Waterloo, 1815: Savaşın sonucu ne olursa olsun, Avrupa ve dünya tarihi köklü bir değişime uğrayacaktı. Napolyon Elba adasından kaçmış ve Fransa'da imparatorluk konumunu (Yüz Günün İmparatorluğu) yeniden kazanmıştı. Bourbon Kralı XVIII. Louis Belçika'ya kaçmıştı ve sığınma hakkı tüm Avrupa'yı sarsarak, gaspçıyı kesin olarak ezmek için birleşmeye teşvik etti. Bir İngiliz ordusu, bir başka Prusyalı, bir başka Avusturya ve bir Rus ordusu hızla seferber edildi. Napolyon, zamanın kendisine karşı olduğunu ve tüm bu orduların birliğinin onun siyasi kaderi açısından öldürücü olduğunu biliyor. Kendisini gruptan koruma konusunda zayıf olan grup, ayrı ayrı saldırmaya karar verir. Ordusunu Belçika topraklarına kaydırır ve Prusya ordusuna saldırarak geri çekilmesini sağlar. Yenilen ama yok edilmeyen Prusya ordusu Brüksel'e çekilir. Sonra Napolyon ikinci darbesini hazırlıyor. Wellington Dükü'ne ve İngiliz ordusuna karşı. Prusya ordusunun İngilizlere katılabileceği konusunda uyarıda bulunarak, Prusya birliklerinin tacizini Mareşal Grouchy'ye emanet eder. Emirler açık: İmparator İngilizlerin üzerine yürürken Grouchy, Fransız ordusunun üçte biriyle birlikte Prusya birliklerinin komutanı General Blücher'in peşine düşmeli ve İngilizlerle birleşmekten kaçınmalıdır. Ertesi gün Waterloo'da Fransızlar ve İngilizler arasında operasyonlar başlıyor ve eylemler o kadar yorucu ki, çatışmanın nihai sonucunu tahmin etmemize bile izin vermiyor. Klasik Stellar Moments of Humanity kitabında "evrensel Waterloo anını" anlatan Stefan Zweig'e göre, Grouchy, aldığı emirlere itaat eden ve astlarının imparatorluk ordusunun yardımına gitme tavsiyelerini görmezden gelen, kendisinden önce gelen Prusyalıların yolunu keserek İngilizlere zamanında katılarak Napolyon'un yenilgisini tanımlamakta ısrar ediyor. Grouchy, sonuca karar verildiğinde ve Fransızlar teslim olduğunda geç geldi. Avrupa'nın kaderini değiştiren Waterloo'nun sonucu ölümcül müydü, tesadüf mü müdahale etmişti, İlahi Takdir mi iş başındaydı, yoksa yalnızca insan kararlarının sorumluluğu muydu? Zweig "şansın bir darbesi"nden yanadır ancak diğerleri ana kahramanlardaki kaderin izlerini vurgulamaktadır: Ne Napolyon ne de Wellington Dükü doğdukları yeri, onları yetiştiren aileleri veya karşı karşıya kaldıkları tarihsel koşulları seçmemiştir. Bu yaklaşıma göre savaş ve sonuç önceden belirlenmişti. Ancak bunlar, her iki liderin de askeri kariyerini belirleyen gönüllü kararlardı ve içgüdülerinin, öğrenip deneyimledikleri askeri strateji ve taktiklerin rehberliğinde çatışmaya karar verenler de onlardı. Bu açıdan bakıldığında savaşın sonucuna insan kararı üstün geliyordu. Peki ya Grouchy'nin kafasını karıştıran ve geciktiren şans yerine İlahi Takdir olsaydı? Dualar eksik değildi. Napolyon İrlanda'da ve dük Korsika'da doğmuş olsaydı, Waterloo'da komutalar değişir miydi? Başka bir stratejiyle Napolyon savaşı kazanıp imparatorluğunu sürdürebilir miydi? Gelecekteki belirsizlik, insanın varoluşsal ıstırabının baskın temasıdır. Yarın bize ne getirecek? Yunanlılar ve Romalılar arasında geleceğin senaryosunun yazıldığı ve bunun kahinler, kahinler ve kahinler aracılığıyla ortaya çıkarılabileceği düşüncesi hakimdi. On Kehanet kitabında Marcus Tullius Cicero, geleceği tahmin etmek için organize arabuluculuğa sert bir eleştiri getiriyor. Atta
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.