Eğitime bakış açımızda büyük bir çelişki var: Okulların kendilerini aşan sorunları çözmesini talep ediyoruz ama sanki onların tek sorumluluğu öğretmekmiş gibi değerlendirmeye devam ediyoruz. Yeni bir sosyal sorun ortaya çıkıyor ve biz zaten neyin geleceğini biliyoruz: okulda çalışmak. Şiddet artıyor mu? Birlikte yaşama atölyeleri. Akıl sağlığı endişe verici mi? Duygusal eğitim. Çocuklar paranın değerini bilmiyorlar mı? Finansal eğitim. İnternetteki riskler artıyor mu? Dijital vatandaşlık. Beslenme sorunları var mı? Beslenme eğitimi. Online bahisler artıyor mu? Kumar bağımlılığının önlenmesi. Bu konuların önemli olduğu ve birçoğunun vazgeçilmez olduğu konusunda hiç kimse itiraz etmiyor. Merak ettiğim şu: Okula neyin gireceğine, neyin çıkacağına ve hangi kaynaklarla destekleneceğine kim karar veriyor? Her yeni talep anlaşılır bir gerekçeyle birlikte gelir. Sorun şu ki, kimse her şeye bakmıyor gibi görünüyor. Okulun her şeyi yapması gerekiyor. Ve bunu iyi yap. Bu arada, okul günü aynı sayıda saate sahip olmaya devam ediyor, öğretmenler aynı kalıyor ve çoğu durumda kaynaklar yeterli olmuyor. Pedagojik zaman sonsuzmuş gibi sorumluluk eklemeye devam edemezsiniz. Daha da kötüsü: Okulu, toplumun çözemediği sorunları başka alanlara bıraktığı bir yere dönüştürüyoruz. Aileler sınır koymakta zorlanıyorsa okulun onlara öğreteceğini umuyoruz. Eğer çocuklar dinleyecek alan bulamazlarsa öğretmenlerin onlara yer vermesini umuyoruz. Sağlık sistemi zamanında müdahale etmezse okulun tespit edeceğini, eşlik edeceğini ve sürdüreceğini umuyoruz. Toplumsal eşitsizlikler derinleşirse eğitimin bunları telafi edeceğini umuyoruz. Bir şeyler ters giderse kurum içinde sorumlu birini ararız. Bu, yükümlülükleri dağıtmanın oldukça rahat bir yoludur: Herkesin okuldan talep edeceği bir şey vardır, ancak herkes kendi payına düşeni almaya istekli değildir. Elbette okulun birlikte yaşamayı, şiddet durumlarına müdahale etmeyi ve güvenli ortamlar oluşturmayı öğretmesi gerekiyor. Aksi takdirde bunu sürdürmek sorumsuzluk olur. Ancak sorumluluğunun farkına varmak başka şey, kendi duvarlarının dışında faaliyet göstermesi gereken bir ailenin, akıl sağlığı ekibinin, hak koruma kuruluşlarının veya sosyal politikaların yerini almasını beklemek başka şey. Öğretmen, bir öğrencinin zor bir duygusal durumdan geçtiğini fark edebilir. Onu dinleyebilir, eşlik edebilir ve ilgili kurumsal mekanizmaları harekete geçirebilirsiniz. Yapamayacağınız şey terapistiniz olmaktır. Yönetmen şiddet içeren bir duruma müdahale edebilir. Yapamadığı şey, yıllardır biriken aile içi anlaşmazlıkları bir toplantı ve bir dakika ile çözmektir. Bir okul çalışma alışkanlıklarını öğretebilir. Tek başına yapamayacağı şey, bir çocuğun ders çalışmak için sessiz bir alana sahip olmasını, yeterince uyumasını veya akademik kariyerine eşlik edecek bir yetişkinin olmasını garanti etmektir. Ama yine de sanki bütün bunlar yalnızca ona bağlıymış gibi davranıyoruz. Okul çok fazla şey yapıyor çünkü çok fazla oyuncu çok az şey yapıyor. Eğitim politikalarını tasarlayanların kendilerine sorması gereken bir soru var: Yeni bir okul yükümlülüğü dahil edildiğinde neler ortadan kaldırılıyor, hangi kaynaklar ekleniyor ve bunun karşılanabilmesinden kim sorumlu? Kanun çıkarmanın yeterli olmadığını açıkladı
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.