Mülteci Peter Sichel, Almanya'dan kaçıp soğuk savaş döneminin ayrılmaz bir casusu olduktan sonra 'Yahudi James Bond' olarak biliniyordu. Geçen yıl öldü ama 100 yaşındayken bu film için olağanüstü hikâyesini anlattı. Peter Sichel tam olarak neden “son casus”tu? Bu, Katharina Otto-Bernstein'ın soğuk savaş dönemindeki CIA adamı hakkındaki belgeselinin açıklığa kavuşturduğu bir şey değil. Sinagogdaki bir kadının ona taktığı "Yahudi James Bond" daha akılda kalıcı bir lakap olsa da bu da pek doğru değil. Sichel bir zamanlar gösterişli bir gizli ajandıysa da burada onun kaçışları hakkında pek bir şey duymuyoruz. Bunun yerine, M'ye daha yakın görünüyor: ajanları Alman Demokratik Cumhuriyeti'nde gizlice dolaşarak hayatlarını ve uzuvlarını riske atarken bir masanın arkasında oturup ipleri elinde tutuyor.
Son Casus, çekimler sırasında 100 yaşında olan (geçen yıl 102 yaşında öldü) Sichel ile yapılan uzun ve samimi bir röportajın etrafında şekillenen basit ama sürükleyici bir biyografi olarak başlıyor. Büyük büyükbabasının kazançlı şarap işi sayesinde başlangıçta ayrıcalıklı olan Almanya'daki çocukluğunu duyuyoruz. Ancak annesi, Hitler'in yükselişinden erkenden korktu ve ailenin Fransa'ya taşınması konusunda ısrar etti. Savaş çıktığında tüm Almanlar "düşman uzaylılar" olarak kabul edildi ve toplama kamplarına gönderildi. Daha sonra Alman ordusu ilerlediğinde, Yahudilerin savaş uçakları tarafından takip edilerek kaçmalarına izin verildi. Sichel ve ailesi, Pireneler yakınlarında saklandıktan sonra 1941'de New York'a kaçtı; ancak kendilerini Yukarı Doğu yakasında Nazi destekli bir mahallenin yanında yaşarken buldular.
Sichel, korkunç gençlik yıllarını, hikâyesinin çoğuna kattığı üslupla, dünyadan bıkmış bir eğlenceyle anlatıyor. Bu hikaye hala büyüleyici, ancak Sichel teknik olarak insanlık tarihinde çok daha merkezi ve güçlü bir figür haline gelmesine rağmen, hikayesi bir şekilde onlarca yıl geçtikçe giderek kişisellikten uzaklaşıyor. Bu nedenle, Son Casus, dikkat çekici bir adamın portresi ile oldukça ağırbaşlı bir savaş belgeseli arasında gidip geliyor; Sichel'in çalışmalarının jeopolitik bağlamını açıklamak için bir dizi konuşan kafa kullanılıyor.
Adil olmak gerekirse açıklanacak çok şey var. Sichel ABD'ye vardığında orduya kaydoldu ve Almanca konuşan biri olarak, bir CIA prototipi olan Stratejik Hizmetler Ofisi'nin işine yaradı. Savaş kazanıldığında Berlin ileri karakolunun başına geçmesi istendi. Başlangıçta Amerikalılar onun topladığı istihbaratı (yani Rusların artık "dost" olmadığı yönündeki) kabul etmediler ama daha sonra Washington'a bilgi getirdiğinde sözü dinlendi. Film, bunun soğuk savaşın patlak vermesine önemli ölçüde katkıda bulunduğunu öne sürüyor. Ancak başka bir görevin ardından Sichel, Rusların Avrupa'nın geri kalanına yayılmayı planlamadıklarına inanmaya başladı. Bu durumda “neden soğuk savaş vardı?” Otto-Bernstein'a sorar. "Güzel soru" diye alaycı bir şekilde yanıtlıyor.
Sichel'in komünizmin gidişatını durdurma girişimlerine ilişkin duyguları karmaşık. Arşiv görüntülerinde anti-faşist duygudan anti-komünist duyguya geçmenin kolay olduğunu söylüyor çünkü her ikisi de totaliterizmin versiyonları (aynı zamanda ikinci amacı ilerletmek için Nazilerle birlikte çalışmaktan çekinmediğini de ima ediyor). Ancak daha sonra ABD hegemonyasının dünyanın diğer bölgelerinde daha büyük bir kötülük olabileceğini hissetti: Amerika'nın İran ve Guatemala gibi yerlere müdahalesi en iyi ihtimalle inanılmaz derecede yanlış yönlendirilmişti. Bir noktada Otto-Bernstein, Sichel'in kızı Bettina'ya babasının neden bu kadar iyi bir casus olduğunu sorar; sır saklama ve insanları konuşturma konusunda iyi olduğunu söylüyor. Bu gerekli bir araştırma