Okuyucular, Amy Fleming'in yazdığı bir makaleye yanıt olarak korkunç uyku felci deneyimlerini anlatıyorlar. Çocukluğumdan yetişkinliğe kadar uyku felci ve hipnogojik halüsinasyonlar yaşadım; bu dönemler ancak 30'lu yaşlarımda azaldı (Kötülüğün dokunuşu: uyku felci hakkındaki korkunç gerçek, 11 Kasım). Bunlardan hiç kimseye bahsetmedim. Şiddetli perspektif bozulması (büyük yatak ve odalar) ve tam halüsinasyonlar/rüya halleri, işitsel halüsinasyonlar (çığlık atma ve yüksek sesle çarpma) ve tabii ki felç şeklinde halüsinasyonlar yaşadım. Hangi noktada uyuduğumu ya da uyanıp kolayca hipnogojik duruma geri dönüp dönemeyeceğimi bilmiyordum. Bu durumdan ancak bir yetişkin olarak ilgisiz bir konuda psikiyatriste yönlendirildiğimde haberdar oldum.
Bazı bölümler tam anlamıyla kabus gibiydi. Her zaman son derece canlı rüyalar gördüm ve nadiren beni uyandıran bir rüya olmadan bir gece geçiririm (ya da öyle görünüyor). Neler olduğunu anladığımda, daha az korkutucu ve daha büyüleyici olmaya başladı, ancak gerçek fiziksel durumun korkutucu olması kaçınılmaz. Deneyimlenmesi çok garip bir durum ve bu dönemlerin artık çok daha az sıklıkta ve şiddetli olmasına sevinsem de, garip bir şekilde bunun öteki dünyasını biraz özlüyorum ve en korkunç bölümlerden bazılarını bile hiç yaşamamış olmayı istemem. Belki de en ilginç olanı, korkunun eyalet dışına çıkınca ne kadar çabuk dağıldığıdır, ancak bu biraz zaman alabilir.İsim ve adres belirtildi
Uyku felci, Wellcome Enstitüsü'ndeki bir sergide bunun sadece benim uykumda tuhaf olmam değil, aynı zamanda adı olan uygun bir şey olduğunu öğrenmemden yıllar önce beni etkilemişti. Ve evet, kesinlikle dehşet verici. Bu sergide bir yandan yüzyıllar boyunca uyku felcinin tüm kanıtları karşısında ne kadar rahatladığımı, diğer yandan da büyülendiğimi hâlâ hatırlıyorum. O günden bu yana bu konuyla ilgili yalnızca bir makale gördüm. Teşekkür ederim Amy Fleming, kelimelere dökmesi çok zor olan ve şimdiye kadar kimseye bahsetmeyi bile denemediğim bir şeyi ifade edecek kelimeleri bulduğun için. “Canavarın” sinirbilimciler tarafından inceleniyor olmasını da aynı derecede faydalı ve son derece ilginç buluyorum. “Bakın bu ben uydurmuyorum, bu gerçek” diyebilmek çok rahatlatıcı.Barbara GeierLondon
Yetişkin hayatımın çoğunda uyku felcinden muzdarip olduğumdan, uyumaya korktuğum zamanlar oldu. İşin “canavarlardan” çok daha dehşet verici bir yanı var. Bende uyku felci oluştuğunda hareket edememekle kalmıyor, gözlerimi açamıyorum ya da nefes alamıyorum. Zihnim uyanık, büyük bir korku içinde ama bedenim hala uykuda. Bana 1980'lerin başında akut anksiyete sendromu teşhisi konuldu ve üç hafta hastanede yattım, yani belki de anksiyete büyük bir faktördür. Ancak karşılaştığım pratisyen hekimlerin, psikologların ve diğer doktorların uyku felci konusunda hiç merakları yok ve bu da korkutucu. Caroline StaleyLondon
Makaleniz bana Alpler bölgesindeki eski bir geleneği hatırlattı: İsviçreli çiftçiler, Toggeli'nin (gece ruhu) neden olduğu gece rahatsızlıklarını önlemek için göğüslerine bir Werchhechel (keten taramak için kullanılan, çok sayıda uzun, sivri uçlu demir iğnelerle süslenmiş bir alet) bağlarlardı. Bu, uyuyan kişinin nefesini kesen ve şiddetli kabuslara veya uyku felcine neden olan gece işkencecisini fiziksel olarak savuşturmaya hizmet ediyordu.Thomas RecherZiefen, İsviçre