz alanlarını' tasvir etme konusunda Joseph Stalin'e çok fazla teslim olup olmadıklarını tartışıyorlar, ancak bu tartışmasız çok önemli bir olaydı. İyisiyle kötüsüyle, Yalta'da alınan kararların çoğu onlarca yıl geçerliliğini korudu ve bazıları hâlâ yankı buluyor. Bu hafta Shenzhen'de yapılan zirveden benzer bir sonuç hayal edilemez.
Görkemli bir fotoğraf çekiminden biraz daha fazlası olabilir. Küresel sahnede otoriter bir varlık, ara seçimlerde ülke içinde yaşadığı aşağılanmanın ardından Donald Trump için ek bir çekicilik yaratıyor. Vladimir Putin kaçınılmaz olarak 'Büyük 3' arasında sayılmak istiyor. Pek çok açıdan Xi Jinping, Pekin'e göre "dünya barışını korumak ve büyük güç ilişkilerinde stratejik istikrarı teşvik etmek" konusunda - belki de kısmen belirsiz bir gündem olduğu için - isteksiz bir ev sahibi. Ve doğal olarak Trump'ın tribün yapma eğiliminden de çekiniyor. İran savaşı Shenzhen'deki tartışmalarda gündeme gelebilir. Tartışmalarda İran savaşının da gündeme gelmesi bekleniyor. Eğer hem Xi hem de Putin, ABD Başkanı'nı, yolundaki hatanın farkına varmaya teşvik ederse, bundan muhtemelen bir miktar iyilik çıkabilir. İran ham petrolüne bağımlılığı göz önüne alındığında, çatışma Çin için özellikle acı verici.
İşin iyi tarafı, Çin'in petrol ithalatı tasarım gereği azalırken, güneş panelleri de dahil olmak üzere en son yeşil teknoloji ihracatı önemli ölçüde arttı. Öte yandan Rusya, yaptırımların ertelenmesinden ve büyük ölçüde Hürmüz ve Bab el Mendeb boğazlarındaki ulaşım kesintisi nedeniyle petrol ihracatındaki artıştan memnun oldu. Ayrıca ABD/İsrail çatışması, Rusya'nın Ukrayna'ya karşı yürüttüğü savaşı kendi güvenliğini korumayı amaçlayan benzer bir girişim olarak göstermesine yardımcı oluyor. Moskova'nın tutumu, Washington ve Tel Aviv'in İran'a yönelik saldırganlık gerekçelerinden biraz daha anlamlı. Çin her iki savaşı da büyük stratejik hatalar olarak görüyor.
Trump, İsrail'in Tahran'ın nükleer silah edinmesinin engellenmesi gerektiği yönündeki propagandasına inanıyor gibi görünüyor; bu sonuç mantıksal olarak saldırılardan önce olduğundan daha olası görünüyor. Bu, nükleer silahların yayılmasının neden Xi ve Putin'le yaptığı görüşmelerde ele almayı umduğu konular arasında olduğunu açıklamaya yardımcı olabilir. Şubat ayında yönetimi, Moskova'nın stratejik silah azaltma anlaşmasını genişletme önerisini geri çevirmişti; Trump, genişleyen nükleer cephaneliği ABD'deki Sinofobları alarma geçirmiş gibi görünen Çin'i de içeren yeni bir anlaşmayı arzuluyordu. Öngörülen stokların bile Rus ve Amerikan silolarında depolananların çok küçük bir kısmı olduğu göz önüne alındığında, Pekin top oynamak istemiyor.
Asya'ya uçmadan kısa bir süre önce Trump, nükleer silahlardan arınma, İran, ekonomi, ticaret ve "en sevdiğim konu Ukrayna"nın tartışmaya açık olacağını belirtti. Volodymyr Zelensky olasılıklar karşısında paniğe kapılıyor ancak Kiev'in masada olmadığı bir bölünme pek olası değil. Çin, Ukrayna'yı daha uygun bir forumda tartışılması gereken bir Avrupa sorunu olarak görüyor. Bu arada Trump, ABD'li çip üreticisinin CEO'su Jensen Huang'ın sözde Çinli bir şirketle ilişkisinin açığa çıkması üzerine görevden alınmasının ardından Nvidia fiyaskosunu gündeme getirme konusunda isteksiz.