İnternetin ve sosyal ağların yaygınlaşması insanların bilgiye ulaşmasını diğer dönemlere göre daha kolay hale getirmiştir. Ancak temel soru hâlâ ortada duruyor; bilgi bolluğu insanları gerçeğe yaklaştırdı mı? Mehr muhabirine göre İnternet ve sosyal ağların yaygınlaşması, insanların bilgiye erişimini her zamankinden daha kolay hale getirdi. Günümüzde tarihi belgelere, uzaktaki bir olayın resmine ya da uzman görüşüne birkaç saniyede ulaşılabilmektedir. Medya tekeli bir ölçüde kırıldı ve vatandaşlar da kendi anlatımlarını yayınlama olanağı buldu. Ancak temel soru hâlâ ortada duruyor: Bilginin çokluğu insanları gerçeğe yaklaştırdı mı, yoksa geçerliyi batıldan ayırmayı mı zorlaştırdı? Cevap ne teknolojinin koşulsuz övülmesinde ne de yeni medyanın kınanmasında yatıyor. Bu araçlar gerçeği keşfetmenin yeni yollarını açtı, ancak doğru ve yanlış haberleri, belge ve yorumları, kişisel deneyim ve uzman iddialarını benzer görünümde bir araya getirdi. Günümüzün sorunu bilgi eksikliği değil; Bilgi ve gerçeklik arasındaki ilişkiyi değerlendirme ve anlama becerisi. Hakikat ile gerçeklik arasındaki ilişki nedir?
Tartışmaya girmek için birbirine yakın fakat farklı üç kavramı birbirinden ayırmak gerekir: gerçeklik, hakikat ve anlatı. Gerçeklik, dünyada var olan veya olmuş olana atıfta bulunur; Önemli felsefi tanımlardan birinde doğruluk, gerçekliğe karşılık gelen bir ifadenin veya algının açıklamasıdır; Anlatma ise insanın olayları seçme, düzenleme ve anlamlı kılma yöntemidir. Örneğin bir kazanın meydana gelmesi bir gerçektir; "Sürücü kırmızı ışıkta geçti" ifadesi bu konuda test edilebilir bir iddiadır; Ancak kaza anlatımında sürücünün dikkatsizliği veya yetersiz denetim vurgulanabilir. Hak ile hakikat arasındaki fark konusunda da aynı ayrım İslam felsefesi çerçevesinde de söylenmiştir. Bu ayrım bize gerçeğin sadece insanların algılarının değişmesiyle değişmediğini hatırlatıyor; Değişebilecek olan, sahip olduğumuz bilgi veya ona verdiğimiz yorumdur. Elbette bu tanım felsefede mevcut olan tek formülasyon değildir ve farklı okullar gerçeğin ne olduğu ve gerçeğin kriteri konusunda farklılık gösterir.
Bir anlatının mutlaka yalan olması gerekmez; Hiçbir insan raporu bir olayın tüm ayrıntılarını her açıdan anlatamaz. Muhabirin bazı bölümleri seçmesi ve vurgulaması gerekiyor ve bu seçim raporu şekillendiriyor. İki anlatı, her ikisi de yanlış olmasa da aynı olayın farklı yönlerine odaklanabilir. Ancak anlatıların çokluğu, doğruluk kriterini terk etme izni değildir: Ölçülebilir bir şey hakkındaki iki çelişkili iddianın her ikisi de, sırf perspektif farkı nedeniyle eşit derecede doğru olamaz. Burada "bakış açılarının çokluğu" ile "epistemolojik görelilik" arasında bir mesafe olması gerekir. Bakış açısı çokluğu, insanların farklı deneyim, bilgi, sosyal konum ve varsayımları nedeniyle aynı gerçekliğin farklı yönlerini gördüklerini kabul eder. Daha güçlü biçimleriyle epistemolojik görelilik, gerçeğin geçerliliğinin veya bilgi kriterinin, dışında geçerli bir yargı olasılığının bulunmadığı bir çerçeveye bağlı olduğunu düşünür. Birincisi bilişin tamamlanmasına yardımcı olabilir; İkincisi, doğru iddiaları yanlışlardan ayırt edecek hiçbir kriterin olmadığı sonucuna varırsa, rasyonel diyalog ve hata düzeltme olasılığını zayıflatır.
İnternet çeşitli kaynaklara doğrudan erişim sağlamıştır. Vatandaşlar farklı medyanın anlatımlarını karşılaştırabilir, kamuya açık belgeleri görebilir ve hatta video veya veri yayınlayarak anlatının tekelini kırabilir. Bu kapasite aynı zamanda bağımsız araştırmacıların ve gazetecilerin daha önce kamuoyunun erişemeyeceği sorular sormasına da olanak tanıyor. Ancak birden fazla kaynağa erişim, keyfiliğin artması anlamına gelmemektedir. Her saat başı binlerce mesaj, görsel ve analiz yayınlanırken, izleyicinin bunları kontrol etme olanağı ve zihinsel kapasitesi sınırlı kalıyor. Sonuç olarak, tespit çalışmasının bir kısmını daha basit ipuçlarına bırakmak gerekiyor: izlenme sayısı, yayıncının itibarı, onay.