Otoriterler tarafından kıtasal bloklara bölünmüş bir dünyada Britanya, komşularıyla ortak bir amaç oluşturmak zorundadır. 21. yüzyıl diplomasisinin tarihçelerinde, çok az açıklama, Barack Obama'nın 2014'te Rusya'yı “bölgesel bir güç” olarak tanımlaması kadar az kelimeyle bu kadar rahatsız edici olmuştur. Vladimir Putin'in siyaseti, şimdi olduğu gibi o dönemde de ülkesinin soğuk savaş sonrasında süper güç statüsünden düşmesine duyduğu intikam duygusuyla tanımlanıyordu. Onun dünya görüşü, SSCB dağıldıktan sonra bile NATO'nun bu aşağılamayı derinleştirme çabasından asla vazgeçmediğine dair paranoyak kanaat nedeniyle çarpık. Rusya cumhurbaşkanı, Kremlin tahtından dünya tarihinin dev bir eseri olarak muamele görmeyi bekliyor. Obama tarafından jeopolitik açıdan iyi biri olarak görülmekten ne kadar nefret ettiğini abartmak zor.
Donald Trump'ta Putin'in yaralanan gururunu yatıştıracak hazır bir merhem tedarikçisi var. ABD başkanının sığ ve satın alınabilir bir güç anlayışı var. Yaldızlı saraylardan ve ağır silahlı haydutlardan etkilenir. Amerikan demokrasisi tarafından engellendiğini hissediyor ve eşdeğer bir kısıtlama olmaksızın faaliyet gösteren zorbaları kıskanıyor. Trump bir ülkedeki büyüklüğü, liderinin daha küçük ulusları küçümsemesi ve kendini zenginleştiren yağma iştahıyla ölçtüğü için, Rusya'yı isteyerek en üst seviyeye yükseltiyor. Perşembe günü Shenzhen'de Trump ve Çinli Xi Jinping ile yapılacak üçlü zirvenin Putin için önemi budur. Dünyanın iki gerçek süper gücüyle eşitlik süsü veriyor. Önemli herhangi bir konuda anlaşmaya varılıp varılmadığına bakılmaksızın bu, Rusya için bir kazançtır.
Gündem belirsiz. Çin dışişleri bakanlığı, tartışmanın "dünya barışını koruma" ve "büyük güç ilişkilerinde stratejik istikrarı teşvik etme" konularına odaklanacağını söyledi. Xi, Çin'in yeni bir dünya düzeninin oluşturucusu olacağı öngörüsünden memnun kalacak. Trump, görüşmenin nükleer silahlardan arınma, İran, ticaret ve "en sevdiğim konu Ukrayna"nın ele alınmasını beklediğini söyledi. Küresel güç dengesini ayarlayan üç liderin imajı, Şubat 1945'teki Yalta'yla karşılaştırıldı: Roosevelt, Stalin ve Churchill, savaş sonrası Avrupa için planlar hazırlıyordu. Bu, askeri müttefiklerin mağlup bir düşmanın kaderini kararlaştırdığı bir hafta süren bir konferanstı. Benzetme çoğunlukla orada olmayacak olanların kaygısının bir ifadesi olarak ortaya çıkıyor.
Pek çok Avrupalı için Yalta, doğu ülkelerinin onlarca yıl süren Sovyet esaretine mahkum olduğu alaycı bölünme anılarını çağrıştırıyor. Kiev'deki korku, Putin'in Trump'ın kulağına ayrıcalıklı erişimini kullanarak Ukrayna savaşının kökenleri ve nasıl sonlandırılacağına dair zehirli teoriler dökmek için kullanması: NATO provokasyonu, karşı konulamaz Rusya üstünlüğü ve Avrupa'nın kaybedilen bir dava uğruna para ve ABD askeri donanımı israfını durdurma ihtiyacına dair çarpık bir anlatı. Avrupa demokrasilerinin Shenzhen'deki toplantıdan dışlanması, kısmen Pasifik'e kıyısı olan ülkelerle ilgili bir zirvenin oturum aralarında gerçekleşen konuşmaların bir fonksiyonudur. Ancak derin bir stratejik güvensizliği araştırıyor. Ukrayna'nın kıtadaki müttefikleri herhangi bir barış sürecinin parçası olma haklarını ileri sürdüler ancak bu yetkiyi diplomatik ağırlığa sahip bir şahsiyet tarafından koordine edilen kolektif bir pozisyona dönüştürmenin bir yolunu bulamadılar.
Geçtiğimiz hafta Abu Dabi'de yapılan barış görüşmelerinin ardından Trump'ın elçilerinden Jared Kushner, "Avrupalılar masada olmadan" bir anlaşma yapılamayacağı yönünde güven veren bir açıklama yaptı. Buna karşılık, Rusya'nın baş müzakerecisi Vladimir Medinsky Avrupalıları çözüm bulma konusunda ciddi bir niyetten yoksun olmakla suçladı. O reddetti