ROMA - Kadınların güçlenmesine adanmış "Kadınların Mirası" festivaliyle 20-25 Kasım tarihleri arasında Floransa'nın yanı sıra Bologna, Ravenna ve Reggio Emilia'ya dönen Serena Dandini, "Tarihin her zaman öncülere ihtiyacı var" diyor. Yaklaşık 200 konuk, 40 kitap sunumu, üç tiyatro gecesi, halka açık 120 ücretsiz toplantı, İtalya genelinde 700 etkinlik. Pek çok etkinliğin arasında Reggio Emilia'da Direniş kadınlarına adanmış bir yol; Ravenna'da Theodora'dan başlayarak antik çağın kadın figürleri üzerine bir toplantı; Dandini'nin Maura Misiti ile birlikte 25'inde Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü vesilesiyle yazdığı ölümlü Ferite'nin Arena del Sole'de Bologna'ya dönüşü. Metnin okuyucuları arasında Elsa Fornero, Lucia Goracci, Rahibe Maria Cavazza (Kardinal Zuppi ile bir toplantı sırasında tanışma şerefine eriştiğim sunumcu-yazar "harika bir Fransisken" diyor), Michela Giraud, Maria Di Biase. Emma Bonino'ya ithaf edilen dokuzuncu baskının başlığı "Korkmayacağız".
Kadının cesaretini merkeze koydu, buna ihtiyaç var. ““Korkmayacağız” batıl bir başlıktır. Hiçbir zaman, şu anda olduğu gibi, gerçek ya da kışkırtılmış her tür korkunun kuşatması altında değiliz. Karşılaştırma çok güzel, kadın becerilerini aydınlatmaya ve teşvik etmeye çalışıyoruz. Kadınların her şey hakkında konuştuğu ve bize stratejileri gösterebildiği bir festival: en gençler ve mirasını devraldıklarımız." Gerçek bir öncü olan Emma Bonino'ya ithaf edilmesi tesadüf değil. «Son kitabımda da şunu yazıyorum: Korkumuz yok - Cumhuriyeti kuran kadınlar, Emma tam anlamıyla ülkenin anasıdır. Ben genç bir kızdım ve onu Piazza Navona'da konuşurken hatırlıyorum, tam bir güvenlik içinde kendisini gizli kürtajlarla suçlamıştı, Dramanın anlaşılmasını sağlamak için kadınlar öldü ya da enfeksiyon riskiyle karşı karşıya kaldı. Onu bir rol model olarak gördüm." Ne zaman arkadaş oldunuz?
«Tiyatro monologları yazmaya başladığımda. Benlik saygısı sarsılan biz kızlara her zaman olduğu gibi, bazı güvensizliklerim vardı. Sadece kadın cinayetlerinin sayısını göstermek için değil, aynı zamanda bu kadınların hayatları ve hepimizinki gibi normal bir hayatın neden zehirli bir aşk yüzünden sona erebileceği hakkında konuşmak için insanların kalplerine hitap etmek istedim. Emma bana inanılmaz bir cesaret verdi: "Gelip okuyacağım, yurt dışına götürmeliyiz". Beni asla yapmaya cesaret edemeyeceğim şeyleri yapmaya itti. Arap kadınlarıyla Tunus'a, Paris'e gittik. Festivali ve 25'inci geceyi ona adamadan edemedim." Dokuzuncu edisyondayız, ne değişti?
«Başlangıçta “Kadınların Mirası” güçlenme arzusundan, kadınların bilgeliğine ve yeteneklerine ışık tutma arzusundan doğdu. Panolarda hiç kadın yoktu, bu panolar bağlardan oluşan duvarlardı. Her zaman aynı olan hazır bahaneyle: "Bazı kadınları arardık ama orada değiller." Yanıt vermek istedim: Size tüm konferanslar ve konuşmalar için arabalı, dil bilen yetenekli kadınların listesini göndereceğim." Ve kadınlar yavaş yavaş panellerde belirmeye başladı. "En azından öyle. Zaman aldı. Sonra işler yavaş yavaş, zahmetli bir şekilde gelişti." Kadın cinayetleri azalmadı, neden? «Paola Randi'nin Giulia Cecchettin hakkındaki filmi Yarın geri gelmezsem başarılı olmasından çok memnunum. Giulia'nın katili Filippo Turetta'nın zeki görünmesini engelleme seçeneğini buldum. Önemli olan yoldur, son trajedi değil.