Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi yer imlerine eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Keira Knightley'e, Lucy Punch'a ya da Kristin Scott Thomas'a karşı hiçbir şeyim yok. Aslında, ister Netflix'in Kara Güvercinleri'ndeki insanlara ayrım gözetmeksizin suikast düzenleyenler, ister BBC'nin Amandaland'ındaki "SoHa"yı (Güney Harlesden) umutsuzca nezihleştirmeye çalışanlar olsun, bu aktörlerin tümünü doğru bağlamda aktif olarak sevdiğimi söyleyebilirim. Ancak, tüm yılın pazarlama bütçelerinin aslan payını açıkça ele geçiren Birleşik Krallık'ın mega markalarının zorunlu "yürek ısıtan" Noel reklamları dizisindeki birleşik görünümleri, 2026'da dayanamayacak kadar kendini beğenmiş bir orta sınıf hissi veriyor. Kasım ayında bu reklamları görmeden bu noktaya gelmeyi başardıysanız - ve eğer başardıysanız gerçekten tebrikler - kısa bir özet.
Konu bize Noel'in "gerçek" anlamını gösterme konusunda "OG" olan ve aynı zamanda acıklı bir cover şarkının arkasında pahalı lüks eşyalar satan John Lewis, devasa Boomer evindeki çok sayıda boş odadan birini iki çılgın ve açıkçası nankör torunu için görkemli bir disko partisine dönüştüren göz alıcı (ve gösterişli) bir büyükanne rolünde Scott Thomas'a sahip. M&S, Lucy Punch ve oyuncu arkadaşı James Norton'u tombul, genç bir Bay ve Bayan Claus rolüne büründürdü; onu sakalını kesmeye ikna eder ve aniden tanınmaz hale gelir (ve - yani ben asla! - son derece yakışıklı), Noel'i kılık değiştirerek deneyimlemek için dünyaya doğru yola çıkar. Orada, tatil sezonunun aslında sakarin koroları, şarkı söyleyen çocuklar, arkadaşlarıyla vakit geçirme ve tabii ki çok çeşitli mücevherlerle süslenmiş Marks and Sparks parti kıyafetleriyle süslenirken aşırı fiyatlı mini vol-au-vent'leri atmaktan ibaret olduğunu keşfeder.
Özellikle bu yıl, acımasız gerçekliğimiz ile televizyonda lanse edilen istek uyandıran Noel arasındaki uçurum o kadar geniş görünüyor ki, bir baş dönmesi uyarısıyla gelmeli. Ve bir de Waitrose'un 5 dakika 50 saniyelik muazzam bir kısa film olan reklamı var. Üst sınıfların leziz mumya süpermarketi, Knightley ve komedyen Joe Wilkinson'ın yer aldığı, geçen yılki Love Aslında tarzı romantik komedinin devamı niteliğinde bir film yarattı ve Rivals'ın süper cad'ı Alex Hassell'in düğününü iyi zamanlanmış bir sığır Wellington ile son dakikada durdurulması gerekiyor. Teknik olarak son örneğin bir devam reklamı olması dışında, bu tuhaf, hatta bıktırıcı reklamlarda kendi başlarına mutlaka yanlış olan hiçbir şey yoktur. Her halükarda, şirketlerin yılın en ticarileştirilmiş festivali öncesinde bizi ceplerimizi boşaltmaya teşvik etmek için hesaplı bir çabayla şenlik duygularımızı kamçılamaları kavramı yeni bir şey değil.
Ama hepsi bir arada toplandığında insanın pençesine yapışan bir şey var. Meslektaşım Katie Rosseinsky'nin John Lewis reklamı hakkında yazarken mükemmel bir şekilde ifade ettiği gibi: "Hepimizin, kirayı veya ipoteklerini zar zor ödeyebildiğimiz evleri nasıl ısıtacağımızı merak ettiğimiz veya kıyamet durumunda konserve yiyecek stoklamamızın söylendiği bir kışta, bu kişi ülkenin ruh haline tamamen aykırı geliyor." Bu onların genel anlamda yarattıkları duygudur. Özellikle bu yıl, acımasız gerçekliğimiz ile televizyonda lanse edilen istek uyandıran Noel arasındaki uçurum; bunda bahisler yok denecek kadar düşük ve herkesin lüks mezeler, buji ev eşyaları ve şık yeni ürünlerle dolu çantalara harcayabileceği sonsuz parası var.