Başbakanın İngiltere ve Avrupa hakkındaki ilk büyük konuşması temkinli ve hayal kırıklığı yarattı. Yeni bir anlaşmaya doğru büyük bir atılım beklemeyin Andy Burnham'ın bu yaz İngiltere başbakanı olmasından bu yana, Avrupa'nın her yerindeki insanlar bana tek bir soru soruyor: "Birleşik Krallık, AB'ye yeniden katılacak mı?" Bazen şunu ekliyorlar: “Peki öyleyse, ne zaman?” Mevcut zorlu Brexit ve Brejoin arasındaki ara seçeneklerin hiçbiri diğer Avrupalıların çoğunu ilgilendirmiyor. Bu büyük beklentiler göz önüne alındığında, Burnham'ın Pazartesi akşamı, Londra Şehri'nin sunabileceği tüm ihtişam ve koşulların ortasında yaptığı İngiltere ve Avrupa hakkındaki ilk büyük konuşması bir hayal kırıklığı olarak değerlendirilmelidir. Hem temkinli hem de merak uyandırıcı derecede eski moda bir konuşmaydı.
Teşhis konusunda dikkatli: "Son 10 yılda kazandığımızdan fazlasını kaybettik" şeklindeki cesur ifadesinin hemen ardından "verilen sert Brexit Britanya için yeterince iyi değil" ifadesi geldi. (Yani yumuşak bir Brexit iyi olur mu?) Reçetede temkinli: Cuma günkü Birleşik Krallık-AB zirvesinde kabul edilecek hoş karşılanan mütevazı adımların (gıda ve tarım ürünlerine daha kolay erişim, karbon emisyon pazarlarımızı birbirine bağlamak, gençlik hareketliliği planı oluşturmak) ötesinde, bu hükümetin mevcut parlamento dönemi boyunca yapacağı her şey Keir Starmer'in "kırmızı çizgileri" dahilinde kalacak (gümrük birliğine, tek pazara veya hareket özgürlüğüne yeniden katılma yok). Ancak Burnham, "bir sonraki parlamentodaki kararları bilgilendirmek için" AB ile "uzun vadeli ilişkimiz için seçenekleri" araştıracak. Erken seçim olmazsa bu 2029'dan önce olmaz anlamına geliyor.
Bu uyarı kolayca açıklanabilir. Kabinenin neredeyse yarısı Brexit'ten bahsetmek bile istemiyor. Milletvekillerinin yaklaşık yarısı 2016'da ayrılma oyu veren seçim bölgelerinde yer alıyor. Ülke genel olarak Brexit'in bir hata olduğunu düşünüyor ancak tartışmanın yeniden yürütülmesi ihtimalinden korkuyor ve Birleşik Krallık'ın euro ve Schengen serbest seyahat alanı da dahil olmak üzere daha önceki tercihleri olmasaydı yeniden katılma yönünde oy vereceğinden emin değil. Ortaya çıkan tüm büyük beklentilere rağmen Burnham, röportajlarında yalnızca İngiltere'nin sağlığında AB'ye yeniden katılmasını umduğunu söylemişti. Kendisi 56 yaşında, güçlü bir adam, bu da bizi yaklaşık 2060'a götürebilir.
Daha da şaşırtıcı olanı, her ne kadar demotik bir şevkle yapılmış olsa da, konuşmasının ne kadar eski moda olduğuydu. Burada, yeni başlayanlar için, Britanya'nın ne yaparsa yapsın her zaman "liderlik etmek" zorunda olduğu şeklindeki eski ve yorucu kinaye vardı (eğer sayımım doğruysa, liderlik için dokuz referans). Ayrıca, İngiltere'nin Avrupa'nın savunmasına ve Ukrayna'ya verdiği desteğe olan bağlılığının, Avrupa'nın güvenliği ve gücünün, açıkça AB'yi de içeren diğer tüm boyutlarından tamamen ayrıldığı tuhaf bir yol var. Bunun yerine, Britanya için ekonomik açıdan neyin iyi olduğuna acımasızca odaklanılıyor. Konuşmasının merkezinde “Makerfield testi” olarak adlandırdığı şey vardı; yani 2016 yılında AB'den ayrılma yönünde oy kullanan Makerfield seçim bölgesindeki zor durumdaki insanlara ekonomik fayda sağlayacak olan şey.
Hepsinden tuhafı, Winston Churchill'in Britanya'nın üç görkemli dairenin kesişme noktasındaki konumunu hayal ettiği 1948 tarihli bir konuşmasını anımsatmasıydı. Churchill'in bahsettiği ilk çevrenin "İngiliz Milletler Topluluğu ve İmparatorluğu" olduğu gerçeğini gözden kaçıran Burnham, Avrupa'ya gelmeden önce İngiliz Milletler Topluluğu hakkında uzun uzadıya konuştu. Belli nedenlerden dolayı (Beyaz Saray'daki egomanyakları rahatsız etmeyin!), Churchill'in ikinci çevresinin "İngilizce konuşulan dünya" olduğu gerçeğini de geçiştirdi;